Тринаесетта недела низ годината

Понекогаш, кога ќе се најдеме во тишината на еден дом, погледот ненамерно застанува на некоја ситница – еден пар чевли оставени покрај вратата, една книга отворена на половина, или можеби еден модел на авион, некогаш внимателно склопен, кој сега стои како сведок на едно време што пребрзо помина. За Бен, тие модели не беа само играчки. Тие беа крилја. Тие беа неговиот начин да го допре небото уште додека беше овде со нас. Имаше една слика, една од оние што се врежани во сеќавањето на семејството, каде што Бен, со онаа своја карактеристична сосредоточеност, седи во пилотската кабина на еден авион-изложба, со рацете цврсто на контролите, а покрај него е Рајан, неговиот брат, исто така со поглед вперен кон хоризонтот. Тоа не беше само игра. Тоа беше заедништво. Тоа беше љубов што се претвора во акција.

Денес, во Евангелието, еден законик го прашува Исус: „Која е најголемата заповед во Законот?“ Исус не му дава долг список на правила. Тој не му нуди правна анализа. Тој го сведува сè на она што е суштинско: „Сакај Го Господа, својот Бог, со сето свое срце, со сета своја душа и со сиот свој ум. Ова е првата и најголема заповед. Втората е слична на неа: Сакај го својот ближен како себеси“. Овие зборови на Исус, иако познати, денес одекнуваат со една поинаква тежина. Тие не се само повик; тие се опис на животот што Бен го живееше. Затоа што Бен не ја сфаќаше љубовта како идеја. Тој ја сфаќаше како понуда. Се сеќаваме на онаа длабока, тивка великодушност кога, на петнаесет години, сакаше да го понуди сè што има – својата заштеда – за да му помогне на својот чичко кој страдаше. Тој не ја скрши касичката, не ја испразни, не направи врева околу тоа. Тој само понуди. Тоа е срцето на Законот. Тоа е љубовта што не бара ништо за возврат, освен да биде корисна за другиот.

Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по разделбата со Бен се време на голема, честопати неиздржлива суша во вашите срца. Знам дека кога ќе падне ноќта, кога ќе се вратите во тишината на домот, честопати доаѓа онаа најтешка, најнемилосрдна мисла – онаа тивка, отровна лага што ви шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали пропуштив некој знак? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете на момент и слушнете ме со сета татковска нежност на Црквата: тој глас на вина не доаѓа од Бога. Тој не е вистината. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што еден син може да ги посака. Бог не ве обвинува. Не постои ниту еден момент во кој вие не сте го сакале со сета сила на своето битие. Некои таги во овој свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност. Ве молам, симнете го тој камен од градите. Не сте пропуштиле ништо. Вие му дадовте живот исполнет со љубов, со патувања низ светот, со онаа чиста семејна топлина што засекогаш останува врежана во вечноста. Бог не го испрати ова за да ви суди; Бог го прими Бен како скапоцен дар. Вие не сте виновни за ништо.

Замислете го сега Бен, таму каде што нема повеќе „тестирање“, таму каде што нема повеќе болнички ѕидови, таму каде што секој здив е слободен. Во еден сон на неговиот татко, Бен вели: „Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?“ – „Тато, сите тестови ги поминав. Можам нормално да дишам... зошто ми се случи ова?“ И тогаш, во тој ист сон, доаѓа смирението. Тој вели: „Не е важно, ќе ве чувам“. Тоа е гласот на еден син кој сега ја гледа целата слика, кој ја гледа љубовта на своите родители не како товар, туку како извор на неговата вечна радост. Тој е сега во „Банкетот на Небесата“, каде што секоја негова љубопитност е исполнета, каде што секој негов сон – дури и оние за неговата „con chim airlines“ – се преточени во една нова, небесна реалност.

Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа од вечноста со неизмерна гордост. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред. Кога ќе се сетиш на деновите минати заедно, на авионите, на ритамот на тапаните, на смеата, знај дека тој живот сè уште тече низ тебе. Ти не си сам. Твојот живот е продолжение на она што Бен го започна со својата љубов. Неговиот дух не е заробен во минатото; тој е жив во твојата иднина.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва, не барајте сложени одговори. Погледнете ги птиците на небото, сетете се на неговите авиони, на неговите соништа, на неговата тивка насмевка. Бен е сега во Банкетот на Небесата, ослободен од секоја болка. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја човечка болка. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамениците и нека ви ја врати надежта. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Одете во мир, носејќи ја во себе таа љубов што никогаш не престанува. Амин.