Oddiy vaqtning o‘ttiz birinchi haftasi, shanba

Tasavvur qiling, o‘zining eski, sevimli kitob javonini tartibga solayotgan insonni. U yerda yillar davomida yig‘ilib qolgan qog‘ozlar, eskirgan eslatmalar va unutilgan rejalarni topadi. Ba’zi qog‘ozlar shunchalik qadrliki, ularni saqlab qo‘yadi; boshqalari esa shunchaki o‘tmishning bir parchasi bo‘lib qolgan. Bugun, Havoriy Pavlus Filippliklarga yozgan maktubida bizga xuddi shunday bir hisob-kitobni, ammo bu dunyoning emas, balki osmonning hisob-kitobini taklif qiladi. U shunday deydi: «Men har qanday vaziyatda o‘zimga yetarli bo‘lishni o‘rgandim». Bu o‘ziga yetarlilik emas, balki Xudoga to‘liq tayanishdir. Pavlusning bu so‘zlari bugun bizning qalbimizdagi bo‘shliqqa qanday kirib keladi? Biz ko‘pincha o‘zimizni yo‘qotgan, nimanidir yetishmayotgandek his qilamiz.

Benjamin Vo — Ben — haqida o‘ylaganimizda, uning hayoti aynan shu «osmon hisob-kitobi»ning eng yorqin misoli bo‘lganini ko‘ramiz. Ben shunchaki o‘tkir aqli bilan texnologiyalar olamida, kodlar va bulutli infratuzilmalarda yashagan bola emasdi. Uning qalbida, o‘sha o‘tkir aqli ortida, juda nozik va sezgir bir qalb yashardi. Eslang, o‘sha samolyotlar maketlari bilan o‘ynayotgan, o‘zining «Con Chim Airlines» orzusi haqida gapirganda yuzida paydo bo‘lgan o‘sha shirin tabassumni. Bu shunchaki o‘yin emasdi; bu uning parvozga, kenglikka, o‘zi yetib borolmagan o‘sha osmonning cheksizligiga bo‘lgan sog‘inchi edi. U o‘zining borlig‘ini, o‘zining butun kuchini shu orzu va o‘z yaqinlariga bo‘lgan mehr bilan to‘ldirgan edi. U o‘zining butun o‘yinchoqlarini, o‘zining kichkina dunyosini boshqalar bilan bo‘lishishga tayyor edi.

Lekin keling, bugun haqiqatni ochiq aytaylik. To‘rt oy o‘tdi. Alan, Thao, Ryan... bu bo‘shliqni qanchalik og‘riqli his qilayotganingizni bilaman. Ba’zan tong otganda, uyning sukuti ichida, Benning o‘sha samolyotlar haqidagi gaplari quloqqa chalingandek bo‘ladi, lekin u yerda hech kim yo‘q. Yuragingizda savollar tug‘iladi: «Nega? Biz nimadirni o‘tkazib yubormidim? Balki boshqacha qilganimizda...» Azizlarim, bu og‘riqni, yuragingizni kemirib kelayotgan o‘sha o‘z-o‘zini ayblashni bugun shu yerda to‘xtating. Kasallik — bu hech qachon ota-onaning xatosi emas, u hech qachon jazo ham emas. Xudo hech qachon sizni ayblamaydi. Iso Masihdan so‘rashganda: «Bu odam gunoh qilganmi yoki uning ota-onasi?» — U darhol javob bergan edi: «Na u, na uning ota-onasi». Ba’zi og‘ir sinovlar inson irodasidan, har qanday ehtiyotkorlikdan tashqarida, hech kimning aybisiz sodir bo‘ladi. Siz Ben uchun dunyodagi eng fidoiy, eng mehribon ota-ona bo‘ldingiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Siz unga o‘z borlig‘ingizdagi hamma sevgini berdingiz. O‘zingizni ayblashni bas qiling, chunki Xudo sizni allaqachon quchoqlab, kechirib bo‘lgan.

Bugungi Injilda Iso juda qattiq, lekin juda muhim so‘zlarni aytadi: «Siz Xudoga ham, boylikka ham xizmat qila olmaysiz». Bu boylik — bu faqat pul emas; bu bizning xavfsizlikka bo‘lgan ishonchimiz, bizning nazorat qilishga bo‘lgan istagimizdir. Biz ko‘pincha hayotni nazorat qilishni istaymiz. Biz o‘ylaymizki, agar biz yetarlicha ehtiyot bo‘lsak, agar biz hammasini to‘g‘ri qilsak, hech narsa yomon bo‘lmaydi. Lekin hayot bunday emas. Benning hayoti bizga shuni o‘rgatdiki, eng qimmatli narsa — bu nazorat emas, balki sevgi. Uning piggy bankini amakisiga taklif qilgan lahzasini eslang. U uni sindirmadi, bo‘shatmadi, pullarni sanab o‘tirmadi. U shunchaki taklif qildi. Bu o‘sha bolaning yuragidagi sof, hech qanday g‘arazsiz sevgi edi. U o‘zida bor hamma narsani — butun borlig‘ini — boshqalar uchun ochiq tutdi. U o‘zini ayamadi. Aynan shu pokiza sevgi, bugun u turgan o‘sha osmon olamining nuri bilan uyg‘unlashib ketdi.

Ryan, ukajon. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Sen yolg‘iz emassan. Akang seni osmondan turib, o‘sha o‘zlari orzu qilgan samolyotlar qanotidek balanddan g‘urur bilan kuzatib turibdi. Ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha nur bo‘lishda davom et. Uning sevgisi sening yuragingda aks etmoqda. Sen bugun akangning o‘sha saxovatli qalbini dunyoga namoyon etayotgan tirik guvohsan. Uning o‘sha gigirlashi, o‘sha shirin tabassumi — bularning hammasi sening xotirangda, sening har bir qadamingda yashamoqda.

Azizlarim, dunyoning turli chekkalaridan biz bilan birga ibodat qilayotgan barcha oilalar... Agar bugun sizning ham yuragingizda og‘ir yuk bo‘lsa, agar kimdir tunda yolg‘iz yig‘layotgan bo‘lsa, esda tuting: Rabbimiz sizning yoningizda. U sizni tark etgani yo‘q. U sizning og‘riqingizni O‘zining xochdagi og‘rig‘i bilan birlashtirmoqda. U sizni quchoqlamoqda. Benning xotirasiga atalib ochilgan o‘sha quduq — Cà Mau shahridagi «Giếng Gioan Baotixita» qudug‘i orqali toza suv odamlarga qanday hayot baxsh etayotgan bo‘lsa, Benning sevgisi ham shunday hayot suvi kabi oqishda davom etmoqda. Uning saxovati, uning o‘sha «Con Chim Airlines» orzusi kabi, osmonlarga ko‘tarilib, Xudoning huzuriga yetib bordi.

Bugun uydan chiqayotganda, o‘sha o‘zingizni ayblash toshini yerga qo‘ying. Benning o‘sha shirin tabassumini, uning samolyotlarga bo‘lgan cheksiz mehrini va o‘sha piggy bankini taklif qilgan o‘sha pokiza yuragini eslang. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchangizni O‘zining cheksiz tinchligi va rahmi bilan quchoqlasin. U sizni hech qachon tark etmaydi. U har doim siz bilan, har doim sizning yuragingizda, har doim sizning ko‘z yoshlaringizni artuvchi nur bo‘lib qoladi. Uning yo‘lida yuring, Uning sevgisiga ishoning va har kuni Uning qanotlari ostiga panoh toping. U sizni o‘sha oq libosli olomon ichida kutib turibdi, u yerda endi na yig‘i, na ayriliq, na og‘riq bor. U yerda faqat abadiy nur va cheksiz muhabbat bor. Amin.