Oddiy vaqtning o‘ttiz birinchi haftasi, seshanba

Tasavvur qiling, uzoq yo‘ldan qaytayotgan yo‘lovchini. Uning qo‘lida eski bir xarita bor, unda manzil aniq ko‘rsatilgan, ammo yo‘l juda notekis va qorong‘u. Biz ko‘pincha hayotimizni xuddi shu yo‘lovchi kabi, manzilga yetib borishga intilayotgan, ammo yo‘lda duch kelgan to‘siqlar, charchoq va tushunarsiz burilishlar ichida qolgan insonlar kabi his qilamiz. Bugun, Filippliklarga yozilgan maktubda, Havoriy Pavlus bizga boshqacha bir xaritani, Masihning xaritasini taklif qiladi: «Masih Isoning munosabatiga ega bo‘ling». Bu munosabat nima? Pavlusning aytishicha, bu — o‘zini bo‘shatish, o‘zini kamtar tutish va oxirigacha itoatkor bo‘lishdir. Bu o‘sha xaritadagi eng qiyin, ammo eng nurli yo‘ldir.

Benjamin Vo — Ben — haqida o‘ylaganimizda, uning hayoti aynan shu munosabatning yorqin aksini ko‘ramiz. Ben, o‘zining o‘tkir aqli bilan texnologiyalarning eng murakkab qatlamlariga, AWS bulutli infratuzilmalariga kirib borgan bo‘lsa-da, uning qalbida o‘sha bolalarcha soddalik va samimiylik yashardi. Eslang, u o‘zining «Con Chim Airlines» orzusi haqida gapirganda qanday gigirlab kular edi. Bu shunchaki o‘yin emasdi; bu uning parvozga, osmonning kengligiga bo‘lgan cheksiz sog‘inchi edi. U o‘zining aqliy salohiyatini o‘zini ko‘rsatish uchun emas, balki dunyoni o‘rganish, otasi bilan birga samolyotlarni kuzatish va o‘zining o‘sha kichkina dunyosida quvonch yaratish uchun ishlatardi. Uning har bir tabassumi, har bir qiziqishi, o‘zini ayamay boshqalar uchun taklif qilgan o‘sha pokiza qalb xislatlari — bu Pavlus aytgan «o‘zini bo‘shatish»ning eng go‘zal namunalari edi.

Lekin keling, bugun haqiqatni ochiq aytaylik. Alan, Thao, Ryan, sizlar o‘sha bo‘shliqni qanchalik og‘riqli his qilayotganingizni bilaman. To‘rt oy o‘tdi, va bu og‘riq ba’zan kunning eng kutilmagan lahzalarida, masalan, osmonda uchayotgan samolyotni ko‘rganingizda yoki uyda biror narsani tartibga solayotganingizda sizni o‘rab oladi. Yuragingizda savollar tug‘iladi: «Nega? Biz nimadirni o‘tkazib yubormidim? Balki boshqacha qilganimizda...» Azizlarim, bu og‘riqni, yuragingizni kemirib kelayotgan o‘sha o‘z-o‘zini ayblashni bugun shu yerda to‘xtating. Kasallik — bu hech qachon ota-onaning xatosi emas, u hech qachon jazo ham emas. Xudo hech qachon sizni ayblamaydi. Iso Masihdan so‘rashganda: «Bu odam gunoh qilganmi yoki uning ota-onasi?» — U darhol javob bergan edi: «Na u, na uning o‘ta-onasi». Ba’zi og‘ir sinovlar inson irodasidan, har qanday ehtiyotkorlikdan tashqarida, hech kimning aybisiz sodir bo‘ladi. Siz Ben uchun dunyodagi eng fidoiy, eng mehribon ota-ona bo‘ldingiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Siz unga o‘z borlig‘ingizdagi hamma sevgini berdingiz. O‘zingizni ayblashni bas qiling, chunki Xudo sizni allaqachon quchoqlab, kechirib bo‘lgan.

Bugungi Injilda Iso buyuk bir ziyofat haqida gapiradi. U yerga taklif qilinganlar bahona qilib kelishmaydi: kimdir yer sotib olgan, kimdir ho‘kizlarini tekshirmoqchi, kimdir oilaviy tashvishlar bilan band. Ammo Xudo shunday deydi: «Ko‘chalarga va tor ko‘chalarga chiqing, kambag‘allarni, mayib-majruhlarni, ko‘rlarni va cho‘loqlarni olib keling». Bu ziyofat — bu Xudoning Shohligi. Va Ben, o‘sha 15 yoshli o‘g‘lingiz, bugun aynan o‘sha ziyofatda, eng sharafli o‘rinda o‘tiribdi. U yerda endi na og‘riq, na kasallik, na o‘sha «testlar»dan o‘tish tashvishi bor. U yerda faqat abadiy nur va Xudoning cheksiz muhabbati bor. Uning «testlardan o‘tganman» degan o‘sha tushdagi so‘zlari — bu uning Masihning xochidagi itoatini va Xudoning huzuriga yetib borganini tasdiqlovchi bir va’dadir.

Ryan, ukajon, sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Sen yolg‘iz emassan. Akang seni osmondan turib, o‘sha o‘zlari orzu qilgan samolyotlar qanotidek balanddan g‘urur bilan kuzatib turibdi. Ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha nur bo‘lishda davom et. Uning sevgisi sening yuragingda aks etmoqda. Sen bugun akangning o‘sha saxovatli qalbini dunyoga namoyon etayotgan tirik guvohsan. Benning o‘sha piggy bankini taklif qilgan lahzasini eslang. U uni sindirmadi, bo‘shatmadi, pullarni sanab o‘tirmadi. U shunchaki taklif qildi. Bu o‘sha bolaning yuragidagi sof, hech qanday g‘arazsiz sevgi edi. U o‘zida bor hamma narsani — butun borlig‘ini — boshqalar uchun ochiq tutdi. U o‘zini ayamadi. Aynan shu pokiza sevgi, bugun u turgan o‘sha osmon olamining nuri bilan uyg‘unlashib ketdi.

Dunyoning turli chekkalaridan biz bilan birga ibodat qilayotgan barcha oilalar... Agar bugun sizning ham yuragingizda og‘ir yuk bo‘lsa, agar kimdir tunda yolg‘iz yig‘layotgan bo‘lsa, esda tuting: Rabbimiz sizning yoningizda. U sizni tark etgani yo‘q. U sizning og‘riqingizni O‘zining xochdagi og‘rig‘i bilan birlashtirmoqda. U sizni quchoqlamoqda. Benning xotirasiga atalib ochilgan o‘sha quduq — Cà Mau shahridagi «Giếng Gioan Baotixita» qudug‘i orqali toza suv odamlarga qanday hayot baxsh etayotgan bo‘lsa, Benning sevgisi ham shunday hayot suvi kabi oqishda davom etmoqda. Uning saxovati, uning o‘sha orzusi kabi, osmonlarga ko‘tarilib, Xudoning huzuriga yetib bordi.

Bugun uydan chiqayotganda, o‘sha o‘zingizni ayblash toshini yerga qo‘ying. Benning o‘sha shirin tabassumini, uning samolyotlarga bo‘lgan cheksiz mehrini va o‘sha piggy bankini taklif qilgan o‘sha pokiza yuragini eslang. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchangizni O‘zining cheksiz tinchligi va rahmi bilan quchoqlasin. U sizni hech qachon tark etmaydi. U har doim siz bilan, har doim sizning yuragingizda, har doim sizning ko‘z yoshlaringizni artuvchi nur bo‘lib qoladi. Uning yo‘lida yuring, Uning sevgisiga ishoning va har kuni Uning qanotlari ostiga panoh toping. U sizni o‘sha oq libosli olomon ichida kutib turibdi, u yerda endi na yig‘i, na ayriliq, na og‘riq bor. U yerda faqat abadiy nur va cheksiz muhabbat bor. Amin.