Minningardagur heilagrar Þerésu af barninu Jesú, meyjar og kirkjuþings

Það er eitthvað við það að horfa á fugl á flugi, eða á flugvél sem rýfur skýin, sem vekur með okkur þessa óútskýranlegu þrá. Við stöndum á jörðinni, föst í þyngdaraflinu, en augu okkar leita upp. Þessi þrá eftir því sem er handan, þessi forvitni um það sem er að gerast í loftinu, var eitt af því sem gerði Benjamín að þeim dreng sem hann var. Hann var ekki bara að horfa; hann var að læra, hann var að kortleggja, hann var að byggja sér heim sem náði lengra en við hin gátum séð. Hann var eins og lítill flugmaður sem stóð við hlið föður síns, alltaf tilbúinn að taka flugið, alltaf tilbúinn að uppgötva eitthvað nýtt.

Í dag lesum við um Job. Hann situr í ösku sinni, umkringdur vinum sem skilja ekki sársauka hans. Hann hrópar á Guð, ekki af því að hann hafi misst trúna, heldur af því að hann þráir að vera nálægt honum. Hann segir: „Ég veit að lausnari minn lifir... og frá holdi mínu mun ég sjá Guð.“ Þetta er kjarninn í trú okkar. Það er þessi vissa um að þótt við séum föst í sársauka okkar, þá er Guð ekki fjarlægur. Hann er sá sem stendur við hlið okkar í öskunni.

Við þurfum að tala um þennan sársauka, Alan og Thao. Ég veit að það eru dagar þar sem þið finnið fyrir þunga þessa tóma stóls, þar sem minningin um Benjamín er eins og sár sem vill ekki gróa. Ég veit að þið veltið fyrir ykkur hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi. Ég vil að þið hlustið á mig núna: Þið eruð ekki sek. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði. Þið eruð ekki aðeins foreldrar sem misstu son, þið eruð foreldrar sem elskuðu hann til himins.

Í guðspjallinu sendir Jesús lærisveina sína út. Hann segir þeim: „Í hvaða hús sem þið komið, segið þá fyrst: Friður sé þessu húsi.“ Þetta er boðskapurinn sem við eigum að bera með okkur. Við erum kölluð til að vera friðarboðar, jafnvel þegar við erum brotin. Benjamín var einmitt þessi friðarboði. Hann var alltaf svo blíður, svo brosandi. Hann var drengur sem vildi gefa, eins og þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem vissi ekki hvað hann var að gera; þetta var gjörð drengs sem skildi að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Þessi ást hans, þessi vilji til að gefa, er það sem lifir eftir.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans svo sárt. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt geta talað við hann, geta sýnt honum eitthvað nýtt, kannski nýja flugvél eða eitthvað sem þú hefur lært. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að vera þú sjálfur, að þú haldir áfram að dreyma. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið. Þegar þú ert einn, þá ertu ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Heilög Þerésa, sem við minnumst í dag, kenndi okkur „litla veginn“. Hún sagði að við þyrftum ekki að gera stóra hluti til að þóknast Guði; við þyrftum bara að gera smáa hluti af mikilli ást. Benjamín lifði þennan veg. Hann var ekki að reyna að vera stór í augum heimsins; hann var bara að vera Benjamín. Hann var að kóða, hann var að læra, hann var að elska fjölskylduna sína. Og í því fann hann Guð.

Þegar þið gangið út í dag, takist þá með ykkur þessa vissu: Benjamín er ekki týndur. Hann er í veislu himinsins, þar sem hann er loksins heill. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann elskar ykkur. Og þið munið hitta hann aftur. Þangað til, skulum við lifa þannig að kærleikurinn hans fái að blómstra í gegnum okkur. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Amen.