به نام پدر و پسر و روحالقدس. فیض و آرامش خداوند ما عیسی مسیح، که در هر رنجی همراه ماست، بر همه شما باد.
خداوندا، تو که پناهگاه شکستخوردگان هستی، بر ما رحم کن. مسیحا، تو که دردهای ما را به دوش کشیدی، بر ما رحم کن. خداوندا، تو که نورِ خانههای تاریک هستی، بر ما رحم کن.
گاهی در میانِ هیاهویِ زندگی، در گوشهای از خانه، به شیئی برمیخوریم که زمان را برایمان متوقف میکند. شاید یک ماکتِ کوچک از هواپیما باشد، یا آن دفترچهای که در آن کدهایِ پیچیده و رویاهایِ بلندپروازانه ثبت شده است. برای شما، آلان و تائویِ عزیز، و برای تو رایانِ نازنین، اینها تنها اشیاء نیستند؛ اینها ردپایِ روحی هستند که با کنجکاویِ یک محقق و لطافتِ یک فرشته در میانِ ما زیست. بنجامینِ ما، آن پسرِ پانزدهسالهای که در دنیایِ فناوری و سیستمهای ابری، همپایِ پدرش قدم برمیداشت، در واقع در جستجویِ نظمی بود که فراتر از زمین باشد. او که با شوقی کودکانه از «con chim airlines» سخن میگفت و وقتی از هواپیماها حرف میزد، چشمانش از درخششِ پرواز برق میزد، در حقیقت داشت به ما یاد میداد که چطور باید به افقهای دورتر نگاه کرد. بنجامینِ ما، آن پسرِ باهوش و فرزانه، در همان عمرِ کوتاهش به ما درسِ بزرگی از «امید» داد. او که در کارهایِ علمی سرآمدِ همسالانِ خود بود، هیچگاه به دنبالِ خودنمایی نبود. او فقط میخواست «انجام دهد»؛ میخواست یاد بگیرد و میخواست مهربان باشد.
امروز در کتاب مکاشفه، یوحنا طوماری را میبیند که از دست فرشته میگیرد. به او گفته میشود: «آن را بگیر و ببلع. در شکمت تلخ خواهد بود، اما در دهانت به شیرینیِ عسل است.» این تصویر، حقیقتِ عمیقِ زندگیِ ما با خداست. وعدههای خدا، همان کلامی که در دهانِ ما شیرین است، همان لبخندِ بنجامین، همان خاطراتِ گرمِ سفرهایِ خانوادگی، همان «بهترین بابا» گفتنهای او، در جانِ ما طعمی از بهشت دارد. اما وقتی این حقیقت را در عمقِ وجودمان هضم میکنیم، وقتی با واقعیتِ دوریِ فیزیکی روبرو میشویم، تلخیِ آن در شکمِ ما میپیچد. این تلخی، همان فقدانی است که پنج ماه است در این خانه نفس میکشد. این تلخی، همان جایِ خالیِ پشتِ میزِ غذاست.
بگذارید با شما صادق باشم. گاهی دعا کردن برایِ کسی که رفته، شبیه به بلعیدنِ همین طومار است. شیرین است چون از عشق میگویید، تلخ است چون پاسخِ زمینی نمیشنوید. اما یوحنا متوقف نمیشود. او طومار را میبلعد و بلافاصله مأموریت مییابد: «تو باید دوباره درباره ملتها و زبانها نبوت کنی.» یعنی زندگیِ ما، حتی پس از چشیدنِ تلخیِ فقدان، باید به مأموریتِ عشق ادامه دهد. بنجامینِ شما، زندگیاش تمام نشد؛ او مأموریتش را در جایی دیگر آغاز کرد. او که عاشقِ پرواز بود، حالا در اوجِ آسمانهاست، جایی که دیگر هیچ «تست» و هیچ «بیماری» وجود ندارد. او در آن رویایِ پدر، در آن لحظهای که گفت «من خوبم، ببین که چطور نفس میکشم»، به شما پیام داد که طومارِ زندگیِ او، در دستانِ خدا شیرین است.
در انجیلِ امروز، عیسی واردِ معبد میشود. او میبیند که خانهی دعا، تبدیل به بازاری برای سودجویی شده است. او با خشمِ مقدس، آن هیاهو را بیرون میراند. چرا؟ چون معبد باید جایی برایِ ملاقات با خدا باشد، نه جایی برایِ معامله. گاهی در رنجِ از دست دادن، ما ناخودآگاه سعی میکنیم با خدا معامله کنیم. میگوییم: «خدایا، من این کار را کردم، من آن دعا را کردم، پس چرا این شد؟» این وسوسهیِ سرزنشِ خود، همان بازاری است که در قلبِ ما برپا شده است. امروز میخواهم این بازارِ دروغین را در قلبتان تعطیل کنم. آلان، تائو، به من گوش دهید: شما چیزی را از دست ندادید که بتوانستید حفظش کنید. هیچ هوش، هیچ دقت، و هیچ مراقبتی نمیتوانست آن طوفان را مهار کند. بیماری، مجازاتِ الهی نیست؛ خطایِ شما هم نیست. بعضی دردها در این جهانِ شکسته، آنچنان بزرگ و ناگهانیاند که فراتر از توانِ بازداریِ هر انسانی هستند. خداوند شما را بازخواست نمیکند؛ او شما را با همان زخمهایتان در آغوش کشیده است. شما با تمامِ عقل، با تمامِ جان و با تمامِ محبتِ خود، از او مراقبت کردید. پس این بارِ سرزنش را روی زمین بگذارید. شما چیزی از دست ندادید جز حضورِ زمینیِ فرزندی که امانتی پاک بود و حالا در امنترین جایِ جهان است.
به یاد بیاورید آن لحظهای را که بنجامینِ دوازدهساله، بیآنکه کسی از او بخواهد، خواست تمامِ پساندازِ قلکش را برای عمویش ببخشد. او قلکش را نشکست؛ پول هم جابهجا نشد، چرا که نیازی نبود. اما اصلِ ماجرا، آن پیشنهادِ خالصانه و بیدریغ بود. پسری که حاضر بود همهی داراییِ دنیویاش را برایِ آرامشِ دیگری روی میز بگذارد، کسی نبود جز تجسمِ همان عشقی که خدا در وجودِ او نهاده بود. او به ما یاد داد که زندگی، یک معامله نیست؛ زندگی، یک هدیه است که باید آن را با دیگران تقسیم کرد. این «Well of Love» یا همان چاهِ آبی که در ویتنام به یادِ او حفر شده تا تشنگیِ مردمی را فرو بنشاند، ادامهی همان پیشنهادِ قلکِ بنجامین است. عشقِ او هنوز در حالِ جریان است. او هنوز دارد به دیگران میبخشد.
رایانِ عزیز، برادرِ نازنین، تو که هنوز خندهها، بازیها و قدم زدنهایت با برادرت را در گوشهگوشهی خانه به یاد داری، بدان که پیوندِ شما هرگز قطع نشده است. برادرت از آن خانهی ابدی به تو نگاه میکند. او از تو میخواهد که با همان لبخند، با همان کنجکاویِ بنجامینی، به جلو بروی و زندگی کنی. تو برادرِ یک فرشتهی آسمانی هستی. او منتظر است که تو با همان اشتیاقِ او، زندگی را تجربه کنی. از یاد نبر که تو تنها نیستی؛ خداوند در این مسیرِ سخت، همراهِ توست و بنجامین، در قلبِ تو حضور دارد. این آبِ حیاتی که امروز از آن سخن گفتیم، در خانهی شما جاری است. بنجامین نرفته است؛ او فقط از این سوی نهر به آن سوی نهر رفته است، جایی که درختانِ میوهاش هرگز پژمرده نمیشوند.
وقتی امشب از این آیین بیرون میروید، این توشه را با خود ببرید: وقتی ستارهای در آسمانِ تاریک چشمک زد، یا وقتی یادِ پرواز و هواپیماها افتادید، آه نکشید؛ بلکه تبسم کنید و بگویید: «خداوندا، او امانتِ تو بود و حالا در خانهی توست.» به یکدیگر نگاه کنید و دستِ همدیگر را بفشارید. شما در این راه تنها نیستید. خداوند با شماست؛ امروز، فردا، و تا ابد. آمین.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
بنا به فرمان منجی و با تعلیم الهی، ما جرأت میکنیم بگوییم:
ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، ملکوت تو بیاید، اراده تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان روزانه ما را امروز به ما بده، و قرضهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضداران خود را میبخشیم؛ و ما را در آزمایش مگذار، بلکه از شریر رهایی ده. آمین.
خداوند شما را برکت دهد و حفظ کند؛ صورتِ خود را بر شما بتاباند و به شما آرامش بخشد. به نام پدر، پسر و روحالقدس. آمین.
✝ خداوند متعال شما را برکت دهد: پدر، و پسر، و روحالقدس. آمین.