Saterdag van die Vyf-en-twintigste Week deur die Jaar

Daar is ’n beeld in die Boek van Prediker wat ons vandag dwing om stil te staan: die silwerkoord wat knak en die goue bak wat breek. Dit is ’n beeld van die lewe self—broos, kosbaar, en uiteindelik verbygaande. Ons leef in ’n wêreld wat probeer om hierdie broosheid te ontken, wat probeer om alles met kodes, stelsels en logiese verklarings vas te pen. Maar die Prediker herinner ons aan die waarheid wat ons almal in ons diepste wese ken: die lewe is soos die môredou wat verdwyn sodra die son opkom. Dit is nie ’n boodskap van wanhoop nie, maar ’n uitnodiging om die werklikheid in die oë te kyk sodat ons kan leer om die ewige te waardeer bo die verganklike.

Benjamin Vo was ’n seun wat hierdie broosheid met ’n ongelooflike helderheid van gees bekyk het. Hy was nie net ’n seun van wiskunde en AWS-infrastruktuur nie; hy was ’n seun van verwondering. Dink aan daardie beeld van hom, so jonk, met sy groen pet en sy groen folder, ’n seun wat die wêreld met sy glimlag wou omhels. Hy het nie net na die lug gekyk om die Boeing 737’s te sien nie; hy het na die lug gekyk asof hy die oneindigheid daarvan kon voel. Hy het gedroom van ’n lugredery, 'Con Chim Airlines', en elke keer as hy daaroor gepraat het, het daar ’n vonkel in sy oë verskyn wat groter was as enige tegnologie wat hy kon kodeer. Dit was die vonkel van iemand wat geweet het dat die lewe meer is as net wat ons kan meet.

Alan en Thao, ek weet dat julle nou in die skaduwee van hierdie drie maande loop. Die gemis na Ben is nie ’n afwesigheid wat mettertyd minder word nie; dit is ’n teenwoordigheid wat elke dag sy eie ruimte opeis. Julle vra julleself dalk af: 'Waarom het die silwerkoord so vroeg geknak?' Julle wonder of julle iets kon doen, of daar ’n teken was wat julle gemis het, of julle dalk die rigting van sy lewe kon verander het. Ek wil vandag met alle sagtheid en gesag van die evangelie vir julle sê: stop die aanklagte teen julleself. God is nie ’n aanklaer nie. Die siekte wat Ben se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. Julle was nie net sy ouers nie; julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry.

In die Evangelie van vandag sê Jesus vir Sy dissipels: 'Die Seun van die mens moet oorgelewer word in die hande van mense.' Hulle het nie verstaan nie. Hulle was bang om te vra. Hulle het in ’n wêreld geleef waar hulle gedink het hulle die toekoms kon beheer, maar Jesus het hulle na die werklikheid van die Kruis gelei. Dit is die Hinge van ons geloof: dat God nie in die triomf van die wêreld woon nie, maar in die nederigheid van die lyding wat oorgee aan die Vader. Ben het dit verstaan op ’n manier wat ons dikwels ontgaan. Hy het nie gepraat van sy eie pyn nie; hy het gedink aan sy oom William. Hy het sy hele spaarvarkie aangebied. Hy het dit nie stukkend geslaan nie, want dit was nie nodig nie, maar in sy hart het hy alles gegee. Dit is die offer van ’n seun wat die liefde van God in sy klein, pragtige lewe weerspieël het.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde is, weet dat jy nie alleen is nie. Jy dra die herinneringe van die pretparke, die gesprekke oor vliegtuie, die drome wat julle gedeel het. Moenie bang wees om daardie herinneringe te koester nie. Wanneer jy na die lug kyk, is Ben daar. Wanneer jy na die toekoms kyk, is sy invloed daar. Jou lewe is ’n voortsetting van die liefde wat julle saam gebou het. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie; God is die een wat die koers bepaal, en Hy doen dit met ’n liefde wat nooit faal nie.

Daar is ’n troos in die wete dat God die lewensasem terugneem na Homself, soos die Prediker sê. Ben is nou by die Bron van alle lewe. Hy is nie meer beperk deur die broosheid van die liggaam nie. Hy is in die 'Banquet of Heaven', in die teenwoordigheid van die Vader, by die Heilige Moeder Maria, en in die geselskap van ander heiliges soos Carlo Acutis. Hulle verstaan wat dit beteken om jonk te wees en die ewigheid in die oë te kyk. Hulle bid vir julle. Hulle vra dat julle sal aanhou lewe, aanhou liefhê, en aanhou hoop.

Ek vra julle vandag: dra die hoop van die opstanding met julle saam. Moenie toelaat dat die hartseer julle verhinder om weer te lag nie. Ben sou wou hê dat julle lag wanneer julle aan sy 'Con Chim Airlines' dink. Hy sou wou hê dat julle die lewe geniet, want hy het dit so liefgehad. Die lewe is ’n geskenk, selfs wanneer dit kort is. Dit is die liefde wat ons gee wat bly voortbestaan, soos die water van die put in Vietnam wat in sy naam lewe bring aan die dorstiges. Sy liefde vloei steeds, en deur julle lewens sal dit aanhou vloei na almal wat dit nodig het.

Laat ons vanaand, wanneer die stilte weer kom, nie bang wees nie. Laat ons onthou dat God die Rots is. Hy is die Een wat die silwerkoord weer heelmaak in die ewigheid. Hy is die Een wat die goue bak weer vul met die wyn van die ewige vreugde. Benjamin Vo, ons seun, ons broer, ons vriend—rus in vrede. Mag jou glimlag ons altyd herinner dat die dood nie die laaste woord is nie. Die laaste woord is liefde. En die liefde bly vir ewig. Amen.