دوشنبه هفته بیست و هفتم زمان عادی — کلام روزانه

آغاز

به نام پدر، و پسر، و روح‌القدس. فیض و آرامش خداوند ما عیسی مسیح با همه شما باشد.

توبه

خداوندا، بر ما رحم کن. مسیحا، بر ما رحم کن. خداوندا، بر ما رحم کن.

♪ “Persian Kyrie (Version A)” — A song for Ben

کلام خدا

اول · Galatians 1:6-12

برادران و خواهران، در شگفتم که چگونه به این زودی از آنکه شما را به فیض مسیح خواند، روی گردانده و به انجیلی دیگر گرویده‌اید؛ حال آنکه انجیل دیگری در کار نیست. تنها کسانی هستند که شما را مشوش می‌سازند و می‌خواهند انجیل مسیح را دگرگون کنند. اما حتی اگر ما یا فرشته‌ای از آسمان، انجیلی جز آنچه به شما بشارت دادیم، به شما اعلام کند، در لعنت باد! چنانکه پیشتر گفتیم، اکنون نیز باز می‌گویم: اگر کسی انجیلی جز آنچه پذیرفته‌اید به شما بشارت دهد، در لعنت باد! آیا اکنون در پی خشنود ساختنِ انسان‌ها هستم یا خدا؟ یا می‌خواهم مردم را راضی کنم؟ اگر هنوز می‌خواستم مردم را راضی کنم، بنده مسیح نمی‌بودم. ای برادران و خواهران، می‌خواهم بدانید که انجیلی که من بشارت دادم، منشأ انسانی ندارد. زیرا من آن را از انسان نگرفتم و نیاموختم، بلکه آن را از طریق مکاشفه عیسی مسیح دریافت کردم.

مزمور · Psalm 111:1b-2, 7-8, 9, 10c

خداوند را با تمامی دل سپاس خواهم گفت، در محفل و جماعتِ عادلان. کارهای خداوند عظیم است، برای همه کسانی که از آن‌ها لذت می‌برند، جستجو شده است. کارهای دستان او امین و عادل است؛ احکام او استوار است، پایدار برای ابد و دهر، که در راستی و انصاف انجام شده است. او برای قوم خود رهایی فرستاد؛ عهد خود را تا ابد برقرار کرد؛ نام او قدوس و مهیب است. ستایش او تا ابد باقی است.

انجیل · Luke 10:25-37

در آن زمان، یکی از فقهای شریعت برخاست تا عیسی را بیازماید و گفت: «ای استاد، چه کنم تا وارث حیات جاودان شوم؟» عیسی به او گفت: «در شریعت چه نوشته شده است؟ چگونه می‌خوانی؟» او در پاسخ گفت: «خداوند، خدای خود را با تمامی دل، تمامی جان، تمامی قدرت و تمامی فکر خود محبت نما، و همسایه خود را همچون خویشتن.» عیسی به او گفت: «درست پاسخ دادی؛ این را انجام ده که خواهی زیست.» اما او که می‌خواست خود را توجیه کند، به عیسی گفت: «همسایه من کیست؟» عیسی در پاسخ گفت: «مردی از اورشلیم به سوی اریحا می‌رفت که به دست راهزنان افتاد. آنان لباس‌هایش را درآوردند و او را کتک زدند و نیمه‌جان رها کردند. کاهنی از آن راه می‌گذشت، اما چون او را دید، از سویی دیگر گذشت. همچنین لاوی‌ای به آنجا رسید و چون او را دید، از سویی دیگر گذشت. اما سامری‌ای که در سفر بود، چون به او رسید، دلش به حال او سوخت. نزد او آمد و زخم‌هایش را با ریختن روغن و شراب بست. سپس او را بر مرکب خود سوار کرد و به مهمان‌خانه‌ای برد و از او پرستاری نمود. روز بعد دو سکه نقره بیرون آورد و به مهمان‌خانه‌دار داد و گفت: از او پرستاری کن و اگر بیش از این خرج کردی، هنگام بازگشت به تو خواهم پرداخت. به نظر تو کدام‌یک از این سه نفر، همسایه کسی بود که به دست راهزنان افتاده بود؟» او گفت: «کسی که بر او رحم کرد.» عیسی به او گفت: «برو و تو نیز چنین کن.»

خداوند عهد خود را تا ابد به یاد خواهد داشت.

موعظه

تصور کنید در یک غروب آرام، وقتی خورشید در افق رنگ می‌بازد، به پرنده‌ای می‌نگرید که با بال‌های گشوده، بی‌هیچ ترس و تردیدی، خود را به جریانِ باد می‌سپارد. او برای پرواز کردن، نه با هوا می‌جنگد و نه نگرانِ مقصد است؛ او تنها به دعوتِ آسمان پاسخ می‌دهد. این تصویرِ «پرواز»، همان چیزی است که بنجامینِ عزیزِ ما، آن پسرِ درخشان و کنجکاو که عاشقِ هواپیماها و آسمان بود، همیشه در قلبش داشت. او در رویایِ ساختنِ «کان چیم ایرلاینز»، نه تنها به دنبالِ تکنولوژی و کدنویسی بود، بلکه به دنبالِ راهی برای پیوند دادنِ زمین به آسمان بود. او می‌خواست بداند چگونه می‌توان بالاتر رفت، چگونه می‌توان فراتر از محدودیت‌هایِ این دنیایِ خاکی نگاه کرد.

امروز در رساله به غلاطیان، پولسِ قدیس با لحنی تند و پرشور می‌گوید: «آیا من اکنون در پیِ جلبِ رضایتِ انسان‌ها هستم یا خدا؟» او به ما یادآوری می‌کند که مسیحیت، یک قراردادِ انسانی یا یک ایدئولوژیِ ساختگی نیست؛ بلکه «مکاشفه‌ای از عیسی مسیح» است. پولس از ما می‌خواهد که به اصلِ ماجرا برگردیم. او ما را از «انجیل‌هایِ دیگر» برحذر می‌دارد. چه چیزی در زندگیِ ما، در میانِ این همه هیاهو و درد، آن «انجیلِ اصیل» است؟ انجیلِ اصیل، همان عشقِ بی‌قید و شرطِ خداست که حتی در تاریک‌ترین لحظات هم ما را رها نمی‌کند.

آلان و تائویِ عزیز، می‌دانم که در این سه ماه، از سیزدهم ژوئن تا به امروز، شما در مسیری قدم گذاشته‌اید که هیچ‌کس نباید به تنهایی طی کند. می‌دانم وقتی به آن صندلیِ خالی نگاه می‌کنید، وقتی به یاد می‌آورید که بنجامین چقدر با دقت و هوشِ سرشارش به حرف‌هایِ پدرش گوش می‌داد — گویی هر داستانِ خیالیِ پدر برایش یک حقیقتِ بزرگ بود — دردی در سینه دارید که کلمات در برابرش حقیرند. گاهی در سکوتِ خانه، آن فکرِ بی‌رحم که «آیا من می‌توانستم کاری کنم؟» یا «آیا کوتاهی کردم؟» مانندِ خاری در ذهن می‌خلد. امروز، با قدرتِ نامِ عیسی مسیح، می‌خواهم این سنگِ سنگین را از روی شانه‌هایتان بردارم. بیماریِ بنجامین هرگز مجازات نبود. هیچ‌کس در این میان تقصیری ندارد. شما با تمامِ وجود، با عشقی که فراتر از کلمات است، از او مراقبت کردید. خدا شما را بازخواست نمی‌کند؛ او شما را در آغوش می‌گیرد. برخی رنج‌ها در این دنیایِ شکسته، خارج از کنترلِ ما هستند؛ هیچ مراقبتی نمی‌توانست مانعِ آن شود. شما بی‌گناهید. عشقِ شما به بنجامین، تا ابد دست‌نخورده و مقدس است.

به انجیلِ امروز نگاه کنید. عیسی در پاسخ به آن مردِ شریعت‌دان که می‌پرسید «همسایه من کیست؟»، داستانِ سامریِ نیکوکار را می‌گوید. سامری، نه با استدلال، نه با پرسیدنِ اینکه «چرا این مرد به این روز افتاده»، بلکه با «شفقت» به او نزدیک شد. او زخم‌هایِ مردِ نیمه‌جان را شست، روغن و شراب ریخت و او را به مهمان‌خانه برد. عیسی به ما می‌گوید که همسایه بودن، یک انتخابِ فعال است؛ یک «رفتن به سمتِ دردِ دیگری». بنجامینِ عزیزِ ما، این درس را پیش از آنکه ما کلماتش را بیاموزیم، در قلبش داشت. به یاد بیاورید آن لحظه‌ای که در پانزده‌سالگی، وقتی بیماریِ عمویش را دید، بدونِ اینکه کسی به او بگوید، داوطلب شد که تمامِ پس‌اندازِ قلکش را برایِ درمانِ او ببخشد. او قلک را نشکست، پول را نداد، چون نیاز نبود؛ اما آن «پیشنهادِ خالصانه» در نزدِ خدا ثبت شد. این همان قلبِ سامریِ نیکوکار است؛ قلبی که نمی‌تواند رنجِ دیگری را ببیند و بی‌تفاوت بماند.

رایانِ عزیز، برادرِ کوچک‌تر و هم‌سفرِ همیشگیِ بنجامین، می‌دانم که چقدر دلت برای او تنگ شده است. برای آن لحظاتی که در کنارِ هم، رویِ شن‌های ساحل یا در میانِ سفرهایِ دور و دراز، از آینده می‌گفتید. بدان که برادرت اکنون در «ضیافتِ آسمان» است، در جایی که دیگر هیچ دردی نیست. او از تو می‌خواهد که با همان کنجکاویِ قشنگ، با همان لبخندِ گرم و با همان شجاعتِ برادرانه‌ات ادامه دهی. تو تنها نیستی؛ پیوندِ شما با مرگ گسسته نشده، بلکه در قلبِ خدا محکم‌تر گشته است. هر بار که به آسمان نگاه می‌کنی، هر بار که هواپیمایی را در اوج می‌بینی، بدان که بنجامین در حالِ تماشایِ توست. او از تو می‌خواهد که زندگی کنی، بخندی و دنیا را با همان شورِ جوانی کشف کنی.

آلان و تائویِ عزیز، بنجامین، آن پسرِ درخشان که در پانزده سال، بیش از بسیاری از ما سفر کرد و جهان را دید، اکنون در سفرِ ابدی‌اش، شفیعِ شماست. او که همیشه به دنبالِ «اتصال» بود — از اتصالِ سیستم‌های ابری تا اتصالِ قلب‌هایِ خانواده — اکنون شما را به قلبِ مسیح متصل کرده است. خداوند از شما نمی‌خواهد که رنج‌تان را نادیده بگیرید؛ او از شما می‌خواهد که آن را به او بسپارید. پولسِ قدیس می‌گوید: «اگر هنوز در پیِ خشنود ساختنِ مردم بودم، بنده مسیح نبودم.» شما بنده مسیح هستید؛ شما در رنجِ خود، در اشک‌های خود، در صبوریِ خود، در حالِ طی کردنِ همان راهی هستید که عیسی طی کرد.

امروز، وقتی از این مکان خارج می‌شوید، یک گامِ کوچک برای حمل کردن بردارید: در سکوتِ خانه، وقتی به جایِ خالیِ او نگاه می‌کنید، به جایِ پرسیدنِ «چرا»، بگویید «خداوندا، او را به تو می‌سپارم، همان‌طور که او تمامِ وجودش را به تو بخشید.» امشب، وقتی به آسمان نگاه می‌کنید، به یاد بیاورید که بنجامین در آرامشِ کاملِ آغوشِ پدرِ آسمانی است. او در هر لحظه‌ای که شما با عشق به یکدیگر نگاه می‌کنید، با شماست. او در هر عملِ خیری که در نامِ او انجام می‌شود، زنده است. خداوند با شماست، امروز، فردا، و تا ابد. آمین.

مراقبه

♪ “باغ درون (Version B - Majestic)” — A song for Ben

دعاهای مؤمنان

For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:

“Ben، پسر شیرینم، خیلی دلم برایت تنگ شده. ممنونم که دیشب به دیدن من و Chú Chris آمدی. او گفت که تو را در حال پرواز با هلیکوپتر دیده؛ آن بالا خیلی آزاد، شاد و قوی بودی. اینجا، من و مادر هر روز بیشتر گریه می‌کنیم. بخشی از قلبم بدون تو کاملاً مرده است، Ben. لطفاً مراقب ما باش، برای مادرت، برادرت Ryan و من دعا کن و به ما قدرت بده تا به زندگی ادامه دهیم. ما تو را تا ابد دوست داریم.” — Dad