Luns da vixésimo sétima semana do tempo ordinario

Hai momentos, cando o sol comeza a baixar e a luz da tarde se filtra pola xanela, nos que un obxecto cotián pode deter o noso mundo. Quizais é o teclado dun ordenador onde as teclas aínda conservan o eco dunha mente brillante, ou o debuxo dun avión que alguén deixou nunha mesa, ou simplemente ese silencio que se instala na casa cando unha risa, que era a música da nosa vida, xa non soa nos corredores. Para vós, Alan e Thao, e para ti, Ryan, esa casa está chea deses ecos. Hai tres meses que Benjamin emprendeu o seu voo definitivo, e sei que nestes días a dor ten unha forma propia, unha maneira de aparecer cando menos o esperades.

No Evanxeo de hoxe, un mestre da lei achégase a Xesús cunha pregunta que, no fondo, todos levamos dentro: «Quen é o meu próximo?». É unha pregunta que nace do desexo de acoutar, de definir, de saber onde acaba a nosa responsabilidade e onde comeza a dos demais. Pero Xesús, coma sempre, rompe os nosos marcos. El non nos dá unha definición; cóntanos unha historia. Fálanos dun home que quedou medio morto á beira do camiño. Un sacerdote pasa de longo. Un levita fai o mesmo. Quizais tiñan as súas razóns, as súas leis, os seus horarios. Pero o samaritano, aquel que non tiña que estar alí, aquel que era un estranxeiro, detense. El non pregunta 'quen é o meu próximo?'. El convértese no próximo de quen o necesita.

Ben era un rapaz que entendía este misterio sen necesidade de leccións. Pensade na súa mente brillante, na súa paixón pola tecnoloxía, naquel soño de 'Con Chim Airlines' que lle facía brillar os ollos. Pero pensade tamén na súa capacidade para ver máis alá. Cando o seu tío William estaba a sufrir, Ben non fixo cálculos. Non preguntou se era o seu deber, nin se o seu aforro era suficiente. Simplemente, ofreceu todo o que tiña. Ese xesto de ofrecer o seu porquiño, aínda que non fose necesario rompelos fisicamente, foi un acto de amor puro. Foi a súa maneira de dicir: «O teu sufrimento é o meu». Ben non estaba a buscar méritos; estaba a vivir a lei do amor que Xesús nos ensina hoxe.

E aquí, na presenza de Deus, quero falarvos dunha pedra que moitos pais levan no corazón. Sei que no silencio da noite, cando o cansazo se mestura coa saudade, a tentación de culparse é un peso insoportable. 'Puiden facer algo máis?', pregúntase o corazón. '¿Perdín algún sinal?'. Escoitade isto, por favor, con todo o cariño que Deus vos ten: Deus non acusa aos que aman. A enfermidade de Benjamin non foi un castigo, nin o resultado de ningunha omisión vosa. Non busquedes a causa na vosa vixilancia, porque a vosa vixilancia foi perfecta, chea de entrega e de amor. Hai tormentas neste mundo que chegan máis alá de calquera control humano, coma un vento que arrinca as follas das árbores sen que ninguén poida detelo. Estades absoltos. Non vos culpades máis. Ben non quere que carguedes con ese peso; el quere que sigades mirando cara arriba, cara ao ceo onde el agora descansa, forte e libre, na presenza do Pai.

Ben está alí, no Banquete do Ceo, sendo ese rapaz curioso e doce que sempre foi. El non se perdeu. Segue sendo o voso Ben, o rapaz que se interesaba polas historias do seu pai coma se fosen a verdade máis grande do mundo. E o seu amor segue fluíndo aquí na terra, como ese pozo de auga limpa que leva o seu nome en Vietnam, dando vida a quen a necesita. Cada gota de auga que chega a esa comunidade é un eco da súa bondade, un sinal de que o amor de Ben non se detivo coa súa partida; ao contrario, multiplicouse.

Ryan, irmán querido, ti es o portador da súa memoria. Sei que ás veces o espazo ao teu carón parece demasiado grande. Pero Ben vive en ti. Vive na túa curiosidade, na túa maneira de afrontar a vida con valentía. Non te sintas obrigado a cargar coa súa ausencia como se fose un luto sen fin. Vive por el, vive con el no corazón. Cada vez que buscas facer o correcto, cada vez que compartes un momento de ledicia, Ben está alí, sorrindo ao teu carón, coma naquelas fotos onde os dous posabades felices, coa vida por diante.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos heroicos. A vida de Ben ensínanos que o amor verdadeiro habita nas cousas pequenas. Hoxe, ao saír, se escoitades o motor dun avión, non miredes cara abaixo con tristeza. Mirade cara arriba, sorride e dicídelle: 'Ben, sigo aquí. Estou a intentar ser valente coma ti'. E despois, facede un pequeno acto de bondade escondido, algo que ninguén máis saiba: unha palabra amable, un xesto de axuda, unha pequena luz encendida nun mundo que tantas veces se pon escuro. O seu amor segue fluíndo, e vós sodes os gardiáns desa fonte.

A vosa casa non está construída sobre a area, por máis que as ondas da dor parezan golpear as paredes. Está construída sobre a rocha firme do amor de Cristo. Ben está gardado no Corazón de Deus, e Deus está aquí, abrazándovos a todos vós. Que a nosa Nai do ceo, a Virxe María, que coñece a espada que atravesa a alma dun pai e dunha nai, vos cubra co seu manto de tenrura e vos conduza cara á paz que non ten fin. Que os vosos anxos custodios vos sigan guiando, coma se fosen o eco da voz de Ben, chamándovos sempre cara á luz, cara á esperanza, cara ao abrazo final onde xa non haberá máis bágoas, senón só a ledicia dun amor que nunca, nunca se acaba. Amén.