Venres da vixésima novena semana do Tempo Ordinario

Hai unha imaxe na nosa vida diaria que ás veces pasa desapercibida, pero que hoxe nos detén o paso: a imaxe dunha persoa que mira o ceo para ler o tempo, que observa a nube que se levanta no poñente ou o vento que sopra do sur, sabendo adiviñar o que vén. Miramos o ceo buscando sinais, intentando descifrar o que nos espera amanhá, como quen descifra un código complexo. Pensei moito en Benjamin, en Ben, e naquela paixón tan súa pola aviación, nos avións que cruzaban o horizonte e naquel proxecto querido de 'con chim airlines' que facía brotar un sorriso de risa limpa nos seus labios. Para Ben, o ceo non era un misterio frío, senón un camiño aberto, unha invitación a mirar máis aló das paredes estreitas da nosa rutina. Sabía ler o mundo coa súa mente brillante, desde a lóxica exacta das matemáticas ata a inmensidade do aire. Pero o Evanxeo de hoxe dános un xiro que nos deixa en silencio: 'Por que non sabedes interpretar o tempo presente? Por que non xulgades por vós mesmos o que é xusto?'.

San Paulo, na primeira lectura, dille á comunidade de Efesio algo que entra como un vento suave pero firme na nosa alma: 'Rógovos que andeis como pide a vocación coa que fostes chamados, con toda humildade e mansedume, con paciencia, soportándoos uns aos outros por amor, esforzándovos en manter a unidade do Espírito polo vínculo da paz'. Paulo está a falar dunha construción que non se fai con formigón nin con servidores de datos, senón con carne, con sangue, con perdón e con paciencia. Ben vivía esa chamada dun xeito tan natural. Lembrade aquel momento, dunha dozura inmensa, cando con quince anos un tivo o xesto de querer entregar todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William, que estaba a sufrir os efectos duros de dous ictus. Non fixo falta romper o porquiño, pois a axuda xa estaba asegurada, pero o que importa non é o metal, senón o corazón que se entrega sen reservas. Ben non calculaba o amor; simplemente o daba, enteiro, coma quen abre a ventá para deixar entrar a luz.

Mais debemos dicir a verdade antes de atopar o consolo: a cadeira segue estando baleira. Thao, Alan, Ryan, sei que hai días nos que esta ausencia se converte nun peso que non se pode medir. Non imos cubrir a vosa dor con palabras bonitas que non toquen a realidade do que sentides. A vosa casa, o silencio da mañá, os obxectos que Ben deixou intocables, falan dunha perda que corta coma o vento do norte. A dor é real, é profunda, e habítavos no corpo. Non hai présa por marchar de aí. Cando o Evanxeo nos fala de chegar a un acordo co noso adversario polo camiño antes de chegar ao xuíz, fálanos tamén dunha urxencia: a urxencia de reconciliarnos coa nosa propia vulnerabilidade, de non fuxir da dor, de mirala de fronte sabendo que non estamos sós no camiño.

Quero dicirvos algo moi quedo, especialmente a vós, pais, que cargades coa saudade máis pesada e que ás veces, no silencio da noite, deixades entrar esa voz sutil que pregunta se quizais algo puido ser distinto, se quizais algunha manobra fallou. Deixade caer esa pedra agora mesmo. Estades absoltos. A enfermidade non é un castigo, non é o resultado de ningunha omisión, non é un xuízo sobre o voso coidado. O amor que lle dechedes a Benjamin foi perfecto, completo, un refuxio de luz para el ata o último instante. Deus non envía a dor, e Deus non acusa aos que aman. Vós fostes as mans e os brazos de Deus para o voso fillo. Non levades ningunha culpa; deixade que esa carga se disolva na misericordia infinita de quen xa ten a Ben nos seus brazos.

Ben xa non ten que preocuparse dos códigos nin das distancias. O seu nome medio, Đại Dương, 'Gran Océano', fai honra á inmensidade do amor que segue a fluír dela, coma aquela auga limpa do pozo 'Giếng Gioan Baotixita' en Cà Mau que dá vida aos sedentos no seu nome. Ryan, irmán querido, ti es a continuación viva deste soño. Non estás só. Ben vive na túa risa, na túa maneira de mirar o mundo, naquelas cousas que compartistes no cuarto e na rúa. O amor que vos une non se rompeu coa morte; é unha ponte indestructible que atravesa o tempo.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busques grandes proezas. Ao saír, fai algo pequeno en segredo, algo que ninguén saiba: un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por outro neno que sofre. Que cada pequeno acto sexa a túa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. Amén.