Laugardagur í þrítugustu og fyrstu viku eftir þrettánda sunnudag eftir hvítasunnu

Við þekkjum þetta augnablik svo vel þegar horft er yfir það sem maður á, þegar litið er á smáhlutina sem liggja á borðinu – lyklana, vasapeningana, eða þennan litla sparibauk sem stendur hljóðlátur í hillunni. Í guðspjalli dagsins talar Jesús um trúmennskuna í þessu litla. Hann segir okkur að sá sem er trúr í litlu er líka trúr í miklu. Þetta snýst ekki um stórar tölur eða veraldlegan auð, heldur um það hvernig við förum með það sem okkur er treyst fyrir í þessu lífi. Guð horfir ekki á það hversu mikið við söfnum, heldur á það hvernig hjarta okkar slær þegar einhver þarf á okkur að halda.

Benjamin Vo, þessi kæri drengur sem við minnumst í dag með svo djúpum kærleika, átti lag á að gera litlu hlutina stóra. Hugsið aðeins til þess tíma þegar hann, aðeins fimmtán ára gamall, sagði mömmu sinni og pabba að hann væri tilbúinn að gefa útallan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum William sem þjáðist af heilablóðföllum. Hann braut hann aldrei, hann tæmdi hann ekki með læti; hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gert til að fá hrós. Þetta var einfaldlega hrein hjartalag, drengur sem vildi gefa allt sem hann átti ef það gæti létt byrði annars manns. Það er þessi andi sem Jesús talar um í guðspjallinu – að eiga þann kærleika sem er ekki bundinn við veraldlega hluti, heldur gefur sig alveg.

Í fyrsta lestrinum segir Páll postuli við Filippímenn: „Ég hef lært að vera sjálfbjarga í hvaða aðstæðum sem ég er. Ég veit hvað það er að skorta og hvað það er að hafa gnægð.“ Páll talar um þennan innsta frið sem kemur þegar maður veit að styrkurinn kemur frá Guði einum. Benjamin hafði þennan sama styrk í sínu stutta en ríka lífi. Hann var drengur með stórkostlegt intellekt, sem fann gleði í rökfræði, stærðfræði og í því að kóða sína eigin leiki og forrit á GitHub. Hann var alltaf forvitinn, alltaf að læra – rétt eins og þegar hann sat við hlið föður síns og fylgdist með flugvélum á flugvöllum heimsins, eða þegar hann bar þennan hljóðláta draum í brjósti um að stofna sína eigin flugfélag, hið fallega „con chim airlines“ sem hann gat aldrei talað um öðruvísi en með brosi á vör.

En það er sársauki í þessari fjarveru, er það ekki? Kæru Alan og Thao, það eru núna um fjórir mánuðir síðan Ben fór heim til Guðs, og ég veit hvernig morgnarnir eru, hvernig það er að ganga fram hjá herberginu hans eða sjá skóna hans standa við dyrnar. Sársaukinn við að sakna sonar sem var svo fullur af lífi, svo góður og virðulegur – þetta er byrði sem enginn foreldri ætti að þurfa að bera. Og í hljóðlátum stundum næturinnar læðast spurningarnar stundum að. Maður fer að velta því fyrir sér hvort maður hafi misst af einhverju, hvort maður hafi gert nóg.

Mig langar að stöðva þessar hugsanir núna, og ég bið ykkur að leyfa þessum orðum að sökkva djúpt inn í sál ykkar: Þið berið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing og þeir eru aldrei afleiðing af því að foreldrar hafi staðið sig illa eða misst af einhverju. Þetta var handan allrar mannlegrar stjórnar. Engin vök, engin bæn, engin aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með öllu því sem þið áttuð, með svo fullkominni og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Hann þerra tár ykkar, hann veit hversu sárt þetta er, og hann réttir út hendur sínar til að taka af ykkur þennan þunga stein. Þið eruð ekki sek. Þið eruð hreinar í hans augum og yndislega elskaðar.

Ryan, kæri bróðir, ég veit hvað það er erfitt að sakna besta vinar þíns. Ég veit að þú hugsar um allar þær ferðir sem þið fóruð í saman, um flugvélarnar, um allar þær stundir sem stóri bróðir þinn var við hlið þína. En vertu viss um að Benjamin er ekki horfinn. Hann fylgist með þér úr ljósi Guðs, stoltur af því hvernig þú heldur áfram. Haltu áfram að vera ljós, haltu áfram að gera það sem er gott.

Við skulum sitja hér í þögninni um stund... og finna að við erum ekki einsemdinni gefin upp í hendur. Benjamin er kominn á áfangastað. Hann er í þeim eilífa friði þar sem engin þreyta er, engin sorg, heldur aðeins kærleikur. Og hann bíður, með sínu milda brosi, þar til við komum öll heim saman. Megi Drottinn blessa ykkur, halda verndarhendi ykkar yfir ykkur og gefa ykkur von sem er sterkari en dauðinn. Amen.