Gedenkdag van Heilige Martinus van Tours, Biskop

Daar is 'n sekere soort afstand wat mens kan voel sonder om 'n duim te beweeg—daardie oomblik wanneer mense langs die kant van die pad staan, hande opsteek, en roep om 'n genade wat so ver weg lyk. Ons lees vandag in die Evangelie van Lukas hoe tien melaatses Jesus tegemoetkom. Hulle staan op 'n afstand. Hulle kom nie nader nie, want hulle wêreld is 'n wêreld van mure en verbode plekke. Hulle roep met 'n stem wat uit die diepte van 'n eensaamheid kom: "Jesus, Meester! Ontferm U oor ons!"

Dit is 'n menslike beeld van wanhoop, is dit nie? Mense wat in die skaduwee lewe, wat weet dat hul liggame hulle in die steek gelaat het, wat besef dat hulle van almal geskei is. En dan is daar daardie merkwaardige oomblik wanneer Jesus nie 'n lang teologiese rede hou nie. Hy sê eenvoudig: "Gaan vertoon julle aan die priesters." Terwyl hulle loop, word hulle rein gemaak. Maar dan gebeur iets wat ons asem laat ophou. Net een van hulle, toe hy sien dat hy gesond geword het, draai om. Hy verheerlik God met 'n harde stem, val voor Jesus se voete neer, en sê vir Hom dankie. En Lukas voeg by: "En hy was 'n Samaritaan."

Dink aan hierdie vreemdeling, hierdie man wat buite die binnerkring gestaan het, wat die moeite gedoen het om terug te keer. Hy het nie net gesond geword nie; sy hart het ontwaak. Hy het geweet waar sy genesing vandaan kom. En dit bring ons by die dieper werklikheid van vandag se eerste lesing, waar Paulus vir Titus skryf oor die vriendelikheid en die menseliefde van God ons Verlosser wat verskyn het. Nie deur werke van geregtigheid wat ons gedoen het nie, maar volgens sy barmhartigheid het Hy ons gered deur die bad van wedergeboorte en vernuwing deur die Heilige Gees.

God se barmhartigheid kom nie omdat ons dit verdien nie; dit kom omdat Hy liefhet. En hier dink ek aan Benjamin. Dink aan Benjamin Vo, daardie seun met die skerp, helder verstand wat op vyftienjarige ouderdom reeds deur die wêreld gereis het, wat saam met sy pa gewerk het, en wat sy lewe gevul het met 'n stille, deurdringende nuuskierigheid. Ben was nie iemand wat op 'n afstand gestaan het nie; hy het die lewe omhels. Onthou julle daardie oomblik toe hy by 'n kafeetafel gesit het, of die glimlag agter sy draadjies toe sy pa sy arm om sy skouers geslaan het? Ben het geweet wat dit beteken om dankbaar te wees vir die klein dinge. Hy het die lewe gesien as 'n geskenk.

En laat ons nou dink aan die offer van die hart. Ons weet hoe Ben se liefde vir sy familie gewortel was. Dink aan daardie oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, vir sy ouers gesê het dat hy sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help toe dié deur die swaarkry van 'n beroerte gegaan het. Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie, sy oom was versorg—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het wat dit beteken om lief te hê soos Christus. Hy het nie geweet van berekening nie; hy het net geweet van gee.

Laat ons nou die waarheid in die oë kyk, want troos wat nie die werklikheid aanraak nie, is geen troos nie. Vier maande het nou verloop sedert Benjamin huis toe gegaan het na die Vader, en ek weet dat die leemte in julle huis, Alan, Thao en Ryan, nog soos 'n oop wond voel. Die werklikheid van sy afwesigheid is nie 'n abstrakte teologie nie; dit is die stilte in die gang, dit is die oggende wanneer die son opkom en die leë stoel aan die tafel harder spreek as enige woorde. Alan en Thao, ek weet dat daar dae is wanneer die hartseer soos 'n swaar gewig op julle skouers druis. Soms, in die stilte van die nag, sluip daardie vermoeiende vraag binne: "Kon ons iets anders gedoen het? Het ons iets gemis?" Luister vandag na my, en laat hierdie woorde die heel diépste grond van julle harte raak: siekte is nooit 'n straf nie. Dit is nooit die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer wat sit en oordeel nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld kom soos 'n storm uit die bloute, nie omdat iemand iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ons in 'n wêreld leef wat nog wag op die dag wanneer alle trane afgewas sal word. Julle het niks gemis nie. Julle het hom liefgehad met 'n liefde wat selfs die dood nie kan breek nie.

En Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan en die stilte van die huis met jou eie asem vul: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Ben kyk na jou met daardie selfde warm glimlag wat jy onthou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Ben is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Ben sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg.

Soms wonder ons oor die "waarom". Waarom word 'n briljante jong lewe so vroeg voltooi? Maar dink aan die beeld van 'n vliegtuig wat opstyg. Dit moet die grond verlaat om sy ware bestemming te bereik. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy het nie verdwyn nie. Hy is nou vry van alle beperkings. Hy vlieg in die lig van God. Hy kyk na julle met dieselfde warm glimlag wat julle so goed ken. Hy is by die "Banquet of Heaven", tuis by die Vader, in die geselskap van heiliges soos Martinus van Tours en die jong Carlo Acutis, wat ook so jonk en so vol lewe was. Hulle is nou saam, in daardie ewige ruimte waar geen pyn meer bestaan nie.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie plek uit: Jy is nie alleen nie. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Amen.