Zevenentwintigste zondag door het jaar

Er is een beeld dat vandaag, in de zachte stilte van deze herfstzondag, als een baken door mijn gedachten gaat. Het is een foto van Benjamin Vo, samen met zijn broer Ryan, staand aan een zonnige waterkant. Het is een volmaakt moment: de lucht is eindeloos blauw, de boten glijden in de verte voorbij, en daar in de voorgrond vliegt een vogel, precies op het moment dat de camera klikt. Benjamin staat daar, met die kenmerkende, stralende glimlach, de armen in de lucht gestrekt alsof hij de hele wereld en de hemel daarboven wil omarmen. Hij was een jongen die de wereld bekeek met een briljante, analytische geest – een jongen die droomde van de logica van zijn eigen 'con chim airlines' en die de cloud-infrastructuur van de toekomst al in zijn vingers had – maar in zijn hart was hij altijd die vogel die naar de hemel reikte. Hij was een jongen die wist dat het leven, hoe kort het ook mag zijn, bedoeld is om in vrijheid en vreugde te worden geleefd.

In de eerste lezing van vandaag horen we de profeet Jesaja zingen over een wijngaard. Het is een lied van liefde, van een vriend die zijn wijngaard met de grootste zorg heeft aangelegd. Hij heeft de grond bewerkt, de stenen verwijderd, de edelste wijnstokken geplant. Hij heeft een uitkijktoren gebouwd en een wijnpers uitgehakt. Hij heeft werkelijk alles gedaan wat een mens maar kan doen om een goede oogst te garanderen. En toch, wanneer hij uitkijkt naar druiven, vindt hij slechts wilde vruchten. Het is een pijnlijke constatering, een moment van diepe verwarring: 'Wat meer was er te doen voor mijn wijngaard, dat ik niet gedaan heb?'

Ik weet dat voor u, Alan en Thao, en voor jou, Ryan, de wereld er sinds die dertiende juni 2026 fundamenteel anders uitziet. Het is drie maanden geleden. De leegte in huis is een realiteit die niet in woorden te vangen is, een stilte die soms zo zwaar aanvoelt dat het lijkt alsof de wijngaard van uw eigen leven is getroffen door een onverklaarbare droogte. Soms, in de stille uren van de nacht, kan er een stem in u opkomen die fluistert: heb ik iets gemist? Had ik het anders moeten doen? Was mijn zorg niet genoeg? Ik wil vandaag, in alle tederheid en in Gods heilige naam, die steen van uw hart tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van degenen die met heel hun hart hebben liefgehad. U bent geen falende wachters; u bent de ouders die Ben hebben omringd met een toewijding die hem tot het einde toe heeft gedragen. U hebt niets gemist. God ziet die liefde, en Hij houdt van u met een tederheid die al uw vragen overstijgt. Laat die schuld los. God zendt geen ziekte; Hij vangt degenen op die door de storm van het lijden worden getroffen. U bent niet verantwoordelijk voor de wendingen van het lot die buiten menselijke macht liggen. Sommige dingen in dit leven komen voort uit een mysterie dat wij niet kunnen bevatten, en geen enkel menselijk handelen had de loop van de tijd kunnen veranderen. U bent absoluut vrij van die last. U bent de ouders die hem de wereld hebben laten zien, en die liefde is in de eeuwigheid verankerd.

Kijk nu naar het Evangelie. Jezus vertelt een gelijkenis over een landeigenaar die zijn wijngaard verhuurt. Hij stuurt zijn dienaren, en uiteindelijk zijn eigen Zoon, in de hoop op vrucht. Maar de huurders, gedreven door hun eigen hebzucht en angst, verwerpen de Zoon. Ze werpen hem buiten de wijngaard. Het is een aangrijpend beeld van de menselijke neiging om vast te houden aan wat wij denken te bezitten, in plaats van te erkennen dat alles een geschenk is. Maar Jezus wijst ons op iets anders: 'De steen die de bouwlieden hebben afgekeurd, is de hoeksteen geworden.' Dat is het mysterie van onze Benjamin. Hij is niet de steen die werd afgewezen; hij is de hoeksteen die God heeft uitgekozen om de hemel en de aarde met elkaar te verbinden. Hij is de jongen die zijn hele spaarpot wilde aanbieden voor zijn oom William, niet omdat hij het moest, maar omdat zijn hart zo vol was van liefde dat het moest stromen. Dat aanbod – die bereidheid om alles wat hij had weg te geven – dat was de vrucht van de wijngaard van zijn ziel. Dat was geen wilde druif; dat was de edelste oogst.

Benjamin was een jongen die altijd klaarstond voor de ander. Denk aan de droom van zijn vader, waarin Ben in een groene short, sterk en gezond, zei: 'Ba ơi, test nào con cũng qua hết' – 'Papa, ik ben voor alle tests geslaagd.' En hij was! Hij is geslaagd voor de test van de liefde. Wanneer hij zei dat hij over zijn ouders zou waken, was dat geen loze belofte. Hij is nu de engel die waakt over jullie gezin. Ryan, jouw broer is niet weg. De band tussen jullie is zo diep dat de dood er geen vat op heeft. Wanneer je in de toekomst naar de vliegtuigen kijkt, naar de 'con chim' die door de lucht klieven, weet dan dat hij met je meevliegt. Hij wil dat jij leeft, dat jij droomt, dat jij de wereld verkent met diezelfde nieuwsgierigheid die jullie samen deelden. Hij is jouw voorspreker bij de Heer.

Soms vragen mensen zich af: hoe moeten we verder? Hoe kunnen we de ochtend tegemoet treden als het verdriet ons nog steeds overvalt? Het antwoord ligt in de eenvoud van het Evangelie. Sint Paulus schrijft aan de Filippenzen: 'Hebt geen zorgen, maar laat in alles door gebed en smeking met dankzegging uw verlangens bij God bekend worden.' Dat is wat u mag doen. U mag uw verdriet, uw vragen, uw gemis, elke dag weer bij God neerleggen. U hoeft het niet alleen te dragen. De vrede van God, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten bewaren in Christus Jezus. Dat is de belofte voor u, Alan en Thao, in deze tijd van rouw. God is bij u in de stilte, in de dromen, in de herinneringen aan de dim sum-maaltijden, in de momenten dat jullie samen naar de lucht kijken.

De wijngaard van de Heer is niet zomaar een stuk land; het is de gemeenschap van hen die beminnen. Benjamin is nu in de hemelse wijngaard, daar waar geen pijn meer is, geen ziekte, geen afscheid. Hij is bij de Heer, de Landeigenaar die hem met open armen heeft ontvangen. Zijn leven was als een vogel die zijn vleugels uitslaat in de oneindige ruimte van Gods liefde. Hij is niet verloren; hij is thuisgekomen. En in dat thuis is er plaats voor u allemaal. Blijf leven, blijf hopen, en blijf beminnen. Want dat is het enige dat blijft. Dat is het enige dat telt. Amen.