Понеделник од дваесет и седмата недела од годишното време

Замислете го Бен како седи во својата соба, опкружен со екрани и дијаграми, со онаа карактеристична искра во очите кога ќе открие како функционира некој сложен систем. Неговата љубов кон авијацијата и технологијата не беше само интелектуална вежба; тоа беше начин на кој тој го набљудуваше светот како нешто што е создадено со ред, со логика и со длабока убавина. Честопати, додека ги слушаше приказните на својот татко, Бен знаеше да се насмевне со онаа чиста, заразна радост, како да ја чувствуваше хармонијата на секој збор. Денес, додека се сеќаваме на него, три месеци по неговото заминување, таа негова љубопитност нè повикува да погледнеме подлабоко во она што значи да се биде ближен.

Во денешното Евангелие, слушаме за еден законик кој сака да го тестира Исус. Тој прашува: „Што треба да направам за да го наследам вечниот живот?“ Исус, како и секогаш, не му дава теоретски одговор. Тој го насочува кон љубовта – кон Бога и кон ближниот. Но, законикот, сакајќи да се оправда, го поставува прашањето што честопати и ние го поставуваме во моменти на болка: „А кој е мојот ближен?“ Исус одговара со приказната за Добриот Самарјанин. Човекот паднал меѓу разбојници, бил оставен полумртов, а оние кои требало да бидат негови сопатници во верата – свештеникот и левитот – поминале од другата страна. Тие не застанале. Можеби се исплашиле, можеби биле премногу зафатени со своите религиозни обврски, можеби мислеле дека тоа не е нивна работа.

Оваа слика на човекот кој лежи покрај патот, претепан и оставен, е слика на секоја човечка болка што се чини дека светот ја заобиколува. Знам дека за многумина од вас, особено за Алан и Тао, оваа есен е време кога болката сè уште е како отворена рана. Можеби се чувствувате како оној човек на патот за Ерихон – повредени, исцрпени, и понекогаш се прашувате каде е утехата. Во тишината на домот, каде што некогаш одекнуваше смеата на Бен, сега слушате само ехо на празнина. Но, слушнете ме добро: Бог не минува покрај вас од другата страна. Тој е Самарјанинот кој застанува. Тој е оној кој се спушта на колена, кој ги мие раните со масло и вино, кој ве зема во своите раце и ве носи на сигурно.

Сакам нежно да допрам до една тешка мисла која често ги мачи родителите што изгубиле дете: чувството на вина. „Дали можев да направам повеќе? Дали пропуштив нешто?“. Ве молам, отфрлете го тој товар. Бог не ве обвинува. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту резултат на некој пропуст. Таа беше бура, сурова и неправедна, која дојде од нигде, надвор од контролата на кој било човек. Вие бевте, и останувате, прекрасни родители. Вие му дадовте на Бен свет полн со љубов, патувања и поддршка. Не сте виновни. Не сте пропуштиле ништо. Бог не бара совршенство во вашето справување со болката; Тој само бара да Му ја доверите таа болка. Вие не сте одговорни за нешто што не можеше да се спречи со човечка рака.

Во првото читање, Свети Павле нè потсетува дека Евангелието што ни е предадено не е од човечко потекло, туку доаѓа преку откровението на Исус Христос. Тоа значи дека нашата надеж не е заснована на човечки логики, туку на Божјата верност. Бог го помни својот завет вечно. Бен сега е дел од тој завет. Спомнете си за онаа негова желба, кога имаше само петнаесет години, да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко кој страдаше. Тој никогаш не ја скрши таа касичка — тоа не беше потребно — но самата понуда, таа чистота на срцето кое е подготвено да се испразни за да му помогне на друг, е слика на самите ангели. Тоа беше Бен: момче кое сакаше да дава, момче кое сакаше да биде ближен на секого, дури и без да биде замолено. Тој го разбираше срцето на Бога подобро од многумина возрасни.

Рајан, ти си помладиот брат. Ти си оној кој ја носи светлината на Бен во светот. Не плаши се да бидеш радосен. Твојот брат те гледа од височините и се радува на секој твој успех, на секоја твоја насмевка. Ти си дел од неговото наследство. Продолжи да сонуваш, продолжи да учиш, продолжи да живееш со онаа љубопитност што ја делевте. Ти не си сам; ти ја носиш неговата топлина во себе. Кога ќе погледнеш кон небото, знај дека Бен те гледа со онаа иста насмевка со која те гледаше додека заедно ги истражувавте авионите или додека се смеевте на приказните на тато. Ти си неговиот глас овде на земјата.

И за сите вас кои слушате од далеку, кои носите свој тежок крст, знајте дека Бог ве гледа. Тој не ја заборава ниту една ваша солза. Не барајте големи одговори денес. Доволно е само да го предадете своето срце на Бога, како што Бен го предаваше своето секој ден преку својата доброта и почит. Кога ќе излезете од оваа молитва, направете едно мало дело на љубов во името на Бен. Бидете нежни кон себе. И кога ноќта ќе стане тивка, погледнете кон небото и знајте: Бен е таму, чекајќи го денот кога сите заедно повторно ќе бидеме собрани во совршениот мир на нашиот Господ. Нека ангелите ве чуваат, нека ве тешат и нека ве водат по патот на вечноста. Амин.