Во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух. Нека мирот и благодатта на нашиот Господ Исус Христос бидат со сите вас.
Господи, помилуј. Христе, помилуј. Господи, помилуј.
Застанете со мене за момент во тишината на една детска соба, таму каде што светлината се пробива низ ролетните и паѓа врз масата преполна со хартии, таму каде што едно момче со љубопитни, светли очи го набљудувало светот со умот на вистински истражувач. Помислете на Бен – нашиот драг Benjamin Vo – како седи над некој нов код или сонува за своето мало „con chim airlines“, испуштајќи онакви тивки, заразни гицкања и насмевки кои ја исполнуваа целата просторија со живот. Во неговиот свет, сè имаше ред, сè имаше логика, но уште повеќе – сè имаше срце. Тој не беше само дете со брилијантен ум кој на четиригодишна возраст решаваше математички задачи од повисоките одделенија; тој беше момче чие најголемо богатство беше неговата нежност, неговата длабока почит кон Алан и Тао, неговата нескршлива љубов кон семејството кое го обожаваше. Се сеќавате ли на неговата насмевка кога зборуваше за нештата што ги сакаше? Тоа беше чиста светлина.
Денес, во првото читање од книгата Откровение, свети Јован ни носи една необична, впечатлива слика. Тој слуша глас од небото кој му вели: „Земи го и проголтај го свитокот! Во устата ќе ти биде сладок како мед, но во стомакот ќе ти биде горчлив“. Замислете ја таа сцена. Ангелот стои на морето и на земјата, а Јован го зема отворениот свиток и го голта. Првиот вкус е мед – божественото слово е прекрасно, светлосярно, исполнето со утеха и ветување. Но кога влегува подлабоко, кога се соочува со реалноста на овој паднат свет, тој го доживува и она другото: горчината на болката, тежината на искушенијата, збунувачките прашања на човечкото постоење кои немаат лесни одговори.
Колку добро го знаете тој вкус, Алан и Тао? Колку добро го знае тој двоен вкус секој од вас што го носи сеќавањето на Бен низ овие изминати пет месеци од тој 13 јуни? Од една страна, тука е медот на спомените – секојдневното утро кога Бен прв ви велеше „Добро утро, тато“, сонувањето заедно со него, оние безбројни патувања низ светските метрополи, сликата кога тој гордо држи сертификат со сина капа на матурата или кога весело се смее покрај вас со својот брат Рајан во нивните црвени маици. Тие спомени се слатки, тие се благослов што не може да се избрише. Но веднаш потоа, во тишината на празната соба, доаѓа онаа горчина во стомакот – празнината што ви ги стега градите, молчењето каде што некогаш се слушаше неговиот глас, тешкотијата да се разбере зошто еден толку прекрасен живот мораше да заврши толку брзо.
И токму овде, во таа мешавина од мед и горчина, во тишината каде што заморот и прашањата се преплавуваат, сакам нежно да се допрам до нешто што многу родители го носат како скриен товар во срцето. Знам дека во часовите кога ноќта е најтешка, знае да се провлече онаа тивка, мачна мисла: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив? Дали ова е некако мое дело?“ Погледнете ме добро и слушнете го ова со целата вистина на нашето спасение: симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа живот исполнет со совршена, несебична љубов, раце што го држеа секогаш кога му беше потребно, свет што го отворивте пред него со сета топлина на душата. Има работи во овој свет кои се наоѓаат целосно надвор од секаква човечка контрола; ниту една грижа, ниту една будност на овој свет не можеше да го спречи она што се случи. Бог не ве обвинува. Бог не го гледа вашиот живот низ призмата на болката, туку низ призмата на онаа неизмерна љубов со која го опкруживте Бен секој ден од неговите петнаесет години. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте верни до крај. Затоа, ослободете се од секаква лажна вина; Бог ве прегрнува и ви прашува само да ја примите неговата слобода.
Погледнете го Евангелието што штотуку го слушавме. Исус влегува во храмот и го чисти местото, потсетувајќи ги сите дека „Мојот дом е дом на молитва“. Во исто време, лидерите бараат начин да го погубат, зашто не можат да ја поднесат светлината што ја носи, но не можат ништо да му сторат бидејќи сите луѓе „висат на неговите зборови“. Луѓето го слушаа Исус затоа што во неговите зборови немаше осуда, туку живот. Исус не поминува рамнодушно покрај човечката мака. Тој стои среде бурата на човечките злоупотреби и човечката слабост, но останува верен на своето послание до крај.
Бен ја имаше таа иста длабочина во своето чисто срце. Помислете на онаа неверојатна епизода кога петнаесетгодишниот Бен, потполно неочекувано и без да биде поттикнат од никому, им рече на своите родители дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на својот чичко Вилијам кога тој страдаше од мозочни удари. Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно, други луѓе се погрижија за тоа, а неговиот чичко имаше осигурување – но самата понуда, фактот што едно момче сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг човек, е вистинскиот портрет на неговата душа. Тоа беше срце кое не мислеше само на себе, кое беше подготвено да го даде секое свое богатство за да избрише туѓа солза. И таа љубов не умре на 13 јуни. Таа продолжува да тече, како онаа чиста вода од „Бунарот на љубовта“ во Виетнам што сега гаси жед во далечни места во негово име, носејќи живот онаму каде што имало суша.
Рајан, ти си тука. Ти си братот на Бен, неговиот сопатник во толку многу игри, во онаа убава насмевка со Star Wars лајнхардите и Millennium Falcon кутиите кога бевте помлади. Знам дека ти недостасуваат неговите разговори, неговото присуство, онаа рамнотежа што ја имавте кога бевте заедно. Но знај дека Бен те сака од вечноста. Кога ќе го погледнеш небото, кога ќе видиш некој авион што минува, тоа е мала покана да се насмееш, знаејќи дека тој е таму горе, ослободен од секаква болка, здрав и силен, точно онаков каков што татко му го сонуваше во тие живи соништа. Живеј храбро, Рајан. Живеј со радоста што твојот брат би сакал да ја види во тебе.
Свети Јован на крајот од читањето добива заповед: „Ти мораш да пророкуваш повторно за многу народи, јазици и цареви“. Нашата задача сега, кога го носиме сеќавањето на Бен, е да пророкуваме со нашиот живот – да сведочиме дека љубовта е посилна од смртта. Бен е сега во онаа небесна литургија, во Банкетот на Небото, заедно со свети Карло Акуцис, млади кои заминаа од овој свет прерано, но чии срца останаа целосно предадени на Бога. Тие се наши застапници.
Затоа, кога ќе излезете денес од ова свето место, земете со себе само една мала работа. Не носете ја вината што не ви припаѓа; оставете ја на олтарот на милосрдието. Земете ја со себе надежта. Кога ноќта повторно ќе се спушти и празнината ќе се почувствува тешка, затворете ги очите и замислете го Бен онака како што живееше – насмеван, со своите очи полни љубопитност, како ви вели дека сè е во ред, дека тој чека на вас во светлината каде што нема повеќе солзи. Нека Господ ве благослови, нека ја чува вашата мајчинска и татковска болка во Своето срце, и нека ви даде мир што го надминува секој човечки разум. Амин.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Оче наш, Кој си на небесата, да се свети името Твое, да дојде царството Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на земјата. Лебот наш насушен дај ни го денес и прости ни ги долговите наши, како и ние што им ги простуваме на нашите должници, и не воведувај нè во искушение, но избави нè од лукавиот. Амин.
Господ да ве благослови и да ве чува; Господ да го врти своето лице кон вас и да ви даде мир. Амин.
✝ Ве благословил Семоќниот Бог: Отецот, Синот и Светиот Дух. Амин.