Gedenkdag van die Heiliges Johannes de Brébeuf en Isaac Jogues, Priesters, en Metgeselle, Martelaars

Daar is 'n sekere soort stilte wat in 'n huis intrek wanneer 'n seun se handgemaakte skepping op die rak bly staan presies soos hy dit agtergelaat het. Ek dink vanoggend aan daardie klein, helderkleurige houtneutkraker wat Benjamin jare gelede met sy eie hande geverf het—die rooi en blou merkerstrepe noukeurig aangebring, sy kop effens geskud van konsentrasie, daardie onmiskenbare glimlag op sy gesig omdat hy iets moois gemaak het. Hy was 'n seun wat met 'n skerp verstand gekyk het na hoe dinger aanmekaargesit is. Of dit nou 'n komplekse wiskundeprobleem was wat hy sommer vroeg al aangepak het, of die lyne van sy geliefde Boeing 737's wat hy met sy pa opgespoor het, Benjamin het 'n wêreld gesien wat vol ordentlikheid, logika en belofte was. Hy was 'n seun van die lewe; hy was iemand wat geweet het dat poging saak maak, dat probeer al is wat tel. Maar agter daardie briljante kop en die drome van 'Con Chim Airlines' wat deur sy jong verbeelding gevlieg het, was daar iets veel groter: 'n sagte, deernisvolle hart wat geweet het hoe om lief te hê.

In vandag se eerste lesing skryf Paulus aan die Efesiërs woorde wat soos 'n bries deur 'n bedompige kamer waai: "Maar God, wat ryk is aan barmhartigheid, het ons deur sy grote liefde waarmee Hy ons liefgehad het, ook toe ons dood was deur die misdade, lewend gemaak saam met Christus." Sien julle die beeld hier? Dit is die beeld van handewerk. Die teks sê: "Want ons is sy maaksel, geskape in Christus Jesus tot goeie werke wat God voorberei het, sodat ons daarin kan wandel." 'n Maaksel. 'n Handewerk. Benjamin was 'n handewerk van God. Elke gedagte wat deur sy skerp brein gegaan het, elke keer wat hy sy pa se stories aangehoor het asof dit die kosbaarste dinge op aarde was, elke giggel toe hy gepraat het van sy vlugte—dit alles was deur God geweef. Niks daarvan was 'n toeval nie. Sy lewe was 'n gawe, 'n kosbare geskape werk wat sy doel volbring het in die hande van die Skepper, al voel die seisoen nou vir ons so ongelooflik kort.

Maar laat ons nie jaag om die pyn weg te praat nie. Ons moet eers die waarheid sê voor ons die troos aanraak. Alan en Thao, ek weet hoe dit voel wanneer die oggend sonder daardie vaste groet begin. Ek weet van die leë sitplek, die nagte waarin die vrae soos swaar skaduwees oor die kamer hang, en daardie stil stem van twyfel wat soms fluister: "Kon ons iets meer gedoen het? Het ons iets gemis?" Soms, in die donker van die nag, dink mense wat 'n kind verloor het aan allerhande dinge wat hulle dalk anders kon gedoen het. Soms kom die skuldgevoel sonder dat iemand dit genooi het. Maar hoor vandag die sagte stem van Jesus deur die Evangelie en die briewe van Paulus: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Jy, Alan, en jy, Thao, was sy veilige hawe, sy wêreld, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God reken dit nie toe nie, en Hy dra julle in hierdie uur.

Kyk na wat Jesus in die Evangelie sê toe iemand Hom vra om oor 'n erfenis te oordeel. Hy waarsku teen hebsug, maar dan sê Hy daardie deurslaggewende sin oor die ryk man: "So sal dit gaan met hom wat vir homself skatte versamel en nie ryk is in God nie." Benjamin was ryk in wat saak maak vir God. Dink aan sy siel, aan sy goedheid. Dink aan die oomblik toe hy vyftien jaar oud was en vir sy ouers gesê het hy is bereid om sy hele spaarvarkie aan te bied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n Beroerte gegaan het. Hy het dit nie stukkend geslaan nie; hy het dit net aangebied. Dit is die offer van 'n seun met 'n goue hart. Hy het nie net vir homself geleef nie. Hy het gegee met wat hy gehad het.

En Ryan, my broer, jy wat nou die tuisdorp se stilte met jou eie stappe vul: moenie bang wees om vorentoe te gaan nie. Jou broer Benjamin kyk na jou met trots. Die herinneringe van die rolbale, die films, die tye wat julle saam gelag het—daardie dinge is nie weg nie. Hulle leef voort in jou. Benjamin is nie 'n leemte nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om sterk te wees, om te lewe, om jou eie drome na te jaag met dieselfde dapperheid.

Kyk hoe die Heiliges Johannes de Brébeuf en Isaac Jogues en hulle metgeselle gely het vir die geloof. Hulle het nie teruggeinsek toe die swaar tye kom nie; hulle het geweet dat die lewe in hierdie wêreld sয়ং 'n deur is na iets oneindig groter. Benjamin het sy vlug vroeg voltooi, maar hy staan nou aan die ander kant, saam met Saint Carlo Acutis en al die engele by die Banquet of Heaven. Hy is vry van alle pyn. Hy vlieg nou op 'n manier wat geen aardse vliegtuig ooit kan naboots nie.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie deur van die kerk vandag: Jy is 'n handewerk van God, gemaak vir die goeie. Wanneer die hartseer kom, haal diep asem, hou vas aan mekaar, en onthou dat Benjamin se liefde nie gesterf het nie—dit bly voortleef in elke daad van goedheid wat julle doen. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Amen.