Martes da trixésimo primeira semana do tempo ordinario

Hai unha imaxe que todos coñecemos, unha imaxe que nos fala da hospitalidade e da vida cotiá: unha mesa posta. Pensemos por un momento no que significa preparar a mesa para alguén a quen amamos. É un acto de espera, de preparación, de esperanza. Poñer os cubertos, preparar o espazo, asegurarse de que non falte nada. É o xeito máis sinxelo e profundo de dicir: 'Estás convidado, este lugar é teu, aquí es benvido'. Na casa, cando a mesa está posta, a casa cobra vida. É o lugar onde se comparten as historias, onde se celebran as pequenas vitorias do día, onde a fatiga se alivia coa compañía de quen nos quere.

No Evanxeo de hoxe, Xesús fálanos dun home que dá un gran banquete. 'Todo está xa preparado', dille o seu criado aos convidados. É unha frase fermosa, chea de plenitude. Pero, cando chega o momento, atopámonos cunha realidade que nos sorprende: as escusas. Un ten que ir ver un campo, outro ten que probar uns bois, outro acaba de casar. Están tan ocupados, tan centrados nas súas cousas, que perden de vista o convite. Perden de vista a oportunidade de estar presentes no banquete da vida. E entón, o dono da casa, cunha determinación que nos conmove, di: 'Sae axiña polas prazas e polas rúas da cidade e trae aquí os pobres, os coxos, os cegos e os lixados'. E cando aínda así queda sitio, insiste: 'Vai polos camiños e polos valados e obriga a entrar a todos, para que se encha a miña casa'.

Esta é a imaxe que quero que levemos hoxe: a casa de Deus que debe ser enchida. Non é unha casa para os perfectos, para os que teñen todas as súas cousas en orde, para os que non teñen escusas. É unha casa para todos nós, especialmente para os que nos sentimos incompletos, para os que sentimos que nos falta algo, para os que camiñamos polos valados da vida buscando un pouco de luz. E no centro desta imaxe, pensando en Benjamin, imaxinamos ese lugar que Deus preparou. Ben, o noso Ben, que sempre tiña esa curiosidade brillante, esa mente que podía debullar a lóxica dun sistema informático e, ao mesmo tempo, gozar dunha viaxe pola vida con tanta intensidade.

Benjamin Vo era un rapaz que sabía o que significaba ser convidado e, sobre todo, sabía o que significaba convidar. Lembrade a súa alegría cando falaba da súa 'Con Chim Airlines'. Non era só un xogo; era a expresión dunha alma que quería elevarse, que quería compartir a súa visión do mundo con todos. Ben era un rapaz que vivía coas portas do corazón abertas. Non tiña escusas para o amor. Cando pensamos nel, non o imaxinamos ocupado con 'campos' ou 'bois' ou 'negocios'. Imaxinámolo alí, no banquete eterno, gozando desa plenitude que só o Pai pode dar. E o máis fermoso é saber que el, dende ese lugar, intercede para que nós, que aínda estamos aquí, nos sintamos chamados a entrar, a sentarnos á mesa, a non deixar que a nosa dor nos faga esquecer o convite que Deus nos fai cada día.

Thao, Alan, Ryan, sei que a mesa na vosa casa se sente diferente agora. Sei que hai un oco que parece imposible de encher. Pero escoitade o que di o Señor no Evanxeo: 'Aínda hai sitio'. A casa de Deus non está chea. Hai sitio para a vosa dor, hai sitio para a vosa saudade, hai sitio para cada bágoa que derramades en silencio. Non tedes que levar o peso da ausencia vós sos. O Señor, o dono do banquete, é quen vos convida a entrar na súa propia casa, onde a vosa dor é abrazada, onde o que parece perdido é atopado, onde o amor que sentides por Ben non se apaga, senón que se transforma nunha luz que brilla para sempre.

Ás veces, cando a dor é moi forte, tentamos poñer escusas para non entrar na esperanza. Dicimos: 'Non podo, estou demasiado canso', 'Non podo, a miña vida quedou detida'. Pero Deus non acepta esas escusas. El insiste. El segue enviando o seu criado polas rúas da nosa vida, polas esquinas máis escuras do noso corazón, para dicirnos: 'Ven, todo está preparado'. E entrar non significa esquecer. Entrar non significa deixar de amar a Ben. Entrar significa confiar en que o amor que Ben vos deu, e o amor que vós lle dechedes a el, é parte da mesa de Deus. É un banquete que non remata, senón que se estende ata a eternidade.

Na primeira lectura, San Paulo fálanos de Cristo, que sendo de condición divina, se esvaziou a si mesmo, tomando a condición de servo. Pensade nisto. O noso Deus non é un rei distante que nos mira dende lonxe. É o Deus que se fixo un de nós, que se fixo pequeno, que se fixo obediente ata a morte. El sabe o que é o sufrimento. El sabe o que é o baleiro. Cando Ben, na súa curta vida, amosaba esa tenrura, esa capacidade de empatía, esa vontade de ofrecer o que tiña para axudar aos demais, estaba a reflectir ese mesmo amor de Cristo. O seu xeito de ser, a súa bondade, era un reflexo daquela humildade de Xesús. E agora, ese mesmo Xesús é quen vos sostén a vós.

Ryan, irmán querido, ti que es a testemuña máis viva da luz de Ben, non te sintas obrigado a camiñar só. Ti es parte deste banquete. A túa vida, a túa maneira de medrar, a túa maneira de sorrir, é un agasallo para os teus pais e para todos os que vos rodean. Ben segue contigo, non dun xeito físico, pero si dun xeito real, no amor que compartistes, no vínculo que nada pode romper. Cando te sintas triste, lembra que o teu irmán xa está na mesa do Pai, esperando o día en que todos vos volvades atopar. Non te apresures, vive cada día, e sabe que es amado, non só pola túa familia, senón polo mesmo Deus que ten a Ben na súa gloria.

Quero dicirvos algo moi importante: non hai nada que poidades ter feito de forma diferente. Non busquedes erros, non busquedes culpas onde só houbo amor. O amor que dechedes a Ben foi a mellor resposta que calquera pai ou nai podería dar. Ese amor é a vosa maior riqueza, e é o que vos vai levar a través destes días de sombra. Deixade que esa carga caia. O Señor non vos pide contas; El ofrécevos a súa mesa. Aceptade o convite. Non teñades medo de ser felices de novo, de volver sorrir, de volver soñar. Ben non quere que a vosa vida sexa unha espera triste; el quere que a vosa vida sexa unha celebración daquel amor que el mesmo viviu e que agora goza na plenitude.

Como levamos isto fóra da porta hoxe? Non busquedes grandes xestos. Hoxe, ao saír, facede algo pequeno, algo que ninguén saiba, en nome de Ben. Un xesto de bondade discreta, unha axuda a quen o precisa, unha oración silenciosa por alguén que camiña só. Que cada pequeno acto sexa a vosa forma de dicir que a luz de Ben segue acendida. Que o seu nome sexa sinónimo de bendición. O Señor está convosco. E Ben, dende o Banquete do Ceo, segue sorrindo, agardando o día en que todos esteades de novo xuntos, nunha paz que xa nada poderá romper. A súa vida foi unha curta e brillante carreira cara ao Señor, e agora, no seu descanso, el é o primeiro en animarvos a seguir camiñando. Non teñades medo. A luz que el acendeu non se apagará nunca, porque vén de Deus, e Deus non deixa que nada do que é amado se perda. O Señor ten a Ben na palma da súa man, e tenvos a vós tamén, envoltos na súa paz que supera todo entendemento. Que esta esperanza sexa o voso alento hoxe e cada día. Amén.