Die Twee-en-dertigste Sondag deur die Jaar

Daar is 'n sekere soort wag wat ons almal ken—nie die wag vir 'n bus of 'n afspraak nie, maar daardie diep, stil wag in die middel van die nag wanneer die huis tot rus gekom het en net die hartklop van die lewe oorbly. Ons lees vandag in die Evangelie van die tien maagde wat wag op die bruidegom. Vyf was wys, vyf was dwaas. Die verskil was eenvoudig: die wyse maagde het olie saamgebring. Hulle het voorbereid gewees vir die vertraging, vir die onverwagte stilte, vir die uur wat nie in hul beplanning was nie.

Benjamin Vo was 'n seun wat verstaan het wat dit beteken om gereed te wees. Dink aan sy briljante verstand, daardie seun wat op vierde-graadse ouderdom wiskunde op agtste-graadse vlak aangepak het. Hy het nie net geleef nie; hy het beplan, hy het gebou, hy het sy eie 'Con Chim Airlines' in sy drome laat opstyg. Hy het 'olie' in sy lamp gehad—die olie van nuuskierigheid, van toewyding, van 'n hart wat altyd uitgereik het na sy pa, na sy ma, na sy broer Ryan. Hy was 'n seun van die lig, altyd besig om die wêreld met 'n helder, ondersoekende blik te bekyk, gereed vir die volgende avontuur, die volgende vliegtuig wat hy in die lug kon raaksien.

Maar vandag moet ons praat oor die vertraging. 'Aangesien die bruidegom lank vertraag het, het hulle almal slaperig geword en aan die slaap geraak.' Dit is die pynlikste deel van die gelykenis, is dit nie? Die wag wat te lank duur. Die stilte wat nie gebreek word nie. Alan, Thao, en Ryan, ek weet dat julle nou al vier maande in hierdie nag wag. Die pyn is nie 'n teorie nie; dit is die leë stoel aan die etenstafel, dit is die oggend wanneer die son opkom en die stilte soos 'n swaar kombers oor julle sak. Die wag voel soos 'n ewigheid. Soms, in die donker ure, mag julle wonder of julle iets gemis het, of julle genoeg 'olie' in die lamp gehad het. Ek wil julle vandag sê: hou op om julleself te beskuldig. Siekte is nie 'n straf nie. Dit is nie die gevolg van enige versuim van julle kant af nie. God beskuldig julle nie. Julle was sy wêreld, sy veilige hawe, sy alles. Laat daardie swaar klip van menslike skuld nou van julle harte afrol. God is geen aanklaer nie; Hy is 'n Vader wat julle in sy arms vashou. Julle het niks gemis nie. Benjamin was nie 'n fout in 'n berekening nie; hy was 'n geskenk, 'n wonderwerk wat julle lewens verryk het.

Die wysheid waarvan die eerste lesing praat, is 'n geskenk wat 'maklik gevind word deur diegene wat haar liefhet'. Benjamin het hierdie wysheid besit. Dit was nie die wysheid van boeke alleen nie, maar die wysheid van die hart. Onthou julle die oomblik toe hy, sonder dat iemand hom gevra het, sy hele spaarvarkie wou aanbied om sy oom William te help? Hy het dit nooit stukkend geslaan of uitgegee nie—dit was nie nodig nie—maar die offer self, daardie onselfsugtige bereidwilligheid van 'n vyftienjarige seun om alles wat hy gehad het te wil gee vir iemand anders, spreek van 'n siel wat reeds geweet het dat ware rykdom nie in besittings lê nie, maar in die liefde wat ons aan mekaar skenk. Dit is die olie in sy lamp. Dit is die lig wat hy agtergelaat het.

Soms wonder ons: waarom word 'n briljante lewe so vroeg voltooi? Maar dink aan die beeld van 'n vliegtuig wat opstyg. Dit moet die grond verlaat om sy ware bestemming te bereik. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy het nie verdwyn nie. Hy is nou vry van alle beperkings. Hy vlieg in die lig van God. Hy kyk na julle met dieselfde warm glimlag wat julle so goed ken. Hy is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat julle herinner om met moed te leef, om mekaar vas te hou, en om te weet dat die liefde wat julle vir mekaar het, die enigste ding is wat werklik bly staan. Hy is by die 'Banquet of Heaven', tuis by die Vader, in die geselskap van heiliges soos die jong Carlo Acutis. Hulle is nou saam, in daardie ewige ruimte waar geen pyn meer bestaan nie.

Ryan, my broer, jy wat nou langs jou ouers staan: moenie bang wees om vorentoe te stap nie. Jou broer Benjamin kyk na jou. Die herinneringe van julle tye saam—die speletjies, die avonture, die tye wat julle hand aan hand gestap het—is nie weg nie. Hulle is vasgevleg in die mure van julle gesin se huis. Benjamin is nie 'n afwesigheid nie; hy is 'n stille, kragtige teenwoordigheid wat jou herinner om met moed te leef, om jou eie drome na te jaag, en om sterk te wees vir jou ouers. Benjamin sou wou hê dat jy jou vlerke sprei en vlieg. Hy is by jou in elke stap, en hy bid vir jou by die Vader. Hy wag net vir jou by die maaltyd.

Ons is almal reisigers op hierdie pad. Benjamin het sy vlug vroeër voltooi, maar hy wag by die aankomshek. Hy is daar, saam met die heiliges, waar daar geen pyn, geen siekte en geen trane is nie. Hy het nie net 'bestaan' nie; hy het die 'wapenrusting van God' aangetrek deur sy integriteit, sy eerlikheid en sy onvoorwaardelike liefde vir sy familie. Hy het die wedloop voltooi. En in sy naam, in daardie klein, stille dade van liefde wat in die wêreld voortgaan—soos die water wat in die 'Well of Love' in Cà Mau vloei—bly sy gees lewend. Hy leer ons dat selfs 'n kort lewe 'n ewige impak kan hê as dit met liefde gevul is.

Neem hierdie gedagte saam met jou uit hierdie kerk uit: Jy is nie 'n vreemdeling in hierdie huis nie. Jy is 'n medeburger van die heiliges, 'n lid van die huisgesin van God. Wanneer die dae swaar word en die pyn jou oorval, haal diep asem en onthou dat God se huis groot genoeg is vir al jou trane. Benjamin is tuis, veilig by die Vader. Sy liefde, sy lag, daardie sagmoedige siel wat soos 'n seën in julle lewens was—dit alles is in God se bewaring. Mag die Here julle seën, julle bewaar, en julle die vrede gee wat alle verstand te bowe gaan. Benjamin Vo, mag jou siel rus in die lig van Christus, nou en tot in alle ewigheid. Mag julle, sy gesin, die krag vind om elke dag weer te begin, wetende dat julle nooit alleen is nie. Die Here is met julle. Dra hierdie vrede met julle uit die kerk uit: dat niks wat uit liefde gegee is, ooit verlore gaan nie. Benjamin is by God, en God is by julle. Amen.