Празник на Воздвижение на Светиот Крст

Кога ќе погледнете во еден крст, што гледате? Понекогаш гледаме само знак на крајот, симбол на загубата, нешто што нè потсетува на сето она што е прекинато. Во првото читање, слушаме за народот во пустината. Беа уморни, жедни, разочарани. И во својот гнев, се свртеа против Бога. Потоа дојдоа змиите. Замислете ја таа сцена: жешкиот песок, вревата на луѓето, и тој наеднаш подигнат бронзен знак на стапот. Мојсеј им рекол: „Ако погледнете во него, ќе живеете“. Не беше магија. Тоа беше повик да се свртат од својот страв, од својот гнев, од своето страдање, и да погледнат кон нешто што Бог го одредил за нивно исцеление.

Денес, на овој празник на Воздвижението на Светиот Крст, ние не гледаме во бронзена змија, туку во Самиот Господ Исус. Исус вели: „Како што Мојсеј ја издигна змијата во пустината, така мора да биде издигнат и Синот Човечки“. Тоа е чуден, длабок парадокс. Крстот, кој беше инструмент на најголемо понижување, станува престол на најголемата слава. Тоа е местото каде што Бог не нè гледа од далеку, туку се спушта право во нашата кал, во нашата болка, во нашето „зошто“.

Бенџамин, нашиот драг Бен, знаеше што значи да се биде љубопитен за светот. Тој го гледаше небото со очите на иднината. Кога размислувам за него, често ми доаѓа на ум сликата на Бен и Рајан како стојат пред аеродромот, гледајќи ги авионите како полетуваат. Тие не гледаа само метал и мотори. Тие гледаа можности, гледаа патувања, гледаа иднина. Бен беше момче кое секогаш сакаше да оди напред. Тој го носеше во себе тој дух на „Con Chim Airlines“ — таа невина, чиста радост што се раѓа кога сонуваш за висини, дури и кога стоиш на земјата.

Но, денес, три месеци по неговото заминување, знам дека за многумина од вас, особено за Алан и Тао, небото изгледа поинаку. Понекогаш изгледа како да е затворено. И во таа тишина, се појавува еден тежок камен на вината. Се прашувате: „Дали можев да видам порано? Дали нешто пропуштив? Дали мојата љубов беше доволна?“ Сакам да ви кажам нешто многу важно: Исус на крстот не ве обвинува. Ниту Бог го испрати тоа страдање како казна. Болеста на Бен не беше резултат на ништо што вие сте го направиле или пропуштиле. Тоа е тајна на овој паднат свет, една од оние бури што доаѓаат неочекувано, надвор од контролата на секој родител, надвор од дофатот на секоја внимателност. Вие бевте совршени родители. Вие го опкруживте Бен со љубов која е поголема од секоја дијагноза. Ве молам, спуштете го тој камен на вината. Тој не ви припаѓа. Оставете го пред подножјето на Крстот, каде што Исус ги зеде сите наши тежини врз Себе.

Свети Павле ни вели во Второто читање дека Христос „се понизи себеси, станувајќи послушен до смрт, па дури и до смрт на крст“. Бог не се плашеше од смртта; Тој влезе во неа. Тоа значи дека кога вие страдате, кога плачете во 3 часот наутро, кога се чувствувате како да не можете да продолжите — вие не сте сами. Исус веќе бил таму. Тој ја познава таа болка. Тој ја држи вашата рака во таа темнина.

Бен беше момче со неверојатна емпатија. Се сеќавате ли на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на својот чичко Вилијам? Тој не ја скрши касичката, тој не ја испразни, но самиот факт што го понуди тоа — тоа е срцето на Бен. Тоа е срце што не познава граници. Тоа е срце што веќе живее во Небесното Царство. И сега, таа љубов продолжува да тече. Таа тече преку бунарот во Виетнам, преку секоја капка вода што им носи живот на оние кои немаат ништо. Бен, кој толку многу сакаше да сонува за авиони, сега лета во прегратките на Отецот, каде што нема повеќе болка, само светлина.

Рајан, ти си помладиот брат. Ти си оној кој го делеше детството со Бен. Знам дека ти недостасува сопатник во игрите, некој со кого ќе ги планираш идните летови. Но, знај дека ти не си сам. Бен е твојот ангел. Ти си неговиот глас овде. Не плаши се да живееш, да сонуваш и да бидеш радосен. Тоа е најголемиот подарок што можеш да му го дадеш на својот брат — да живееш полн живот, знаејќи дека тој те чува. Ти си неговото продолжение на оваа земја. Живеј храбро, како што тој живееше.

Денес, кога ќе излезете од оваа капела, не барајте големи одговори за тоа зошто светот е таков каков што е. Наместо тоа, направете нешто мало. Погледнете го небото и поздравете го Бен. Бидете љубезни кон себе. Кога болката ќе ве притисне, сетете се на Крстот. Не како симбол на смртта, туку како доказ дека Бог ве сака толку многу што не ве остави сами во вашата болка. Тој е со вас. Тој е во секоја ваша солза. Тој е во љубовта што ве држи заедно. Одете во мир, знаејќи дека Бен ве чека на Банкетот на Небото, каде што сè е ново и сè е вечно.