Minningarhátíð heilags Píusar frá Pietrelcina

Í dag lesum við orð úr Orðskviðunum sem hljóma eins og bæn manns sem hefur séð í gegnum blekkingar heimsins: „Tvö atriði bið ég þig, synja mér eigi þeirra áður en ég dey: Hafðu fjarlægt frá mér lygi og fals.“ Þetta er bæn um kjarna, bæn um að fá að standa frammi fyrir Guði án grímu, án þess að þurfa að þykjast. Það er eitthvað svo hreint við þessa bæn. Hún minnir mig á þann Benjamín sem þið þekkið svo vel. Þegar ég hugsa um Ben, þá sé ég ekki flókna tækni eða tölvukóða, þótt hann hafi verið snillingur í því. Ég sé dreng sem var alltaf hann sjálfur. Hann var svo ótrúlega ósvikinn. Þegar hann talaði um „Con Chim Airlines“, þá var engin fals í þeim draumi; það var bara gleði, forvitni og þessi einstaka, smitandi hlátur hans. Hann þurfti ekki að stækka sjálfan sig til að vera einhver annar. Hann var bara Ben.

Í guðspjallinu í dag sendir Jesús lærisveina sína af stað. Hann segir þeim: „Takið ekkert með ykkur á ferðina.“ Engan staf, engan poka, ekkert brauð, enga peninga. Þetta hljómar eins og óraunhæf krafa. Hvernig á maður að lifa án þess að hafa eitthvað í höndunum? En Jesús er að kenna þeim eitthvað mikilvægara: Að treysta. Að það sem skiptir máli er ekki það sem við eigum í pokanum okkar, heldur það sem við berum í hjartanu. Benjamín var svo ríkur af þessu trausti. Hann var drengur sem vildi gefa allt. Hugsið um það þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann þurfti ekki að brjóta hann, hann þurfti ekki að tæma hann – það var viljinn sem skipti máli. Það var hjarta sem var svo stórt að það vildi rétta hjálparhönd án þess að hugsa um eigin hag. Hann var eins og lærisveinarnir sem Jesús sendi út: hann bar ekki með sér byrðar eiginhagsmuna, hann bar með sér kærleika.

Alan, Thao, Ryan – ég veit að það eru þrír mánuðir síðan Benjamín fór heim til Guðs. Ég veit að það er erfitt að finna þetta traust þegar hjartað er brotið. Það er svo auðvelt að finnast maður vera einn á ferðinni, eins og lærisveinarnir sem Jesús sendi út, en án þess að finna návist hans. Þið spyrjið ykkur kannski: Hvar er hann? Af hverju var ferðin hans svona stutt? Mig langar að segja ykkur eitthvað sem ég vona að þið geymið í hjarta ykkar: Þið eruð ekki sek. Það er engin ástæða til að leita að sök hjá ykkur sjálfum. Veikindi eru aldrei refsing. Þau koma ekki af því að einhver hafi gert eitthvað rangt eða vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert öðruvísi. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi að enginn getur krafist meira. Þið voruð honum allt. Þegar þið hugsið um hann, ekki hugsa um það sem þið gátuð ekki bjargað, heldur hugsið um þá ást sem þið gáfuð honum. Sú ást er ekki horfin; hún er geymd í Guði, hún er eins og „Brunnur kærleikans“ sem flæðir í Cà Mau – hún nærir líf annarra löngu eftir að við erum farin.

Stundum langar okkur að spyrja: „Hver syndgaði?“ eins og fólkið spurði Jesú um manninn sem fæddist blindur. Jesús svaraði: „Hvorki hann né foreldrar hans.“ Þetta er svo mikilvægt. Guð dæmir ykkur ekki. Hann sér ekki eftir neinu. Hann tekur við Benjamín í faðm sinn, heilan og frjálsan, og hann tekur við ykkur líka. Þið þurfið ekki að bera þessa þungu steina sektarkenndar lengur. Leyfið þeim að falla. Þið elskuðuð hann vel. Þið elskuðuð hann svo fallega.

Ryan, bróðir minn, ég veit að þú saknar hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt bara geta talað við hann, geta sýnt honum eitthvað nýtt sem þú hefur lært. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í ljósinu, þar sem engin flugvél er of hátt uppi og engin tækni of flókin. Hann er að fylgjast með þér. Hann er stoltur af þér. Hann vill að þú haldir áfram að dreyma, að þú haldir áfram að vera forvitinn, að þú haldir áfram að vera þú sjálfur. Þið eruð tengdir á þann hátt sem dauðinn getur aldrei rofið. Þegar þú finnur fyrir sorginni, mundu að þú ert hluti af einhverju miklu stærra. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Benjamín var drengur sem kenndi okkur að „reyna er allt sem skiptir máli“. Hann var ekki hræddur við að reyna, ekki hræddur við að vera hann sjálfur. Hann kenndi okkur að lífið er ekki mælt í því hvað við eigum, heldur í því hvað við gefum. Hann var eins og Píus frá Pietrelcina, sem við minnumst í dag – hann þekkti þjáninguna, en hann þekkti líka kærleikann sem er sterkari en öll þjáning. Benjamín er núna í „veislu himinsins“, þar sem hann er loksins heill. Hann er ekki lengur bundinn af neinu því sem takmarkaði hann hér. Hann er frjáls.

Þegar þið gangið út í dag, þá langar mig að þið gerið eitt lítið, hljóðlátt verk í nafni Bens. Það þarf ekki að vera stórt. Kannski er það að brosa til einhvers sem þú veist að á erfitt. Kannski er það að hjálpa einhverjum án þess að láta á þér bera. Leyfið kærleika hans að flæða í gegnum ykkur. Það er þessi kærleikur sem heldur okkur uppi þegar við getum ekki staðið sjálf. Og þegar sorgin kemur eins og bylgja, þá skuluð þið minnast þess að Jesús stendur við hlið ykkar. Hann er sá sem þurrkar hvert tár. Hann er sá sem heldur á ykkur þegar þið getið ekki haldið á sjálfum ykkur. Benjamín er kominn heim. Og við, sem erum eftir, erum kölluð til að halda áfram að elska, halda áfram að gefa, og halda áfram að horfa upp – þangað til við hittumst aftur, augliti til auglitis. Amen.