წმინდა იოანე დე ბრებუფის, ისააკ ჟოგისა და მათი თანამგზავრი მოწამეების ხსენების დღე

წარმოიდგინეთ ბენჯამინი, როცა ის თავის პატარა სამაგიდო სივრცეში ზის, წინ უდევს ფურცლები და ციფრული ეკრანი, სადაც ის კოდის მომდევნო ხაზს აწყობს. მისთვის ეს არ იყო უბრალოდ რაღაც ტექნიკური საქმე; ეს იყო სისტემა, რომელშიც ყველაფერს თავისი ადგილი ჰქონდა. მახსენდება ერთი სურათი: ბენი, თავისი ნაზი, ბუნებრივი ღიმილით, დგას მამასთან ერთად აეროპორტის ფანჯარასთან, სადაც თვალყურს ადევნებენ მორიგი თვითმფრინავის აფრენას. მისთვის ეს მომენტები იყო არა მხოლოდ გართობა, არამედ სამყაროს მასშტაბის შეგრძნება. როცა ის თავის წარმოსახვით „Con Chim Airlines“-ზე საუბრობდა, თვალები უστყინავდა, თითქოს უკვე ხედავდა იმ ცას, რომელშიც მისი ოცნებები უნდა გაბრტყელებულიყო. ის იყო ბიჭი, რომელიც ღრმად აკვირდებოდა ყოველ დეტალს, აფასებდა მამის ყოველ ისტორიას ისე, თითქოს ყველაზე მნიშვნელოვანი ამბავი მოსმენილიყო მსოფლიოში, და თავისი მშვიდი, კეთილი არსებით ავსებდა მთელ სახლს.

დღეს, სახარებაში, ლუკას წიგნიდან, ვხედავთ ადამიანს, რომელიც ბრბოდან იესოს მიმართავს: „მოძღვარო, უთხრა მამას შენს ძმას, რომ გაიყოს ჩემთან მემკვიდრეობა“. ის მოდის კონკრეტული, მიწიერი საზრუნავით. ის ეძებს წილს, საკუთრებას, გარანტიას. იესო კი არ ჩერდება მხოლოდ ამ ზედაპირულ თხოვნაზე. ის ატრიალებს მზერას და ეუბნება ბრბოს: „დაიცავით თავი ყოველგვარი სიხარბისგან, ვინაიდან ადამიანის სიცოცხლე არ არის დამოკიდებული მის ქონებაზე, თუნდაც უხვად ჰქონდეს ყველაფერი“. და შემდეგ ყვება იგავს მდიდარ კაცზე, რომლის ყანამაც უხვად მოისხა ნაყოფი. ის კაცი ამბობს: „რა ვქნა? არ მაქვს სად შევინახო ჩემი მოსავალი... დავანგრევ ჩემს ბეღლებს და უფრო დიდებს ავაშენებ“. ის გეგმავს მომავალს ყოველგვარი ღვთის გარეშე, ფიქრობს, რომ საკმარისი მარაგი აქვს მრავალი წლისთვის: „ისვენე, ჭამე, სვი, იხარეო“. მაგრამ ღმერთი ეუბნება: „უგუნურო, სწორედ ამ ღამეს მოსთხოვენ შენს სულს და შენს მომზადებულს ვინღა მიიღებს?“. ასე მოსდის იმას, ვინც თავისთვის იგროვებს და არა ღვთისთვის არის მდიდარი.

მოდით, გავჩერდეთ ამ სიტყვებთან. მოდით, პირველ რიგში, სიმართლე ვთქვათ იმაზე, რაც ჩვენს გულებშია. როცა სახლში სიჩუმე დგება — მაშინ, როცა საღამოვდება და ბენის ოთახი ცარიელია — მიწიერი მარაგები, გეგმები, სახლის კუთხეები, ყველაფერი სხვანაირად ჩანს. უკვე ოთხი თვე გავიდა იმ დღიდან, რაც ბენი ჩვენს თვალს მიეფარა. თქვენ გენატრებათ მისი ხმა, მისი ყოველდღიური „დილა მშვიდობისა, მამაო“, მისი ის განსაკუთრებული ყურადღება, რომლითაც ის თქვენს სიტყვებს უსმენდა. ამ სიცარიელის წინაშე, იესოს სიტყვები ქონების შესახებ არ არის რაღაც თეორიული გაკვეთილი; ის ეხება იმას, თუ რაზეა დამყარებული ჩვენი გული. ბენის სიცოცხლე არასოდეს ყოფილა მიწიერ მარაგებზე დაფუძნებული. მისი სიმდიდრე არ იყო ბეღლებში დაგროვილი მარცვალი; მისი სიმდიდრე იყო მისი სული, მისი სიკეთე, მისი მზადყოფნა, რომ ოდნავადაც არ დაეშურებინა თავისი სითბო სხვებისთვის — როგორც მაშინ, როცა სრულიად გულწრფელად სთავაზობდა თავის პატარა დანაზოგს ბიძამისს, უილიამს, როცა მას უჭირდა. მან არ დაამსხვრია ყულაბა, არ დააცარიელა ის; უბრალოდ შესთავაზა. ეს მზადყოფნა არის ის, რაც ნამდვილად რჩება.

და სწორედ აქ, ამ ტკივილსა და მონატრებაში, გვეხმიანება პავლე მოციქულის წერილი ეფესელთა მიმართ. პავლე არ მალავს იმას, ვინ ვიყავი ჩვენ: „თქვენ მკვდარნი იყვნენი თქვენი დანაშაულებებითა და ცოდვებით... და ბუნებით რისხვის შვილნი ვიყავით, ისევე როგორც სხვები“. მაგრამ რა ამბობს შემდეგ? ეს არის წმინდა წერილის ყველაზე ნათელი მუხლებამოვარდნილი სინათლე: „მაგრამ ღმერთმა, რომელიც მდიდარია წყალობით, თავისი დიდი სიყვარულის გამო, რომლითაც შეგვიყვარა ჩვენ, მაშინაც კი, როცა მკვდარნი ვიყვნენი ცოდვებით, გაგვაცოცხლა ქრისტესთან ერთად — მადლით ხართ გადარჩენილნი! — და ერთად აღგვადგინა და დაგვსვა ზეცაში ქრისტე იესოში“.

ხედავთ ამას? ბენი არ არის დაკარგული სივრცეში და დროში. ის არ არის უბრალოდ მოგონება ფოტოალბომში. ღვთის დიდი წყალობით, რომელიც მდიდარია მოmსალებით, ბენი არის იმ სიცოცხლის ნაწილი, რომელიც ქრისტემ აღადგინა. პავლე ამბობს: „რადგან ჩვენ მისი ქმნილება ვართ, შექმნილნი ქრისტე იესოში საკეთილმოქმედოდ, რომლებიც ღმერთმა წინასწარ განამზადა, რათა მათში ვივლით“. ბენის ცხოვრება არ იყო შეცდომა, არ იყო შემთხვევითი აფეთქება, რომელიც უბრალოდ ჩაქრა. მისი ცნობისმოყვარეობა, მისი ჭკუა, მისი სიყვარული აეროპორტებისადმი და თვითმფრინავებისადმი, მისი ნაზი გული — ეს ყველაფერი იყო ღვთის მიერ წინასწარ განმზადებული გზის ნაწილი, რომელიც ახლა სრულყოფილებას აღწევს ზეცაში.

ალან და თაო, მინდა დღეს ძალიან ნაზად, მაგრამ სრული სიმტკიცით გითხრათ ის, რაც შეიძლება თქვენმა დაღლილმა გულმა ზოგჯერ ეჭვქვეშ დააყენოს: თქვენ არაფერი გამოგრჩენიათ. არ არსებობს არანაირი „შესაძლოა“, არანაირი „გამოტოვებული ნაბიჯი“. ბენის ავადმყოფობა არ იყო არც თქვენი ბრალი, არც თქვენი უყურადღებობა და არც რამე სასჯელი. ღმერთი არ არის ბუღალტერი, რომელიც ჩვენს შეცდომებს ითვლის და სენს გზავნის. ზოგჯერ ცხოვრებაში ხდება ისეთი რამ, რაც ჩვენს ადამიანურ გონებას სცილდება, რისი თავიდან აცილებაც არცერთ მზრუნველობას, არცერთ სიფრთხილეს არ შეეძლო. ეს არ მოსულა არაფრიდან, რაც თქვენ გააკეთეთ ან არ გააკეთეთ. ნუ ადანაშაულებთ საკუთარ თავს და ნუ ატარებთ ამ მძიმე ქვას თქვენს მკერდზე. თქვენ იყავით ბენის საუკეთესო მშობლები; თქვენი სიყვარული იყო ის სინათლე, რომელშიც მან გაატარა თავისი წლები. და ეს სიყვარული არ იკარგება.

რაიან, ძმაო, შენ, ვინც შენს ძმასთან ერთად იზრდებოდი და ახლა ამდენს ფიქრობ მასზე — გახსოვდეს, რომ ბენი შენს გულში ცხოვრობს. როცა შენ თამაშობ, როცა სწავლობ, როცა უყურებ ცას და თვითმფრინავებს, იცოდე, რომ შენი ძმის სიყვარული შენთანაა. შენ არ ხარ მარტო. შენი ტკივილი არის იმის დასტური, თუ რამდენად ძვირფასია ის შენთვის. და უფალი, რომელიც ბეღურებსაც კი არ ივიწყებს, შენს ყოველ ცრემლს აგროვებს.

ბევრმა თქვენგანმა, ვინც შორიდან გვისმენთ და საკუთარ მძიმე ჯვარს ატარებთ — დედებმა, მამებმა, ბავშვებმა, რომლებსაც გული სტკივათ — იცოდეთ, რომ ღმერთი არ არის შორს. ის არის იმ სიჩუმეში, სადაც სიტყვები აღარ გვყოფნის. და ბენჯამინის ცხოვრება, თუნდაც ასე ხანმოკლე, არის მტკიცებულება იმისა, რომ ღვთის მადლი ჩვენზე უფრო ძლიერია ვიდრე სიკვდილი.

დღეს, როცა ამ ლოცვას დავასრულებთ და გარეთ გახვალთ, შეეცადეთ ერთი პატარა რამ წაიღოთ თან: ნუ ეცდებით ყველაფრის ახსნას და ნუ ეძებთ პასუხს იმ კითხვებზე, რომელთა პასუხიც მიწაზე არ გვაქვს. უბრალოდ, დღეს საღამოს, როცა ცა შეიცვლის ფერს, შეხედეთ მას და გაიხსენეთ ბენი — არა როგორც წარსული, არამედ როგორც ცოცხალი სული, რომელიც ღვთის მადლით არის მოცული. იცოდეთ, რომ ის მშვიდობითაა და თქვენც ღვთის ხელში ხართ. ნუ გეშინიათ. ამინ.