Solemnidade de Todos os Santos

Cando pensamos nos santos, moitas veces imaxinamos estatuas de mármore, figuras distantes que viviron en séculos pasados, envoltas nun aura de perfección inalcanzable. Pero a visión de San Xoán no Apocalipse é moi distinta. El non ve un grupo selecto de elites espirituais. Ve unha multitude inmensa, que ninguén pode contar, de todas as nacións, razas, pobos e linguas. Están de pé diante do trono, vestidos con vestiduras brancas. E cando se lles pregunta quen son, a resposta non é que son os que nunca erraron, os que nunca choraron ou os que nunca sentiron medo. A resposta é: 'Estes son os que veñen da gran tribulación; lavaron as súas vestiduras e branqueáronas no sangue do Cordeiro'.

Esta é a verdade da nosa fe hoxe: a santidade non é a ausencia de dor, senón a presenza de Cristo en medio da dor. É a luz que brilla a través das fendas dun corazón que foi probado. E hoxe, ao celebrar a todos os santos, o noso corazón vira inevitablemente cara a Benjamin. Benjamin Vo, o noso Ben. Un rapaz de quince anos que, coa súa curiosidade infinita e a súa mente brillante, xa habitaba nesa realidade que nós só podemos albiscar. Ben era ese rapaz que podía mergullarse nos sistemas máis complexos de AWS, discutindo sobre nube e infraestrutura con esa lóxica que deixaba a todos abraiados, e, ao mesmo tempo, era o rapaz que se ría a gargalladas imaxinando a súa propia 'Con Chim Airlines'.

Imaxinade a Ben, alí, nesa multitude que viu Xoán. Imaxinádeo non como unha figura estática, senón coa súa vitalidade, coa súa capacidade de asombro, coa súa vontade de 'tentar', de dar todo o que tiña, desde a cancha de bádminton ata a última lección de vida que nos deixou. Ben non era un santo de estatuas; era un santo de carne e óso, un rapaz que amaba, que soñaba, que tiña medo, pero que, por riba de todo, tiña un corazón que recoñecía o amor dos seus pais e do seu irmán Ryan como o seu maior tesouro.

Quero falarvos hoxe daquela imaxe de Ben, radiante, de pé diante daquelas inmensas xanelas de cristal dunha capela durante as vosas viaxes. A luz entraba a través dos vidros de cores, bañando a súa cara, mentres a súa nai o abrazaba a el e a Ryan. Nese momento, a luz non era só a do sol; era a luz da promesa que escoitamos na segunda lectura: 'Amados, agora somos fillos de Deus, e aínda non se manifestou o que seremos. Sabemos que, cando se manifeste, seremos semellantes a el, porque o veremos tal cal é'. Ben xa non ten que imaxinar como é Deus. Ben xa non ten que facer preguntas sobre a física da vida ou sobre por que o corpo falla. Ben xa está na presenza da fonte mesma de toda a luz.

Pero, mentres el goza desa visión, nós aquí, na terra, seguimos camiñando entre sombras. Thao, Alan, Ryan, a vosa dor é o lugar onde a santidade se fai real. Non vos vou dicir que a dor é unha proba ou que ten unha explicación lóxica que poidamos descifrar como un código informático. Hai dores que non teñen explicación, hai baleiros que só se poden soportar porque Deus mesmo os habita. A vosa saudade, ese silencio que queda na casa, esa cadeira que non se ocupa, non é un sinal de que a vosa fe estea a fallar. É o sinal de que o amor que dechedes a Ben foi tan inmenso, tan real, que a súa ausencia se sente como unha parte da vosa propia alma que foi arrancada.

E aquí, na solemnidade de hoxe, quero quitar un peso que moitos pais levan en silencio. Hai esa voz insidiosa, esa que aparece nas noites máis escuras, que pregunta: 'Puiden facer algo máis? Escapeume algo?'. Escoitade isto con toda a forza do Evanxeo de hoxe: 'Nin este pecou, nin os seus pais'. A enfermidade, a loita, o camiño que tivo que percorrer Benjamin, non foi culpa vosa. Non houbo ningunha omisión, ningún erro, ningunha falta de coidado. O amor que lle dechedes a Ben foi un amor heroico, un amor que o sostivo e o envolveu ata o último alento. Non vos acusedes a vós mesmos. Deus non vos acusa. Deus, que é o Pai, mira para vós con infinita tenrura, a mesma tenrura coa que Ben vos miraba cando dicía que o seu pai era o 'funny dad'. Estades absoltos de toda culpa. Deixade que esa carga caia aos pés do Cordeiro, porque El xa a levou na cruz.

Ben, coa súa mente brillante, tiña esa capacidade de ver as cousas como un todo. Lembrade a súa oferta, aquel momento en que, sendo tan novo, quixo entregar todo o seu porquiño de aforros para axudar ao seu tío William. Non fixo falta que o fixese, pero o feito de que o quixese facer, o feito de que o seu primeiro impulso fose dar, di todo o que necesitamos saber sobre o seu corazón. Ben non era un rapaz que gardaba para si; era un rapaz que fluía. E esa corrente de amor non se detivo. Segue viva no 'Giếng Gioan Baotixita', ese pozo de auga en Cà Mau que leva o seu nome, que leva a súa esencia. Cada vez que alguén bebe desa auga, cada vez que unha comunidade se beneficia daquela axuda discreta e silenciosa, o amor de Ben segue facendo milagres. O seu nome, 'Đại Dương', que significa 'Gran Océano', é profético: o seu amor non é un charco estancado, é un océano que segue dando vida, que segue regando a terra seca.

Ryan, irmán querido, ti es a testemuña máis próxima desta luz. Ti compartiches con el o cuarto, as risas, as viaxes, os soños. Ti es o custodio da súa memoria. Non te sintas obrigado a ser forte todo o tempo. Podes chorar, podes enfadarche, podes preguntarlle a Deus onde está o teu irmán. Pero nunca esquezas que o vínculo que vos une é máis forte que a morte. Ben está contigo, dun xeito novo, dun xeito que xa non precisa de palabras, nin de xogos, nin de avións. Está presente no teu corazón, na túa maneira de ser, na túa propia bondade. Cando mires ao ceo e vexas un avión, ou cando teñas un deses momentos de paz, sabe que é el, que che di que todo está ben, que el xa chegou a casa e que che garda un lugar ao seu lado.

Nas benaventuranzas, Xesús dános o mapa do ceo: 'Benaventurados os que choran, porque eles serán consolados'. Ese consolo non é un esquecemento. Non é deixar de sentir a falta de Ben. É a promesa de que a vosa dor será transformada en alegría, de que as bágoas que hoxe derramades serán secadas polas mesmas mans que abrazaron a Ben cando el entrou na eternidade. O consolo de Deus é a certeza de que a vida, a verdadeira vida, non remata na tumba, senón que florece na presenza do Pai.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. Hoxe, ao saír, facede algo pequeno, algo que ninguén saiba, en nome de Ben. Unha axuda a un descoñecido, unha oración por un neno que está no hospital, un xesto de amabilidade cara a alguén que parece esquecido. Que a vosa vida sexa un reflexo daquela bondade que Ben nos ensinou. Cada acto de amor que fagades é unha semente que plantades no 'Gran Océano' do seu legado. Mantede acesa a luz da súa curiosidade, da súa alegría e da súa dozura.

Ben, o noso Ben, o noso rapaz brillante e doce, xa non ten vestiduras que lavar. El está diante do trono, e a súa vestidura é branca, pura, brillante como a luz que el tanto amaba. El intercede por vós. El pídelle ao Pai que vos dea a paz que supera todo entendemento. Non teñades medo de seguir vivindo, de volver sorrir, de volver soñar. Ben non quere que a vosa vida se deteña; el quere que a vosa vida sexa tan plena como a súa, que sexa unha viaxe cara á mesma meta onde el xa vos espera. O Señor é o voso pastor, nada vos faltará. Nin sequera o amor, que é o único que permanece cando todo o demais pasa. Que a paz de Deus, que coñece cada recuncho da vosa dor e cada desexo do voso corazón, estea convosco hoxe e sempre. Amén.