Празник на светите архангели Михаил, Гаврил и Рафаил

Понекогаш, кога ќе застанеме на некој аеродром, гледајќи ги огромните метални птици како се подготвуваат за полет, чувствуваме нешто што е поголемо од нас самите. Тоа е копнежот по височините, желбата да се допре небото, онаа детска љубопитност која не познава граници. Бен, нашиот драг Бенџамин, го носеше токму тој поглед во себе. Се сеќавам на една слика: тој седи во аеродромската чекална, облечен во својата омилена облека, со насмевка која како да го осветлува целиот терминал. Тој не беше таму само за да патува; тој беше таму како набљудувач на чудата, некој кој во секој мотор и во секој лет гледаше можност за нова приказна. Тој го сакаше тој свет толку многу што дури сонуваше за свое авиокомпанија, „Con Chim Airlines“. Кога зборуваше за тоа, неговите очи се смееја пред неговата уста, а неговата енергија беше како ветар под крилјата на сите нас.

Денес, на овој голем празник на архангелите, Светото Писмо нè крева високо, над облаците, до самиот престол на Севишниот. Даниел ни опишува видение кое е толку величествено што зборовите едвај го доловуваат: „Престоли беа поставени и Стариот по денови седна... илјадници илјади Му служеа“. Ова не е слика на далечен, студен Бог. Ова е слика на небесниот двор, каде што сè е светло, каде што сè е во ред, каде што секој ангелски глас е во хармонија. Во тој двор, Бен сега е дома. Тој повеќе не го набљудува небото од земјата; тој е дел од онаа небесна војска што Му пее слава на Бога. И замислете го таму – со онаа иста љубопитност, со онаа иста нежност, можеби разговарајќи со архангелите за патеките на ѕвездите, или едноставно уживајќи во мирот што на земјата толку често ни недостасува.

Но, знам, драги мои, дека овде, на земјата, тишината е сè уште многу тешка. Поминаа три месеци откако Бен се врати кај Отецот. Знам дека за Алан и Тао, за Рајан, оваа тишина не е небесна хармонија. Тоа е празнина. Тоа е столчето кое остана празно на семејната вечера. Тоа е она утро кога срцето се буди и првата мисла е: „Каде е Бен?“. Понекогаш, во тие моменти на осаменост, се појавува онаа тешка, отровна мисла: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали пропуштив нешто?“. Ве молам, слушнете ме сега, со сета сериозност на моето свештеничко срце: тој глас не е од Бога. Бог не е обвинител. Бог не го гледа вашето родителство преку призмата на болеста која го однесе Бен. Вие бевте совршени родители. Вие му дадовте на Бен свет полн со љубов, патувања, приказни и поддршка. Болеста беше бура, случајна и сурова, како молња од ведро небо. Таа не е ваша вина. Не сте пропуштиле ништо. Не сте можеле да спречите нешто што беше надвор од човечката контрола. Ве молам, оставете го тој камен на вината пред нозете на Господа. Тој не ви припаѓа. Вие сте држени во Неговите раце, исто како што Бен е држен во нив.

Во Евангелието, Исус му вели на Натанаил: „Пред Филип да те повика, те видов под смоквата“. Ова е еден од најнежните моменти во целото Евангелие. Исус не го запознава Натанаил кога тој доаѓа; Тој веќе го знаел, Тој веќе го гледал додека Натанаил бил сам, размислувајќи под смоквата. Тоа е пораката за сите вас: Исус ве видел и вас. Тој ве видел во секоја солза што сте ја пролеале во 3 часот наутро. Тој ве видел кога сте се чувствувале најслаби. Тој го видел Бен во секој негов миг – од првиот здив до последниот. Исус му вели на Натанаил: „Ќе видиш поголеми нешта од овие“. И тоа е нашето ветување. Оваа болка не е крајот. Таа е само дел од патувањето кон тие „поголеми нешта“ кои Бог ги подготвил за нас, каде што повторно ќе го видиме Бен, каде што секоја негова насмевка ќе биде сочувана во вечноста.

Бен беше момче кое знаеше да дава. Се сеќавате ли на онаа негова понуда да ја даде целата своја заштеда за да му помогне на чичко Вилијам? Тој никогаш не ја скрши таа касичка – тоа не беше потребно – но самата понуда, таа чиста, несебична подготвеност да се откаже од сè што имал за да му олесни на некој друг, е вистинскиот доказ за големината на неговото срце. Тој беше „најголем“ во Царството затоа што неговото срце беше секогаш отворено. И таа љубов, таа великодушност, не исчезна. Таа продолжува да живее во секое добро дело што се прави во негово име, во секоја капка вода од бунарот што го носи неговото име, во секоја насмевка што Рајан ќе ја сподели со светот.

Рајан, ти си помладиот брат. Твојот живот е продолжение на онаа радост што ја делевте со Бен. Кога ќе се сетиш на него, кога ќе го погледнеш небото, знај дека тој е таму, дека те чува. Ти си неговиот глас овде на земјата. Не плаши се да бидеш радосен. Твојот брат би сакал да те види како леташ, како ги остваруваш сопствените соништа, како растеш во љубовта. Ти си неговото продолжение. Ти си дел од онаа љубов што ја понуди Бен. Не дозволувај тагата да го затвори твоето срце. Биди храбар, како што беше тој.

Кога ќе излезете од оваа црква денес, не барајте големи одговори. Не обидувајте се да ја разберете логиката на болката. Направете само едно едноставно дело во името на Бен. Бидете нежни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се дека сте видени и сакани од Оној кој го воскресна Својот Син. Бог не ве остава сами. Тој е со вас во секој чекор, во секоја солза, во секоја тишина. И Бен ве чека. Тој ве чека со онаа иста нежност, со онаа иста насмевка што ја делеше со вас додека седевте на кујнската маса. Доверувајте Му се на Бога. Оставете го вашето срце да биде добра почва, прифаќајќи ја Неговата утеха. Вие сте држени во Неговите раце. И во тие раце, вие сте засекогаш поврзани со вашиот драг Бен. Тој не е минато; тој е вашата иднина во Бога. Амин.