In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Moge de vrede van de Heer, die alle verstand te boven gaat, bij u allen zijn.
Heer, ontferm U over ons. Christus, ontferm U over ons. Heer, ontferm U over ons.
Stel je voor: een kleine, vergeten boom aan de rand van een drukke weg in Jericho. Geen statige ceder, geen imposante eik, maar een sycomoor. Een boom die er eigenlijk niet hoort te staan, een beetje stoffig, een beetje buiten de gebaande paden. Daar, in de takken van die boom, zit een man. Zacchaeus. Hij is klein van stuk, maar zijn verlangen is groot. Hij wil Jezus zien. Hij weet dat hij een zondaar is, dat de mensen in de menigte hem minachten, maar dat houdt hem niet tegen. Hij klimt. Hij zoekt. Hij reikt uit naar een glimp van het Licht. En wat doet Jezus? Hij loopt niet voorbij. Hij stopt. Hij kijkt omhoog. Hij ziet niet de tollenaar, Hij ziet niet de zondaar, Hij ziet de man die naar Hem verlangt. 'Zacchaeus, kom vlug naar beneden, want vandaag moet Ik in uw huis verblijven.'
Benjamin Vo had ook zo’n blik. Hij keek niet naar de grond waar hij stond; hij keek altijd naar de horizon, naar de vliegtuigen die hun sporen door de lucht trokken. Hij was een jongen van een briljante geest, iemand die wiskundige vraagstukken oploste met een gemak dat ons verbaasde, en die droomde van zijn eigen 'con chim airlines' met een giechel die de hele kamer deed oplichten. Maar achter die analytische blik, achter die focus op cloud-infrastructuren en de logica van de luchtvaart, lag een hart dat altijd openstond voor anderen. Herinner je het moment dat hij aan zijn ouders voorstelde om zijn hele spaarpot aan te bieden voor zijn oom William. Hij hoefde die spaarpot niet te breken. Hij hoefde hem niet eens leeg te maken. Het feit dat hij het aanbood, dat hij op vijftienjarige leeftijd al begreep dat zijn bezit er was om te delen, dat was zijn manier van 'klimmen' in de sycomoor. Hij reikte uit naar de nood van een ander, en in dat uitreiken was hij al verbonden met het hart van de Heer.
Ik weet dat het vandaag, vijf maanden na zijn heengaan, voor jullie, Alan en Thao, voelt alsof de menigte in Jericho jullie de weg naar de Heer verspert. Er zijn dagen dat het verdriet, de leegte en het gemis zo groot zijn dat je je voelt als die man aan de kant van de weg, terwijl de wereld onverstoorbaar doorgaat. De ochtenden zijn soms grijs, en de herinnering aan zijn lach—die giechel wanneer hij sprak over zijn droom van 'con chim airlines'—kan plotseling omslaan in een scherpe pijn die je adem beneemt. En in die stilte, wanneer de vermoeidheid zwaarder weegt dan de hoop, kan de gedachte aan schuld als een ongenode gast binnensluipen. 'Hebben we iets gemist? Had ik als ouder meer kunnen doen? Waarom hij?'
Ik wil vandaag, in de zachtheid van Gods barmhartigheid, die steen van schuld voorgoed van jullie schouders tillen. Ziekte is nooit een straf en nooit het falen van de ouders. Jullie hebben Benjamin niet alleen liefgehad met een menselijke, dagelijkse liefde, maar met een totale toewijding die hem tot aan de drempel van de eeuwigheid heeft gedragen. God beschuldigt jullie niet, en Hij vraagt dat jullie jezelf ook niet beschuldigen. Sommige beproevingen in dit leven vallen volkomen buiten elk menselijk bereik; ze komen als een onzichtbare storm uit een heldere hemel, en geen waakzaamheid ter wereld had dat kunnen tegenhouden. Laat die schuld los. Jullie waren de trouwe wachters aan zijn zijde, de liefhebbende ouders die de wereld voor hem openlegden. Niets van die liefde is verloren gegaan. Jullie zijn niet tekortgeschoten. Jullie waren de veilige haven, de warme deken, de liefdevolle aanwezigheid die hem hielp om zijn eigen weg te vinden, hoe kort die weg ook was. God is niet de bron van lijden; Hij is de vrede die jullie omhult wanneer de wereld om jullie heen wankelt.
In de eerste lezing horen we de Heer zeggen: 'Behold, I stand at the door and knock.' Hij staat niet alleen bij de deur van de kerk, Hij staat bij de deur van jullie hart, bij de deur van jullie verdriet. Hij klopt niet om jullie te oordelen, maar om te dineren. Hij wil bij jullie zijn, in jullie huis, in jullie stilte. Hij zegt tegen jullie, net als tegen Zacchaeus: 'Vandaag moet Ik bij u verblijven.' Hij wil de last van het gemis met jullie delen. Hij wil de tranen van jullie moederhart en de stille pijn van jullie vaderhart opvangen. Hij is de 'Amen, de getrouwe en waarachtige getuige'. Hij begrijpt wat het is om te lijden, want Hij heeft het zelf doorstaan. En Hij belooft: 'Wie overwint, zal Ik laten zitten op mijn troon.' Benjamin heeft overwonnen. Hij heeft zijn strijd gestreden met een moed die ons allemaal tot schaamte stemt. Hij is nu gezeten aan de tafel van de Heer, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel het licht van Zijn aangezicht.
Ryan, mijn jongen, kijk naar je broer. Hij is trots op je. Hij wil dat jij leeft, dat je lacht, dat je de wereld ontdekt met dezelfde nieuwsgierigheid die jullie deelden. De liefde tussen broers houdt niet op bij een grafsteen; ze reist met je mee, diep in je hart, als een kompas dat je de weg wijst naar voren. Je hoeft niet te doen alsof het makkelijk is. Je mag verdrietig zijn, je mag de leegte voelen, maar laat die leegte niet het laatste woord hebben. Laat de herinnering aan Ben je juist aanzetten om de wereld in te gaan met dezelfde goedheid die hij altijd toonde. Hij is erbij in elke herinnering, in elke keer dat je voor iemand anders kiest in plaats van voor jezelf. Je bent niet alleen. Je broer is je metgezel op de weg naar de stad van God.
Denk aan de 'Well of Love' in Vietnam. Dat schone water dat stroomt in zijn naam, dat leven schenkt aan de armen, is een symbool van wat Ben nu is. Hij is een bron van leven geworden. Zijn liefde stroomt door in daden van barmhartigheid die in het verborgene gebeuren, daden die de wereld een klein beetje lichter maken. Dat is de manier waarop hij voortleeft. Dat is de manier waarop hij jullie uitnodigt om ook aan de tafel van de Heer te gaan zitten, om niet vast te houden aan jullie eigen verdriet, maar om je open te stellen voor de gave van de ander. Jezus vroeg aan Zacchaeus: 'Kom vlug naar beneden.' Vandaag nodigt Hij jullie uit om uit de boom van jullie isolatie te komen, uit de boom van jullie schuldgevoelens, en naar beneden te komen, naar de grond van de werkelijkheid waar Hij op jullie wacht. Hij wil niet dat jullie alleen blijven in jullie verdriet. Hij wil jullie vergezellen.
Wat nemen we vandaag mee? We hoeven het antwoord op al die grote 'waarom'-vragen vandaag niet te hebben. Het mysterie van het leven is groter dan ons kleine menselijke verstand kan omvatten. Maar we nemen wel iets anders mee: de zekerheid dat liefde sterker is dan de dood. Elke keer dat jullie in stilte een hand uitsteken naar iemand die het moeilijk heeft, elke keer dat jullie in Ben's naam een daad van goedheid verrichten, leeft hij voort. Jullie zijn niet alleen. Ben is niet weg. Hij is vooruitgegaan. Hij is de ster die schittert in de duisternis, en hij wacht op jullie, precies daar waar de vlucht eindigt en de eeuwige vrede begint. Blijf leven, blijf proberen, blijf beminnen. Want dat is wat Ben deed. En dat is wat God van ons vraagt. Laat de wetenschap dat jullie de tempel van God zijn, je troost geven. Jullie zijn nooit verlaten, want de Rivier van Leven stroomt dwars door jullie hart, dwars door jullie pijn, dwars door jullie gemis. Onze Lieve Vrouw, die onder het kruis stond en de bitterste leegte van een moeder heeft gekend, houdt jullie hand vast. Laat haar moederlijke mantel je omringen. Vertrouw erop dat Benjamin geborgen is in het licht van Christus, waar geen pijn meer is, geen zucht en geen tranen, maar enkel eeuwig leven. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Onze Vader, die in de hemel zijt, uw naam worde geheiligd, uw rijk kome, uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel. Geef ons heden ons dagelijks brood en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren, en breng ons niet in beproeving, maar verlos ons van het kwade. Amen.
Moge de Heer u zegenen en behoeden; moge Hij Zijn aangezicht over u doen lichten en u vrede geven. In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.
✝ Zegen u almachtige God: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.