27. sunnudag sunnudagur á venjulegum tíma

Við þekkjum öll þá mynd sem spámaðurinn Jesaja dregur upp fyrir okkur í dag: Víngarðinn sem er ræktaður af svo mikilli alúð. Eigandinn fer ekki bara í gegnum verkið; hann fjarlægir hvern stein, hann byggir vaktturn, hann býr til vínpressu. Hann gerir allt sem í hans valdi stendur til að tryggja að vínviðurinn geti blómstrað. Þegar við hugsum um Benjamín, þá sé ég fyrir mér þennan sama kærleika. Ég sé fyrir mér foreldra sem gáfu allt sitt, sem ræktuðu líf hans með svo mikilli alúð, sem vöktu yfir honum og lögðu grunninn að þeim fallega dreng sem hann varð. Það er svo auðvelt að horfa á þessa mynd af víngarðinum og spyrja: Hvers vegna urðu það villivín? Hvers vegna komst ekki uppskeran sem við vonuðumst eftir?

Í dag langar mig að dvelja við eina mynd: Vaktturninn. Í víngarði Jesaja er turninn staðurinn þar sem vörðurinn stendur, sá sem fylgist með, sá sem verndar. Benjamín var sjálfur eins og vaktmaður á turni. Hann var drengur sem horfði út yfir heiminn með þessa ótrúlegu forvitni. Hann horfði á flugvélar, hann horfði á tæknina, hann horfði á lífið með augum sem sáu miklu lengra en við hin. Hann var ekki bara að skoða vélar úr stáli; hann var að reyna að skilja hvernig heimurinn hékk saman. Hann var alltaf tilbúinn að læra, alltaf tilbúinn að spyrja „hvernig virkar þetta?“ og hann gerði það með þvílíkri gleði og þvílíkri alvöru. Þegar hann ræddi við pabba sinn um flugleiðir eða þegar hann var að kóða leiki fyrir „con chim airlines“, þá var hann að byggja sinn eigin vaktturn, sinn eigin stað þar sem hann gat séð fegurðina í því sem var að gerast í fjarska.

En sannleikurinn er sá, kæru vinir, að stundum brotna veggirnir. Stundum verður uppskeran ekki sú sem við lögðum okkur fram við að rækta. Við stöndum frammi fyrir sársauka sem enginn vaktturn getur varið okkur fyrir. Alan og Thao, ég veit að þið berið þennan þunga. Ég veit að það eru dagar þar sem minningin um Benjamín er eins og sár sem vill ekki gróa, þar sem tómstóllinn við borðið eða hljóðið í húsinu minnir ykkur á það sem er horfið. Ég veit að þið spyrjið ykkur stundum: Hvað fór úrskeiðis? Hvað hefðum við getað gert öðruvísi? Ég vil að þið hlustið vel: Þið eigið enga sök. Veikindi eru aldrei refsing. Þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað eða misst af einhverju. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta þessu. Þið elskuðuð Benjamín með slíkri fórnfýsi, með svo hreinni ást, að enginn maður hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki, og þið verðið að hætta að saka sjálf ykkur. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að koma í veg fyrir það sem var utan mannlegrar stjórnar.

Í guðspjallinu segir Jesús frá leiguliðunum sem snerust gegn eigandanum. Þetta er erfið saga, en hún endar á einhverju sem er svo dásamlegt: „Steinninn sem smiðirnir höfnuðu er orðinn að hornsteini.“ Benjamín var aldrei hafnað. Hann var alltaf hornsteinninn í lífi ykkar. Hann var drengurinn sem vildi gefa allt sitt, eins og þegar hann bauðst til að gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem vissi ekki hvað hann var að gera; þetta var gjörð drengs sem skildi að það sem við eigum er ekki okkar eigið, heldur gjöf sem á að nota til að létta byrðar annarra. Þessi ást hans, þessi vilji til að gefa, er það sem lifir eftir. Hann er hornsteinninn í þeirri arfleifð kærleika sem þið haldið áfram að byggja á.

Ryan, bróðir minn, ég veit hvað það er erfitt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þig langar að deila einhverju með honum, sýna honum eitthvað nýtt eða bara hafa hann hjá þér. Mundu að Benjamín gleymir þér aldrei. Tengsl ykkar eru rofin af dauðanum en haldið uppi af kærleika sem nær yfir landamæri þessa heims. Vertu hugrakkur, vertu þú sjálfur, og leyfðu minningunni um bróður þinn að vera ljós á þinni göngu. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af ást sem nær yfir landamæri himins og jarðar.

Við skulum í dag taka við boðskap Páls postula: „Hafið engar áhyggjur, heldur látið óskir ykkar koma fram fyrir Guð.“ Þetta er ekki boð um að hætta að finna til, heldur boð um að hvíla í friði Guðs. Þegar þið finnið fyrir þunganum, þegar sektarkenndin læðist að, þá skuluð þið segja: „Drottinn, þetta er of mikið fyrir mig. Ég treysti þér.“ Benjamín er í þeim friði núna. Hann er ekki lengur að velta fyrir sér flugleiðum eða stærðfræði; hann er kominn heim til þess sem skapaði allt sem hann elskaði. Hann er að fylgjast með ykkur. Hann elskar ykkur. Og þið munið hitta hann aftur.

Þegar þið gangið út í dag, takist þá með ykkur þessa vissu: Benjamín er ekki týndur. Hann er í veislu himinsins. Gerum eitt lítið verk í nafni hans – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Þið eruð ekki ein. Þið eruð elskuð. Og Benjamín er þarna hjá ykkur, í hverju brosi, í hverri minningu, í hverju skrefi sem þið stigið áfram. Amen.