Tradécimo Domingo do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe, pequena e cotiá, que hoxe se nos ofrece no centro da nosa fe: a imaxe dunha capa, ese manto que un pobre usaba para protexerse do frío da noite. Na primeira lectura, Deus advirte con severidade: se tomas a capa do teu veciño como prenda, debes devolverlla antes de que o sol se poña. Porque esa capa é a súa única protección. É o seu único refuxio contra a intemperie. Deus, que é compasivo, non soporta que o seu fillo pase frío. Pensei moito en Benjamin, en Ben, e na imaxe tan fermosa que a súa familia garda dun día de inverno: Ben e o seu irmán Ryan, ambos con gorros vermellos de Canadá, sentados no simulador dunha cabina de avión, agarrados aos mandos. Nese momento, Ben non estaba a pensar en grandes infraestruturas nin en códigos de nube; estaba a compartir o calor dunha aventura imaxinaria co seu irmán. Estaba a envolver a Ryan no seu propio entusiasmo, no seu propio soño de voar.

Esa capa da que fala o profeta é unha metáfora do que facemos uns polos outros. Ás veces, a vida deixa a alguén á intemperie. A dor, a ausencia, o baleiro dunha cadeira na mesa... iso é o frío que corta. E a nosa tarefa, como seguidores de Xesús, é ser esa capa. É estar presentes, é non deixar que o outro pase a noite sen protección. Ben sabía facer isto dun xeito natural. Lembrade, non como un logro, senón como un testemuño do seu corazón, aquela vontade súa de entregar todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falta romper o porquiño, pero o xesto xa estaba feito. Ben quería ser a capa do seu tío. Quería ofrecer a súa propia seguridade para que outro non pasase frío. Ese era o espírito de Ben: un rapaz brillante, capaz de debater sobre tecnoloxía con adultos, pero cuxo verdadeiro xenio residía na súa capacidade de recoñecer cando alguén necesitaba calor.

Mais debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo: a cadeira segue estando baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que esta ausencia se sente como un peso que non se pode medir. Non imos cubrir a vosa dor con palabras bonitas que non toquen a realidade do que sentides. A vosa casa, o silencio da mañá, os obxectos que Ben deixou intocables, falan dunha perda que corta coma o vento do norte. A dor é real, é profunda, e habítavos no corpo. Non hai présa por marchar de aí. Cando o Evanxeo nos fala do mandamento principal —amar a Deus e ao próximo como a un mesmo—, non nos pide un sentimento abstracto. Pídenos que sexamos capaces de ver ao outro, de ver a súa necesidade, de recoñecer que o noso amor é a única capa que temos para protexer ao noso irmán da desesperanza.

Quero dicirvos algo moi quedo, especialmente a vós, pais, que cargades coa saudade máis pesada e que ás veces, no silencio da noite, deixades entrar esa voz sutil que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou. Deixade caer esa pedra agora mesmo. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Deus non envía a dor, e Deus non acusa aos que aman. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos. A súa vida non foi un erro, non foi un tempo perdido; foi unha colleita de amor que xa está gardada no celeiro do Ceo.

Benjamin era un rapaz de mirada clara. Cando falaba da súa 'con chim airlines', non estaba a inventar un negocio; estaba a debuxar un camiño de liberdade. O seu nome medio, Đại Dương, 'Gran Océano', é agora a súa realidade. O seu amor converteuse nunha corrente que non se detén. Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo. Cando te sintas perdido, lembra que Ben te coñece, que Ben te quere, e que o seu sorriso segue sendo a túa luz.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.