Триесет и втора недела низ годината

Понекогаш, кога ќе застанеме во тишината на еден дом, погледот ненамерно ни застанува на некој мал, обичен предмет – можеби еден отворен учебник по програмирање, некој детален план за авион што чека да биде склопен, или само празниот простор на масата каде што некој некогаш седел, со онаа своја карактеристична насмевка, подготвен да го анализира светот со очите на еден мал гениј. За семејството на нашиот драг Бен – за Алан, за Тао, за Рајан – тие секојдневни предмети не се само материја; тие се траги на една душа која секогаш гледаше напред, која секогаш сакаше да разбере како функционира светот, како се гради иднината, како се лета. Тие предмети се сведоци на едно присуство што не исчезна, туку само се пресели во светлината каде што нема повеќе „чекање“.

Денес, во Евангелието, Исус ни раскажува за десетте девици кои чекаат. Некои имаа масло, некои немаа. „Бидејќи младоженецот задоцни, сите задремаа и заспаа.“ Ова е слика што нè погодува право во срцето. Кој од нас не чекал? Кој од нас не се чувствувал како да е „задоцнето“ – како молитвата да не стигнува, како одговорот да не доаѓа, како ноќта да трае предолго? Бен, во својот краток живот, беше момче кое секогаш се подготвуваше. Тој не само што ги разбираше сложените облачни инфраструктури, туку тој ја разбираше важноста на тоа да се биде подготвен, да се биде присутен, да се биде „буден“ за она што е важно. Неговата љубов кон авијацијата, неговата замислена „con chim airlines“, не беше само игра. Тоа беше неговиот начин да каже: „Јас сакам да бидам дел од она што се издигнува“. И сега, тој навистина се издигна. Тој е веќе таму, во онаа вечна гозба за која зборува Исус, каде што вратата никогаш не е заклучена за оние кои љубеле.

Свети Павле во Посланието до Солунјаните ни дава еден од најубавите совети во целото Свето Писмо: „Не сакаме, браќа, да бидете во незнаење за оние што заспале, за да не тагувате како другите, кои немаат надеж.“ Ова е тешка вистина, зашто тагата е реална. Таа не е знак на слаба вера; таа е доказ за длабока љубов. Но, Павле нè повикува да не тагуваме како оние што немаат надеж. Ова значи дека нашата тага треба да биде проткаена со светлина. Кога помислувате на Бен, кога ќе се сетите на неговиот глас, на неговата љубопитност, на онаа негова способност да слуша приказни со таква внимателност како да се најважните на светот – тоа не се само спомени. Тоа е неговиот начин да остане со вас. Затоа што, како што вели Павле, „ние ќе бидеме заедно со Господа“. Тоа е вечноста. Тоа не е место далеку од вас; тоа е состојба на љубов во која Бен веќе живее, и во која ве очекува.

Знам, Алан и Тао, дека овие четири месеци по заминувањето на Бен беа време кога темнината се чинеше дека го зазема секој агол од денот. Знам дека во тишината на ноќта, кога сеќавањата ве преплавуваат, во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа сè што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања низ светот, од Рим до Сеул, и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој сложен и паднат свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој, колку и да е внимателен, не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост. Не обвинувајте се себеси за она што е надвор од човечката моќ; Бог не ве обвинува, и затоа немате право вие да бидете свои судии.

Погледнете го Бен. Се сеќавате ли на онаа негова тивка, но длабока великодушност? Кога неговиот чичко Вилијам страдаше, овој петнаесетгодишен момчар, сосема несебично и неочекувано, им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни – тоа не беше ни потребно, бидејќи имаше други средства – но самата понуда, таа подготвеност на едно момче да го понуди сето свое мало богатство за да му олесни на друг, е вистинскиот доказ за златното срце што го носеше во градите. Тоа е слика на љубов што не бара ништо за возврат. Тоа е чистината на срцето која го гледа Бога. Таа љубов не исчезна. Таа сега тече низ „Бунарот на љубовта“ во Виетнам, носејќи живот на оние кои жедуваат, исто како што Бен носеше живот на сите околу него. Тој сè уште дава. Тој сè уште нè учи како се љуби.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост и неизмерна љубов од вечноста. Не плаши се да сонуваш, да се насмевнеш, да одиш напред. Секој твој чекор е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога. Ти не си сам. Кога ќе се чувствуваш осамено, потсети се на онаа љубов што ја делевте, на онаа радост кога сонувавте за иднината. Таа љубов не умира. Таа е сидро што те држи цврсто во време на бура. Живеј за него, живеј со него во срцето, и знај дека секој твој чекор е чекор кон оној ден кога повторно ќе бидете сите заедно.

Мудроста, за која ни зборува првото читање, „се појавува пред оние што ја бараат“. Бен беше момче кое ја бараше мудроста во сè – во математиката, во технологијата, во природата. Тој ја најде Мудроста, а Мудроста е самиот Бог. Тој сега седи „покрај портите“ на вечноста, чекајќи нè нас. Нека овој ден биде почеток на една нова надеж за вас. Нека Мајката Марија, која го држеше својот Син под крстот и која ја знае секоја мајчинска болка, ве прегрне денес. Нека таа ви биде утеха кога срцето ќе ви биде тешко. И нека споменот на Бен – момчето со златно срце и соништа за небото – биде светлината што ќе ве води низ секој ден, сè додека не се сретнеме сите на таа голема, вечна гозба каде што нема повеќе солзи, каде што сè е љубов, и каде што секој празен стол е повторно пополнет со радоста на заедништвото. Амин.