In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Mogen de vrede en de nabijheid van onze Heer Jezus Christus met u allen zijn.
Heer, ontferm U over ons. Christus, ontferm U over ons. Heer, ontferm U over ons.
Stel je voor dat je op een vroege ochtend op een uitgestrekt vliegveld staat, ergens ver van huis. Het beton is nog nat van de dauw, de lucht is koel, en in de verte zie je de contouren van een Boeing 737 die langzaam naar de startbaan taxiërt. Er is een stilte vlak voor de motoren opstijgen, die korte, intense seconde waarin alles stilstaat en je wacht tot het toestel loskomt van de grond. Je volgt het met je ogen tot het een stipje wordt in de wolken, en dan blijf je achter met de lege ruimte in de lucht waar het net nog was.
Het is inmiddels vijf maanden geleden sinds die dertiende juni, lieve Alan en Thao, dat jullie dierbare Benjamin aan zijn laatste en grootste vlucht begon. En ik weet hoe die stilte voelt. Ik weet hoe het is om thuis te komen en te kijken naar een bureau waar de Github-repositories openstaan, waar de regels code getuigen van een briljante geest die al zo ver vooruit dacht. Je hoort soms nog zijn giechel als hij sprak over zijn droom van 'con chim airlines', die eigen luchtvaartmaatschappij die hij in zijn jonge hoofd al had opgericht. En die herinnering, zo levendig en zo liefdevol, snijdt door je ziel omdat de stoel leeg blijft. Er zijn ochtenden dat de vermoeidheid zo zwaar weegt dat de wereld onwerkelijk lijkt. In die uren kruipt de vraag naar binnen, die stille, stekende gedachte: hebben we iets gemist? Hadden we als ouders niet ergens anders op moeten letten, beter moeten kijken, de storm tegen moeten houden?
Laat mij vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die loodzware steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Soms komt een beproeving zo plotseling en onverhoeds als een storm uit een heldere hemel, volkomen buiten elk menselijk bereik. Geen waakzaamheid ter wereld, geen liefde hoe diep ook, had dat kunnen tegenhouden. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Jullie hebben Benjamin liefgehad met een totale, onvoorwaardelijke toewijding. Jullie waren zijn veilige haven. Laat die schuld los. Jullie waren niet tekortgeschoten; jullie waren er, tot op de drempel van de eeuwigheid.
Kijk eens naar de profeet Johannes in de eerste lezing van vandaag. Hij spreekt over de twee getuigen, de twee olijfbomen en de twee lampstandaards die voor de Heer van de aarde staan. Ze leggen hun getuigenis af, ze vervullen hun taak, en dan breekt het moment aan waarop hun aardse loop ten einde loopt. De krachten van de duisternis lijken te overwinnen; hun lichamen liggen op het plein van de grote stad. Het lijkt het einde. Het lijkt alsof de dood het laatste woord heeft. Hoe vaak voelt het leven voor jullie niet zo? Dat het verhaal abrupt is afgebroken op een moment dat het nog zo vol belofte was, net zoals toen Ben op vijftienjarige leeftijd onbevangen aan zijn ouders vertelde dat hij zijn hele spaarpot wilde afstaan om zijn oom William te helpen die door een zware tijd ging. Hij hoefde die spaarpot niet eens te breken; het gebaar zelf, de zuiverheid van dat onzelfzuchtige hart, was al genoeg. Dat was de liefde van Benjamin: ruim, onvoorwaardelijk, reikend naar anderen.
En dan, in de lezing uit Openbaring, gebeurt er iets wonderbaarlijks. Na drie en een halve dag komt er een adem van leven binnen van God. 'Kom hier boven,' klinkt de stem uit de hemel. En zij stijgen op in een wolk. Dat is geen verdwijnen in het niets; dat is thuiskomen. Dat is de overwinning van het leven op de dood.
In het Evangelie horen we hoe de Sadduceeën Jezus proberen te vangen met vragen over de opstanding, denkend dat het leven hier op aarde alles is wat er te ontheffen valt. Maar Jezus antwoordt met een diepe, stralende waarheid: God is geen God van de doden, maar van de levenden, want voor Hem zijn allen levend. Voor God is niemand verloren. Benjamin leeft. Niet alleen in jullie herinneringen, niet alleen in de wateren van de 'Well of Love' die in Vietnam in zijn naam stroomt en dorstige mensen lest, maar hij leeft in de directe nabijheid van de levende God. Hij is aangekomen op de enige bestemming die echt telt: de eeuwigheid.
Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Ik weet hoe erg je hem mist, hoe stil het kan zijn zonder je beste vriend aan je zijde. Maar de liefde tussen broers verdwijnt niet. Ben wil dat jij leeft. Hij wil dat je de wereld ontdekt, dat je fietst, dat je lacht, dat je met dezelfde nieuwsgierigheid en datzelfde openhartige lachje de toekomst tegemoet treedt. Je hoeft de pijn niet weg te stoppen, maar laat die pijn niet je enige metgezel zijn. Je broer loopt met je mee, onzichtbaar maar dichtbij, als een ster die je de weg wijst.
En voor jullie allen die luisteren, of je nu hier bent of ver weg, in een eigen stil verdriet of dragend aan een zware kruis: weet dat je gezien wordt. God kent elke traan die in het kussen wordt geweend. Onze Lieve Vrouw, wiens opname in de tempel we vandaag gedenken, stond zelf onder het kruis en kent de diepste leegte van een moederhart. Zij omringt jullie met haar moederlijke mantel. Zij houdt jullie vast wanneer jullie handen te zwak zijn om elkaar te grijpen.
Neem vandaag dit kleine ding mee naar buiten: een stille zucht van overgave. Laat de schuld los, omarm de herinnering, en vertrouw erop dat Ben veilig is. Hij is niet ver weg; hij is net over de horizon, waar de vlucht nooit eindigt en het licht nooit dooft.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving, maar verlos ons van het kwade. Amen.
Mogen de Heer jullie zegenen en bewaren, en mag Zijn vrede, die alle verstand te boven gaat, jullie harten bewaken in Christus Jezus. Amen.
✝ Zegen u almachtige God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.