بیست و هفتمین یکشنبه زمان عادی — کلام روزانه

آغاز

به نام پدر و پسر و روح‌القدس. فیض و آرامشِ خداوندِ ما عیسی مسیح، که ما را در محبتِ بی‌کرانش در آغوش می‌گیرد، با همه شما باشد.

توبه

خداوندا، تو که تاکستانِ وجودمان را با عشق پروراندی، بر ما رحم کن. مسیحا، تو که سنگِ بنایِ امیدِ ما هستی، بر ما رحم کن. خداوندا، تو که در رنج‌هایمان ما را تنها نمی‌گذاری، بر ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version A)” — A song for Ben

کلام

خوانش اول · اشعیا ۵: ۱-۷

بگذارید برای دوست خود، سرودِ دوستِ خود را دربارهٔ تاکستانش بسرایم. دوستِ من تاکستانی داشت بر دامنه‌ای حاصلخیز. زمین را شخم زد و از سنگ‌ها پاک کرد و بهترین تاک‌ها را در آن کاشت؛ در میانش برجی ساخت و چرخهٔ شرابی در آن تراشید. سپس چشم به راهِ محصولِ انگور بود، اما آنچه به بار آورد، انگورهای وحشی بود. اکنون ای ساکنانِ اورشلیم و مردمانِ یهودا، میانِ من و تاکستانم داوری کنید: دیگر چه کاری بود که باید برای تاکستانم می‌کردم و نکردم؟ چرا وقتی چشم به راهِ محصولِ انگور بودم، انگورهای وحشی به بار آورد؟ اکنون به شما می‌گویم که با تاکستانم چه خواهم کرد: حصارش را برمی‌دارم تا به چراگاه بدل شود، دیوارش را فرو می‌ریزم تا لگدمال گردد! آری، آن را به ویرانه‌ای بدل خواهم کرد: نه هرس خواهد شد و نه بیل زده، بلکه پر از خار و خاشاک خواهد شد؛ و به ابرها فرمان خواهم داد که بر آن باران نبارند. تاکستانِ خداوندِ صبایوت، خاندانِ اسرائیل است و مردمانِ یهودا، نهالِ دلخواه او؛ او چشم به راهِ عدالت بود، اما بنگرید خونریزی! چشم به راهِ انصاف بود، اما بنگرید فریادِ مظلومان!

مزمور · مزمور ۸۰: ۹، ۱۲، ۱۳-۱۴، ۱۵-۱۶، ۱۹-۲۰

پاسخ: تاکستانِ خداوند، خاندانِ اسرائیل است. تاکی از مصر آوردی و کاشتی؛ ملت‌ها را راندی و آن را نشاندی. شاخه‌هایش را تا دریا گستراند و جوانه‌هایش را تا رود. پاسخ: تاکستانِ خداوند، خاندانِ اسرائیل است. چرا دیوارهایش را فرو ریختی تا هر رهگذری میوه‌اش را بچیند؟ گرازِ جنگلی آن را ویران می‌کند و جانورانِ صحرا از آن می‌خورند. پاسخ: تاکستانِ خداوند، خاندانِ اسرائیل است. ای خداوندِ صبایوت، بازگرد و از آسمان بنگر؛ این تاک را دریاب و از آنچه دستِ راستِ تو کاشته است، محافظت کن، همان پسرِ انسان که او را برای خود قوی ساختی. پاسخ: تاکستانِ خداوند، خاندانِ اسرائیل است. آنگاه دیگر از تو روی برنمی‌گردانیم؛ به ما حیاتِ تازه بخش تا نامِ تو را بخوانیم. ای خداوند، خدایِ صبایوت، ما را بازگردان؛ اگر چهره‌ات بر ما بتابد، نجات خواهیم یافت. پاسخ: تاکستانِ خداوند، خاندانِ اسرائیل است.

خوانش دوم · فیلیپیان ۴: ۶-۹

ای برادران و خواهران، هیچ‌چیز را نگران نباشید، بلکه در هر چیز با دعا و مناجات و شکرگزاری، خواسته‌های خود را به خدا ابراز کنید. آنگاه آرامشِ خدا که فراتر از هر فهم است، دل‌ها و ذهن‌هایِ شما را در مسیح عیسی حفظ خواهد کرد. سرانجام ای برادران و خواهران، آنچه راست است، آنچه شریف است، آنچه عادل است، آنچه پاک است، آنچه دوست‌داشتنی است، آنچه نیک‌نام است، اگر فضیلتی هست و اگر ستایشی، به این چیزها بیندیشید. آنچه از من آموختید و دریافت کردید و شنیدید و دیدید، همان را به جا آورید. آنگاه خدایِ آرامش با شما خواهد بود.

انجیل · متی ۲۱: ۳۳-۴۳

عیسی به کاهنانِ اعظم و مشایخِ قوم گفت: «مَثلی دیگر بشنوید. صاحب‌خانه‌ای بود که تاکستانی غرس کرد، حصاری به دورش کشید، چرخهٔ شرابی در آن کند و برجی بنا نهاد. سپس آن را به باغبانان اجاره داد و به سفری رفت. چون هنگامِ میوه‌چینی نزدیک شد، خادمانِ خود را نزدِ باغبانان فرستاد تا محصولش را بگیرند. اما باغبانان خادمانش را گرفتند، یکی را زدند، دیگری را کشتند و سومی را سنگسار کردند. باز خادمانِ دیگری فرستاد، بیش از پیش، اما آنان را نیز به همان‌گونه رفتار کردند. سرانجام پسرِ خود را نزدِ آنان فرستاد و گفت: «به پسرم احترام خواهند گذاشت.» اما چون باغبانان پسر را دیدند، به یکدیگر گفتند: «این وارث است. بیایید او را بکشیم و ارثش را تصاحب کنیم.» پس او را گرفتند و از تاکستان بیرون انداخته، کشتند. حال، وقتی صاحبِ تاکستان بیاید، با آن باغبانان چه خواهد کرد؟» پاسخ دادند: «آن شریران را به مرگی فجیع خواهد کشت و تاکستان را به باغبانانی دیگر خواهد سپرد که محصول را در موعدِ مقرر به او تحویل دهند.» عیسی به آنان گفت: «آیا هرگز در کتب نخوانده‌اید: سنگی که بنایان رد کردند، سنگِ بنایِ اصلی شد؛ این از جانبِ خداوند بود و در چشمانِ ما شگفت‌انگیز است؟ از این رو به شما می‌گویم که ملکوتِ خدا از شما گرفته و به قومی داده خواهد شد که محصولش را به بار آورند.»

تاکستانِ خداوند، خاندانِ اسرائیل است.

موعظه

تصور کنید در یک صبحِ سرد و مه‌آلود، وقتی هنوز خورشید کاملاً از پشتِ کوه‌ها برنیامده است، به باغچه‌ای کوچک می‌روید. شاخه‌های تاک را می‌بینید که با دقتِ تمام هرس شده‌اند. اینجا، جایی است که هر سنگِ اضافه‌ای از خاک برداشته شده تا ریشه‌ها بتوانند در عمقِ زمین نفس بکشند. این تصویرِ «تاکستان» در کتاب اشعیا، تصویری از مراقبتِ بی‌نهایتِ خداست. او فقط یک باغبان نیست؛ او کسی است که با دستانِ خودش، هر بوته را کاشته، هر دیوارِ حفاظتی را بنا کرده و هر آنچه برای رشدِ ما لازم بوده، فراهم آورده است. اما گاهی، وقتی به محصولِ زندگی نگاه می‌کنیم، به جایِ انگورهای شیرین، با تلخیِ «انگورهای وحشی» روبرو می‌شویم.

این تلخی، همان چیزی است که وقتی بنجامینِ عزیزِ ما، آن پسرِ درخشان و باهوش، از میانِ ما رفت، در قلب‌های شما، آلان و تائویِ عزیز، و در قلبِ کوچکِ رایان، نشست. این همان دردی است که وقتی به جایِ خالیِ او نگاه می‌کنید، وقتی به آن کنجکاویِ بی‌پایانِ او درباره‌یِ هواپیماها فکر می‌کنید، مثلِ یک خنجر در سینه می‌خلد. چرا؟ چرا وقتی همه چیز با عشقِ خالصانه کاشته شد، محصولِ نهایی باید با چنین رنجِ عمیقی همراه باشد؟

می‌خواهم امروز با شما صادق باشم. در این سه ماه، از سیزدهم ژوئن تا به امروز، شما در تاریک‌ترین شب‌هایِ روح قدم زده‌اید. گاهی این فکرِ بی‌رحم که «آیا من می‌توانستم کاری کنم؟» یا «آیا جایی اشتباه کردم؟» مانندِ خاری در ذهن می‌خلد. امروز، در این فضایِ مقدس، می‌خواهم این سنگِ سنگین را از رویِ شانه‌هایتان بردارم. بیماریِ بنجامین، هرگز مجازات نبود. هیچ‌کس در این میان تقصیری ندارد. شما با تمامِ وجود، با عشقی که فراتر از کلمات است، از او مراقبت کردید. خدا شما را بازخواست نمی‌کند؛ او شما را در آغوش می‌گیرد. برخی رنج‌ها در این دنیایِ شکسته، خارج از کنترلِ ما هستند؛ هیچ مراقبتی نمی‌توانست مانعِ آن شود. شما بی‌گناهید. عشقِ شما به بنجامین، تا ابد دست‌نخورده و مقدس باقی مانده است.

به انجیلِ امروز نگاه کنید. عیسی از صاحبِ باغی می‌گوید که همه چیز را برایِ مستاجران فراهم کرد، اما آن‌ها با سنگدلی پاسخ دادند. عیسی مسیح، خود همان «پسر» است که از باغِ این دنیا رانده شد. او رنجِ انسان را می‌شناسد. او می‌داند وقتی کسی که عاشقش هستید از دست می‌رود، چه آتشی در جان می‌افتد. اما نکته‌یِ اصلیِ انجیل، مرگ نیست؛ نکته‌یِ اصلی، «سنگِ بنا» است. عیسی می‌گوید: «سنگی که بنایان رد کردند، سنگِ بنایِ اصلی شد.» این یعنی خداوند، حتی از دلِ بزرگ‌ترین شکست‌ها، از دلِ مرگ و نیستی، یک بنایِ تازه می‌سازد.

بنجامین، آن پسرِ پانزده‌ساله‌ای که با چنان هوشِ سرشاری در دنیایِ تکنولوژی غرق بود، کسی بود که قلبش حتی از ذهنش بزرگ‌تر بود. به یاد بیاورید آن لحظه‌ای را که بدونِ هیچ چشم‌داشتی، خواست تمامِ پس‌اندازِ قلکش را برایِ درمانِ عمویش بدهد. او قلک را نشکست، پول را نداد، چون نیاز نبود؛ اما آن «پیشنهادِ خالصانه» در نزدِ خدا ثبت شد. این همان بذری است که بنجامین در باغِ خدا کاشت. او به ما یاد داد که زندگی، نه در انباشتن، بلکه در «بخشیدن» است. او اکنون در «ضیافتِ آسمان» در کنارِ سنت کارلو آکوتیس ایستاده است. هر دو جوان، هر دو درخشان، و هر دو اکنون در نوری که هیچ غروبی ندارد، به شما نگاه می‌کنند.

رایانِ عزیز، برادرِ کوچک‌ترِ بنجامین، می‌دانم که چقدر دلت برایِ او تنگ شده است. برای آن لحظاتی که با هم از آینده حرف می‌زدید. بدان که برادرت اکنون در آرامشی است که ما فقط می‌توانیم آرزویش را داشته باشیم. او از تو می‌خواهد که با همان لبخندِ قشنگ و با همان شجاعت ادامه دهی. تو تنها نیستی؛ پیوندِ شما با مرگ گسسته نشده، بلکه در قلبِ خدا محکم‌تر گشته است.

آلان و تائویِ عزیز، شما در این مدت، در هر قطره اشکی که ریخته‌اید، در هر دعایی که زیرِ لب زمزمه کرده‌اید، در حالِ ساختنِ همان «تاکستانِ ایمان» هستید. خداوند از شما نمی‌خواهد که رنج‌تان را نادیده بگیرید؛ او از شما می‌خواهد که آن را به او بسپارید. پولسِ قدیس در رساله به فیلیپیان می‌گوید: «هیچ‌چیز را نگران نباشید، بلکه در هر چیز با دعا و مناجات و شکرگزاری، خواسته‌های خود را به خدا ابراز کنید.» این شکرگزاری، انکارِ درد نیست؛ این شکرگزاری برایِ داشتنِ فرزندی است که زندگیِ شما را برای همیشه تغییر داد. بنجامین، آن «کودکِ کنجکاوِ آسمان»، اکنون شفیعِ شماست.

امروز، وقتی از این مکان خارج می‌شوید، یک گامِ کوچک برایِ حمل کردن بردارید: در سکوتِ خانه، وقتی به جایِ خالیِ او نگاه می‌کنید، به جایِ پرسیدنِ «چرا»، بگویید «خداوندا، او را به تو می‌سپارم.» امشب، وقتی به آسمان نگاه می‌کنید، به یاد بیاورید که بنجامین در آرامشِ کاملِ آغوشِ پدرِ آسمانی است. او در هر لحظه‌ای که شما با عشق به یکدیگر نگاه می‌کنید، با شماست. خداوند با شماست، امروز، فردا، و تا ابد. آمین.

مراقبه

♪ “باغ درون (Version B - Majestic)” — A song for Ben

درخواست‌ها

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ben عزیزم، Huy در خواب دید که تو به دیدنش آمدی و به او دعایی دادی تا شما دو برادر دوباره همدیگر را پیدا کنید. از خداوند می‌خواهم که دعای تو را مستجاب کند و به تو در کنار خودش آرامش ابدی عطا فرماید. اگر ممکن است، باز هم در خواب‌های بعدی به دیدنش برو، حتی اگر فقط یک سلام یا همان لبخند پرمهر همیشگی‌ات باشد.”