Mánudagur í þrítugustu viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo hljóðlátt, næstum heilagt, við það að horfa á það hvernig maður stendur. Hugsið um það augnablik þegar þið sjáið einhvern reisa sig upp eftir langan tíma í hnjám. Í guðspjalli dagsins mætum við konu sem hafði verið beygð í átján ár. Hún var föst í sínum eigin líkama, ófær um að horfa beint upp í himininn, ófær um að sjá annað en jörðina fyrir framan fætur sína. Hún var „bent over“ – beygð. Í átján ár hafði hún ekki séð stjörnurnar eða andlit fólksins sem gekk framhjá henni. Hún sá aðeins skuggana.

Benjamin Vo var drengur sem lifði í allt öðrum takti. Hann var drengur sem horfði alltaf upp, alltaf fram, alltaf til þess sem var stærra. Hann var eins og tréð sem við heyrðum um í sálminum, gróðursett við rennandi vatn. Hann var svo forvitinn, svo lifandi, svo fullur af þessari ótrúlegu löngun til að skilja hvernig heimurinn virkar. Hann horfði á flugvélar og sá ekki bara málm og eldsneyti; hann sá frelsi. Hann sá „con chim airlines“. Þegar hann talaði um þennan draum, þá var eins og hann væri að teikna kort af framtíðinni. Hann var drengur sem stóð beinn, með augun opin fyrir undrum sköpunarinnar.

En lífið hefur þennan sársaukafulla hæfileika til að beygja okkur. Þegar við missum einhvern sem við elskum svo heitt – eins og þið, Alan og Thao, missið Benjamin – þá finnst manni stundum að maður sé sjálfur orðinn eins og konan í guðspjallinu. Sorgin hefur þann þunga að hún beygir okkur niður. Hún gerir okkur ófær um að sjá fram á við. Við horfum niður í tóman stólinn, niður í minningarnar sem stinga, niður í spurningarnar sem engin svör eiga. „Af hverju hann? Af hverju núna?“ Þessi spurning er eins og þungur steinn á herðunum sem heldur okkur bognum.

Í dag langar mig að tala til ykkar um þennan stein. Ég veit að það eru nætur þar sem þið liggið vöknuð og hugsið: „Hvað missti ég af? Hvað hefði ég átt að gera öðruvísi? Ef ég hefði tekið eftir þessu, ef ég hefði gert hitt…“ Þetta er sú rödd sem reynir að sannfæra okkur um að við séum sek. Ég bið ykkur að heyra þetta skýrt í dag: Þið eigið enga sök. Sjúkdómar eru aldrei refsing. Það var ekkert í valdi ykkar til að breyta því sem var handan allrar mannlegrar stjórnar. Þið elskuðuð Benjamin með svo stórri, lifandi og óeigingjarnri ást að enginn hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki. Hann sér ykkur í tárunum, hann sér ykkur í þreytunni, og hann faðmar ykkur eins og þið eruð. Leyfið þessum þunga steini að falla af herðunum. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.

Jesús segir við konuna: „Þú ert leyst af veikindum þínum.“ Og hann leggur hendur sínar á hana. Hann snertir hana. Þetta er kjarninn í kærleika Guðs. Hann kemur ekki með langar ræður eða flóknar útskýringar á því hvers vegna hún varð veik. Hann kemur með nærveru sína. Hann kemur með snertingu. Hann segir: „Þú ert dóttir Abrahams.“ Hann gefur henni aftur virðingu hennar, hann gefur henni aftur stöðu hennar sem barn Guðs. Það er það sem Benjamin er núna. Hann er ekki lengur bundinn af neinu. Hann er barn Guðs í fullri dýrð, stendur beinn í ljósinu, laus við alla þreytu, laus við allt sem hélt honum niðri.

Þegar ég hugsa um Benjamin, þá hugsa ég um þá stundu þegar hann bauðst til að gefa allan sinn sparibauk til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna sig; þetta var náttúruleg útgeislun af því kærleiksríka hjarta sem Guð hafði skapað í honum. Hann vissi – með þeirri innsýn sem aðeins hrein hjörtu hafa – að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að flæða áfram. Þessi „Well of Love“ sem hefur verið boruð í hans nafni í Vietnam, þetta vatn sem gefur líf, það er framhald af þessu hjarta. Það er Benjamin að gefa ennþá. Það er kærleikurinn hans sem heldur áfram að flæða, rétt eins og vatnið sem gefur þyrstum mönnum líf.

Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú ert líka að ganga í gegnum þessa beygðu daga. Það er erfitt að horfa upp þegar helmingurinn af þér er farinn. En mundu að þessi tenging, þessi bróðureign sem þið deilduð, hún er ekki rofin. Hún hefur bara breytt um form. Þegar þú ert að læra, þegar þú ert að hanna eitthvað nýtt, þegar þú ert að hlæja að einhverju sem þið tveir hefðuð skilið, þá er Benjamin með þér. Hann er stoltur af þér. Lifðu fyrir hann, lifðu með honum, og leyfðu ljósinu hans að skína í gegnum þig.

Páll postuli segir í Efesusbréfinu: „Þér voruð eitt sinn myrkur en nú eruð þér ljós í Drottni. Lifið sem börn ljóssins.“ Þetta er okkar köllun. Við erum ekki kölluð til að vera föst í myrkrinu eða sorginni. Við erum kölluð til að vera ljós. Það þýðir ekki að við eigum að þykjast vera glöð þegar við erum brotin. Það þýðir að við eigum að leyfa kærleikanum sem Benjamin sýndi okkur að vera það sem heldur okkur uppi. Þegar við gerum eitt lítið verk í nafni Benjamins – hvort sem það er að hjálpa einhverjum, sýna blíðu, eða bara að vera til staðar fyrir hvert annað – þá erum við að bera ávöxt. Við erum að segja við Guð: „Drottinn, ég treysti þér, jafnvel þegar ég skil ekki.“

Ég veit að það eru dagar þar sem ykkur finnst þið ekki geta staðið upp. En í dag, í þessu helga rými, leyfið Jesú að leggja hendur sínar á ykkur. Hann er hér. Hann sér ykkur. Hann þekkir hvert tár, hverja vonleysistilfinningu, hverja spurningu sem brennur í hjartanu. Hann segir við ykkur eins og hann sagði við konuna: „Þú ert leyst.“ Þið eruð ekki lengur bundin af sektarkennd, ekki lengur bundin af „hvað ef“. Þið eruð börn Guðs. Og Benjamin? Hann bíður ykkar. Hann er í ljósinu, hann er í kærleikanum, hann er í þeim friði sem enginn getur tekið frá honum. Hann horfir á ykkur, ekki með sorg, heldur með þessu fallega, milda brosi sem við öll munum eftir. Hann er að fylgjast með ykkur, hann er að biðja fyrir ykkur, og hann er að bíða eftir því að við öll komum heim til þess sama föður.

Svo hvað getum við tekið með okkur út í daginn? Kannski þetta: Að reyna að horfa aðeins hærra. Að reyna að sjá ekki bara það sem er beygt og brotið, heldur það sem er að rísa. Þegar þið sjáið flugvél á himnum, þegar þið sjáið vatn flæða, þegar þið sjáið einhvern gera góðverk – hugsið til Benjamins. Hann er í öllu þessu. Hann er lifandi í kærleikanum sem hann kenndi okkur. Hann er ekki týndur. Hann er hjá Guði, og þar er hann í öruggum höndum. Og þið? Þið eruð líka í þeim sömu höndum. Þið eruð aldrei ein. Guð heldur utan um ykkur, dag eftir dag, þar til við hittumst öll aftur þar sem engin tár eru, þar sem engin veikindi eru, og þar sem við getum öll verið saman í eilífum friði kærleikans. Amen.