Oddiy vaqtning yigirma yettinchi haftasi, dushanba

Tasavvur qiling, qorong‘u va notinch yo‘lda yotgan insonni. U o‘z kuchidan ayrilgan, yarador va umidsiz. Uning atrofida hayot o‘z yo‘lida davom etmoqda: o‘tib ketayotganlar bor, o‘z ishlariga shoshilayotganlar bor. Ular ko‘rishadi, lekin ko‘rmaslikka olishadi. Ularning qalbida shunday bir o‘y bor: «Bu mening ishim emas». Bu esa bizning dunyodagi eng katta og‘riqlarimizdan biri: ko‘rish, lekin qadam tashlamaslik. Injildagi o‘sha notanish samariyalik esa boshqacha yo‘l tutadi. U to‘xtaydi. U o‘zining qulayligini, vaqtini, hatto o‘zining xavfsizligini bir chetga surib, yarador odamning yoniga egiladi. Uning rahm-shafqati shunchaki his-tuyg‘u emas, balki amaliy qadam edi. U o‘sha yaraning ustiga moy va sharob quyadi. U uni ko‘tarib, xavfsiz joyga olib boradi. U o‘zining borligini, o‘zining imkoniyatlarini o‘sha notanish inson uchun sarf etadi.

Benjamin Vo, bizning aziz Benimiz, aynan shu samariyalikning yuragiga ega edi. Uning hayoti — bu o‘zgalar uchun ochiq bo‘lgan bir eshik edi. Biz uning o‘sha 12 yoshida, amakisiga yordam berish uchun o‘zining butun piggy bankini taklif qilganini eslaymiz. U o‘sha jamg‘armani sindirmadi, bo‘shatmadi, shunchaki taklif qildi. Bu o‘sha yoshlikning pokligi, o‘sha samimiy, beg‘ubor insoniylikdir. U o‘zida bor bo‘lgan narsani, hatto o‘zining kichik jamg‘armasini ham sevgi uchun ochiq tutdi. Bu uning haqiqiy qiyofasi edi: doimo boshqalar uchun yashashga tayyor turgan ochiq qalb. Ben uchun «qo‘shni» degan tushuncha shunchaki yashash joyi emas, balki uning yuragi yetib borgan har qanday inson edi.

Alan va Thao, men sizning yuragingizdagi o‘sha bo‘shliqni, o‘sha ertalabki sukunatni, Benning kulgisi eshitilmaydigan uyning og‘irligini bilaman. Ba’zan o‘zingizdan so‘rayotgandirsiz: «Nega? Yana nimadir qila olarmidim? Biror narsani o‘tkazib yubormadimmi?». Azizlarim, bugun bu og‘ir aybdorlik toshini yelkangizdan tushirib qo‘ying. Kasallik — bu hech qachon ota-onaning xatosi emas, u hech qachon jazo emas. Xudo sizni ayblamaydi; U sizning yoningizda o‘tirib, birga yig‘lamoqda. Ba’zi og‘ir sinovlar inson irodasidan tashqarida sodir bo‘ladi va hech qanday ehtiyotkorlik buni o‘zgartira olmasdi. Siz Ben uchun dunyodagi eng ajoyib, eng fidoiy ota-ona bo‘ldingiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Benning hayoti sizning sevgingiz bilan sug‘orildi va u o‘z vazifasini mukammal bajardi. Sizning sevginingiz Benning qalbida yashadi va u o‘z navbatida o‘sha sevgini dunyoga sochdi. Xudo sizni ayblamaydi, aksincha, sizga tasalli beradi. U sizning har bir ko‘z yoshingizni sanab turibdi.

Bugungi birinchi o‘qishda Pavlus Galatiyaliklarga yozar ekan, u Xudoning haqiqiy Xushxabariga sodiq qolishga chaqiradi. «Agar men yoki osmondan kelgan bir farishta sizga biz aytganimizdan boshqa Xushxabar aytsa, u la’natlangan bo‘lsin!» — deydi u. Pavlus bizga shuni eslatadiki, bizning hayotimizning markazida faqat Masih bo‘lishi kerak. Biz odamlarni rozi qilish uchun emas, balki Xudoga qul bo‘lish uchun chaqirilganmiz. Benning hayoti aynan shu haqiqatning guvohi edi. U o‘zining o‘tkir aqli, GitHub’dagi kodlari va samolyotlarga bo‘lgan cheksiz qiziqishi bilan dunyoviy muvaffaqiyatlar sari intilayotgan bo‘lsa-da, uning qalbi har doim Xudoning haqiqatiga ochiq edi. U o‘zining «Con Chim Airlines» orzularida ham, o‘sha samoviy parvozni, Xudoning rejasini ko‘ra olgan edi.

Ryan, senga qariman. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Akang bilan o‘tkazgan o‘sha sokin daqiqalarni, birga kulgan damlarni yuragingda saqla. Sen akangning o‘sha orzularini, uning samolyotlarni kuzatishdagi hayajonini o‘z yuragingda saqla. Sen akangning davomchisisan. Sen ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha nur bo‘lishing kerak. Akang seni osmondan turib g‘urur bilan kuzatib turibdi. Hayotni jasorat bilan, akang uchun ham munosib yashagin. Sening har bir qadaming, har bir tabassuming akangning sevgisini bu dunyoda davom ettiradi. Sen yolg‘iz emassan, butun jamoat, butun osmon sen bilan birga. Akang sening qalbining bir qismi bo‘lib qoladi.

Azizlarim, samariyalik kabi to‘xtashga jur’at eting. Bizning dunyoda ko‘pchilik o‘tib ketadi, ko‘pchilik o‘z yo‘lida davom etadi. Ammo siz, Benning yaqinlari, siz uning sevgisini o‘z hayotingizda davom ettirishingiz kerak. Benning sevgisi hali ham bu dunyoda, uning xotirasiga qilingan xayrli ishlar orqali, boshqalarga hayot berib oqmoqda. Uning sevgisi to‘xtagani yo‘q, u boshqalarning hayotida oqishda davom etmoqda. Biz bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda Benning shirin kulgisini qayta eshitishimizga ishonaylik. U hozir eng xavfsiz joyda — Xudoning bag‘rida. U o‘zining o‘sha yorqin nurli yuzi bilan, samolyotlarning qanotlari ostidagi bulutlar orasidan sizga qarab turibdi.

Bugun uyingizga qaytganingizda, yaqinlaringizga bir zum ko‘proq qarang, ularni bag‘ringizga bosing. O‘zingizni ayblashni to‘xtating, chunki Xudoning sevgisi sizning barcha xatolaringiz va qo‘rquvlaringizdan balanddir. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun va barcha qiynalayotganlar uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchamizni O‘zining cheksiz rahmi va tinchligi bilan quchoqlasin. Har bir qadamingizda Xudoning nuri sizni yo‘llasin. Uyingizga qaytayotganda, bugun bir kichik ish qiling: kimdir uchun, xuddi Ben kabi, beg‘ubor bir yaxshilik qiling. Uning xotirasini shunday yashating: sevgi bilan, tabassum bilan va Xudoga bo‘lgan ishonch bilan. Uning har bir qadami, har bir orzusi — bu Xudoning buyukligiga bir guvohlikdir. Uning sevgisi sizni hech qachon tark etmaydi. Omin.