Donderdag van die Sewe-en-twintigste Week in Gewone Tyd

Daar is ’n beeld in die lewe van Benjamin Vo wat soos ’n vars briesie deur die geheue waai. Dit is die beeld van hom wat daar in die middel van ’n uitgestrekte, oop sypaadjie staan, sy arms wyd oop soos vlerke onder ’n groot, bewolkte hemel. Hy dra sy rooi kortbroek, ’n grafiese t-hemp en ’n bofbalpet. Hy lyk soos iemand wat gereed is om op te styg, nie net in sy drome oor lugrederye nie, maar in die vryheid van iemand wat weet hy is deel van iets groter as homself. Kyk na daardie oop arms. Dit is nie net ’n pose vir die kamera nie; dit is die houding van ’n siel wat verwagting koester. Dit is die beeld van ’n seun wat sy lewe lank geleer het om sy arms oop te hou vir die lewe, vir die reis, en uiteindelik, vir die Vader.

In vandag se eerste lesing hoor ons die apostel Paulus wat byna verbaas, byna desperaat, na die Galasiërs roep: 'O dwase Galasiërs! Wie het julle betower?' Paulus sien hoe hulle, nadat hulle die Gees ontvang het deur geloof, nou probeer om terug te keer na die vlees, na die wet, na die dinge wat menslik beheerbaar is. Hy vra hulle: 'Het julle so baie dinge verniet tevergeefs ervaar?' Dit is die vraag wat ons so dikwels in die aangesig van die verlies van ’n kind vra. Was alles tevergeefs? Die ure in die hospitaal, die drome oor 'Con Chim Airlines', die wiskundige berekeninge, die liefde wat so diep was dat dit selfs sy oom William wou help met sy eie spaarvarkie? Was dit tevergeefs?

Alan en Thao, ek weet dat julle harte soms in daardie vraag vasgevang raak. Julle soek na logika, soos Benjamin so dikwels na die logika van wiskunde gesoek het. Maar die lewe, veral die lewe van ’n kind soos Benjamin, is nie ’n vergelyking wat opgelos moet word nie. Dit is ’n misterie wat geleef moet word. Ek wil vandag ’n swaar steen van julle harte afrol. Die siekte wat Benjamin se lewe aangeraak het, was nie ’n straf nie. Dit was nie die gevolg van ’n fout wat julle gemaak het nie. Dit was nie die resultaat van enigiets wat julle nagelaat het nie. Sommige dinge in hierdie gebroke wêreld gebeur soos die wind wat waai—sonder menslike oorsaak, sonder menslike skuld. God beskuldig julle nie, en julle moet julleself ook nie meer beskuldig nie. Julle was sy hele wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat die Here die las van hierdie skuldgevoel van julle skouers afneem. Julle is vry. Julle het hom met elke greintjie van julle hart liefgehad, en daardie liefde was nie tevergeefs nie; dit was die weerspieëling van God se eie liefde vir Ben.

Kyk nou na die Evangelie. Jesus vertel van die vriend wat middernag aanklop vir drie brode. Die deur is toe, die kinders is in die bed, die huis is in rus. En tog, Jesus sê: 'Vra en vir julle sal gegee word; soek en julle sal vind; klop en vir julle sal oopgemaak word.' Ons klop dikwels aan die hemelpoort met ons vrae, met ons trane, met ons onvervulde begeertes. Ons vra vir ’n antwoord, vir ’n rede, vir ’n wonderwerk. En soms voel dit asof die deur toe bly. Maar Jesus gee ons ’n ander belofte: 'As julle dan, al is julle sleg, weet om goeie gawes aan julle kinders te gee, hoeveel te meer sal die Vader in die hemel die Heilige Gees gee aan die wat Hom vra?'

Die Heilige Gees is nie ’n ding wat ons kry nie; dit is die Teenwoordigheid wat ons ontvang. Dit is die Gees wat Benjamin in staat gestel het om so vrygewig te wees, om so liefdevol te wees, om so nuuskierig oor die wêreld te wees. Daardie Gees is nou by julle. Die deur is nie toe nie; die deur is oop vir die Liefde self. Benjamin se lewe was nie ’n mislukte eksperiment nie; dit was ’n voltooide meesterstuk. Hy het sy wedloop gehardloop met die integriteit van ’n seun wat nooit bang was om te probeer nie, selfs wanneer hy geweet het dit kan moeilik wees. Hy het sy lewe lank 'geklop' aan die deur van die lewe—deur sy studies, deur sy reise, deur sy verhoudings—en nou het die Vader die deur vir hom wyd oopgemaak.

Ryan, my broer, jy wat so nou aan Ben verbonde was, kyk na jou broer se vlerke. Jy is die een wat sy nalatenskap in jou eie lewe dra. Jy hoef nie die lewe alleen te beplan nie. Jy hoef nie die pyn alleen te dra nie. Wanneer jy voel dat jy nie die krag het nie, klop aan die Vader. Hy weet wat dit is om ’n Seun te verloor. Hy weet wat dit is om die pyn van die wêreld te dra. Hy sal jou nie ’n slang gee wanneer jy vir ’n vis vra nie. Hy sal jou nie ’n skerpioen gee wanneer jy vir ’n eier vra nie. Hy sal jou die krag gee om aan te hou, om te lag, om te lewe, en om eendag weer jou broer te sien.

Benjamin se liefde vloei steeds. Die 'Well of Love' in Vietnam is nie net ’n put in die grond nie; dit is ’n stroom van lewende water wat in sy naam vloei na die dorses. Dit is die ware betekenis van sy lewe: dat dit nie opgehou het nie, maar oorgegaan het in ’n lewe van diens aan ander. Dit is hoe hy steeds in die wêreld leef. Dit is hoe hy steeds vir julle sorg.

Mag julle vandag die moed vind om die deur van julle eie harte oop te hou. Moenie toelaat dat die hartseer die deur toemaak nie. Laat die lig van God se liefde binnekom. Benjamin is by die Vader, daar waar daar geen meer trane is nie, geen meer siekte nie, geen meer middernagtelike vrae nie. Hy is tuis. En hy wag vir julle. Gaan vandag uit met hierdie wete: God is julle Vader. Hy ken julle pyn. Hy hou julle vas. En Hy het Benjamin lief met ’n liefde wat nooit, ooit sal eindig nie. Amen.