Fimmtudagur í tuttugustu og fimmtu viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt og áþreifanlegt við þessa mynd sem við fáum í fyrsta lestri dagsins. Qoheleth horfir yfir heiminn og sér hvernig sólin rís og hvernig hún sest, hvernig vindurinn snýst og hvernig árnar streyma til sjávar, en sjórinn verður aldrei fullur. Hann sér hringrásina, þetta endalausa flæði lífsins sem virðist svo oft vera fast í sama farinu. „Ekkert er nýtt undir sólinni,“ segir hann. Og stundum, þegar við stöndum mitt í sorginni, þegar dagarnir líða án þess að við finnum þann létti sem við þráum, þá geta þessi orð hljómað eins og þungur dómur. Það er eins og heimurinn haldi áfram að snúast, eins og sólin rísi á hverjum morgni, en fyrir okkur hefur tíminn stoppað.

Ég hugsa um Benjamín Vo. Ég hugsa um þennan dreng sem var svo fullur af framtíðarsýn, svo fullur af þessari ótrúlegu forvitni um heiminn. Hann var ekki maður sem vildi bara fylgja hringrásinni; hann vildi skilja hana. Hann var heillaður af flugi, af þessum stóru vélum sem rjúfa skýin og tengja saman lönd og fólk. Þegar hann talaði um „Con Chim Airlines“, þá var það ekki bara hugmynd um flugfélag; það var draumur um að gera eitthvað nýtt, eitthvað sem gæti fært fólk nær hvort öðru. Hann var drengur sem sá ekki bara það sem var, heldur það sem gæti orðið.

Í guðspjalli dagsins heyrum við um Heródes. Hann er í óreiðu. Hann hefur heyrt um Jesús og er „mjög ráðvilltur“. Hann hefur látið hálshöggva Jóhannes, en nú er hann hræddur um að fortíðin sé að koma aftur til að krefjast svara. „Hver er þessi?“ spyr hann. Hann er fastur í ótta sínum, fastur í því sem hann hefur gert, og hann „reyndi að sjá hann“. Heródes leitar að svörum í því sem hann óttast. En við, við erum ekki kölluð til að leita í ótta. Við erum kölluð til að leita í trausti.

Mig langar að dvelja við eina sérstaka mynd af Ben. Þið vitið, þegar hann var fimmtán ára, þá sagði hann foreldrum sínum að hann vildi gefa allan sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William, sem var veikur. Hann braut hann ekki. Hann tæmdi hann ekki. Hann bara bauðst til þess. Það er þessi gjafmildi sem er svo dýrmæt. Það var ekki fjárhæðin sem skipti máli; það var viljinn til að gefa allt sem hann átti fyrir einhvern annan. Það er þetta hjarta sem er svo stórt að það þekkir engin landamæri. Þetta er hjartað sem Jesús kallar okkur til að eiga.

Alan, Thao, Ryan – ég veit að það eru þrír mánuðir síðan Ben fór heim til Guðs. Ég veit að það er svo auðvelt að finnast maður vera fastur í „vanity of vanities“, í þessari tilfinningu að allt sé svo stutt og svo óskiljanlegt. Þið gætuð verið að velta fyrir ykkur: Hvers vegna? Hefði ég átt að sjá eitthvað? Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Mig langar að segja ykkur eitt: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta því sem varð. Guð dæmir ykkur ekki, og þið eigið ekki að dæma ykkur sjálf. Þið elskuðuð Ben með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Sú ást sem þið sýnduð honum – hvert bros, hver stund, hver saga sem pabbi sagði – er geymd í Guði. Hún er ekki horfin.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt geta talað við hann, geta sýnt honum eitthvað nýtt. Mundu að Ben er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er í „veislu himinsins“, þar sem engin flugvél er of hátt uppi og engin tækni of flókin. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að vera þú sjálfur, að þú haldir áfram að dreyma.

Í dag skulum við biðja um það sem sálmaritarinn biður um: „Kenn oss að telja daga vora þannig að við öðlumst viturt hjarta.“ Að telja dagana er ekki að horfa á þá hverfa, heldur að meta hvern dag sem gjöf. Ben kenndi okkur þetta með lífi sínu. Hann kenndi okkur að „reyna er allt sem skiptir máli“. Hann var ekki hræddur við að reyna, ekki hræddur við að vera góður.

Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið verk í nafni Bens. Kannski er það að brosa til einhvers, kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á þér bera. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur. Það er þessi kærleikur sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Og þegar sorgin kemur eins og bylgja, þá skuluð þið minnast þess að Jesús stendur við hlið ykkar. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Ben er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.