Oddiy vaqtning yigirma uchinchi haftasi, juma kuni

Tasavvur qiling, siz qorong‘u bir xonada, derazalari mahkam yopilgan, chang bosgan javonlar orasida turibsiz. Siz biror narsani topmoqchisiz, lekin ko‘zingiz xiralashgan, atrofingizdagi narsalar loyqa ko‘rinadi. Siz qo‘lingizni uzatasiz, narsalarni paypaslaysiz, gohida biror narsaga urilib, o‘zingizni jarohatlaysiz. Siz o‘zingizcha yo‘l topayotgandek tuyulasiz, lekin aslida, o‘sha qorong‘ulikda adashib qolganingizni sezmaysiz. Havoriy Pavlus bugun Korinfliklarga yozgan maktubida bizga o‘z hayotimizni qanday yashashimiz kerakligi haqida bir obrazni taqdim etadi: u yuguruvchi sportchi. Pavlus deydi: «Men shunchaki havoga musht tushirayotganim yo‘q. Men tanamni tarbiyalayman». U o‘z hayotini maqsadli, aniq va intizomli bir parvozga o‘xshatadi. U shunchaki tasodifiy harakatlar qilmaydi, u poygaga chiqadi.

Bugungi Injilda esa Iso bizga boshqacha bir ko‘rinishni beradi: ko‘zimizdagi «yog‘och to‘sin». Biz ko‘pincha boshqalarning ko‘zidagi mayda «cho‘plarni» — ularning kamchiliklarini, xatolarini, bizga yoqmagan odatlarini — mikroskop bilan kuzatamiz. Biz ularni tuzatishni, ularga yo‘l ko‘rsatishni istaymiz. Lekin Iso bizni to‘xtatadi va deydi: «Ey ikkiyuzlamachi! Avval o‘z ko‘zingdagi to‘sinni olib tashla». Bu to‘sin nima? Bu — bizning o‘zimizni oqlashimiz, o‘zimizdagi og‘riqni ko‘ra olmasligimiz, o‘zimizning cheklangan qarashlarimizdir. Biz o‘zimizni boshqalarga yo‘l ko‘rsatuvchi deb bilamiz, lekin aslida, ko‘zi ojiz ko‘zni yetaklamoqchi bo‘lgan yana bir ojiz insonmiz.

Keling, bugun haqiqatni boricha, hech narsani yashirmasdan aytaylik. Benjamin Vo hayotimizdan ketganiga ikki oy bo‘ldi. Alan va Thao, siz uchun bu ikki oy — go‘yo vaqt to‘xtab qolgandek, yurakning eng chuqur joyida so‘nmas bir bo‘shliq qolgan kunlardir. Uydagi har bir burchak, Benning xonasidagi o‘sha tartib bilan qo‘yilgan buyumlar, u yaratgan kodlar va samolyot modellari — bularning barchasi sog‘inchning og‘ir yuki sifatida yelkangizga tushib turibdi. Ertalab ko‘zingizni ochganingizda, bir zumgina hammasi joyidagidek tuyulishi mumkin, lekin keyin o‘sha haqiqat to‘lqini qaytadan ko‘kragingizga uriladi. Bu — qalbning eng qorong‘u yarim tunidir. Biz bu og‘riqni tezda unutib bo‘lmaydi deb bilamiz. Biz bugun mana shu zaiflik, mana shu titroq va ochiq yaralarimiz bilan birgamiz.

Ba’zan mana shu yig‘i va sukunat ichida, insonga eng ko‘p azob beradigan narsa — bu «nima uchun?» degan savol va uning orqasidan kelib chiqadigan o‘rinsiz aybdorlik hisobidir. Qalbingizning tubida: «Biz nimadirni o‘tkazib yubormadikmikan? Yana biror narsa qila olmasmidik?» degan so‘roqlar pichirlashi mumkin. Aziz Alan, aziz Thao, bugun men sizga Xudoning haqiqatini o‘sha og‘riqning o‘rtasidan turib aytmoqchiman. Iltimos, qulog‘ingizni va qalbingizni oching: siz hech narsada aybdor emassiz. Kasallik — bu hech qachon Xudoning jazosi emas va u sizning biror xatoyingiz natijasi emas. Xudo sizni ayblamaydi; aksincha, U sizning yoningizda o‘tirib, birga yig‘lamoqda. O‘sha og‘ir, sovuq aybdorlik toshini endi yelkangizdan tushirib qo‘ying. Uni Masihning xochi poyiga qoldiring va ozod nafas oling. Siz Ben uchun dunyodagi eng ajoyib, eng mehribon va fidoiy ota-ona bo‘ldingiz. Ba’zi narsalar inson irodasidan tashqarida sodir bo‘ladi va hech qanday nazorat buni o‘zgartira olmasdi. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz.

Mana shu yerda, Injildagi o‘sha chaqiriq — Isoning so‘zlari yorug‘likdek kirib keladi: «Avval o‘zingdagi to‘sinni olib tashla, shunda aniq ko‘rasan». Bu yerda «aniq ko‘rish» degani — o‘zimizning ojizligimizni tan olib, Xudoning cheksiz rahmiga tayanishdir. Biz o‘zimizni ayblashni to‘xtatsak, Xudoning bizga bo‘lgan cheksiz mehrini ko‘ra olamiz. Benjaminning hayotiga nazar soling. U shunchaki o‘tkir zehnli, matematikani va samolyotlarni yoqtiradigan, eng murakkab texnologiyalarni tushunadigan bola emas edi. Uning qalbida cheksiz bir go‘zallik bor edi. Esingizdami, u o‘zining amakisiga yordam berish uchun o‘sha butun jamg‘armasini — o‘zining piggy bankini — berishga tayyor edi? U uni sindirmadi, bo‘shatmadi, u shunchaki taklif qildi. Bu — o‘n besh yashar bolaning o‘zini o‘ylamay, butun borlig‘ini boshqalarga bag‘ishlashga tayyor turgan buyuk sahovatidir. Ben o‘zining o‘sha beg‘uborligi bilan bizga sevishning nima ekanini ko‘rsatib ketdi.

Sizga murojaat qilyapman, aziz Alan va Thao. Ben sizni tark etgani yo‘q. U o‘sha tushingizda aytganidek: «Xavotir olmang, men osmondan sizni kuzatib turaman». U sizning har bir nafas olishingizni, har bir harakatingizni ko‘rib turibdi. U sizning yig‘layotganingizni ko‘radi, lekin u yana jilmayishingizni, hayotni davom ettirishingizni istaydi. Uning o‘sha samoviy jilmayishi sizga kuch bag‘ishlasin. U samolyotlar va «Con Chim Airlines» haqida gapirganda qanday hayajonlangan bo‘lsa, siz ham hayotning go‘zalligini yana his qilishingizni istaydi.

Senga murojaat qilyapman, Ryan, ukajonim. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Akang bilan o‘tkazgan o‘sha shirin damlarni, birga yegan ovqatlaringni, sarguzashtlaringni unutma. Endi sen ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha nur bo‘lishing kerak. Akang sening har bir qadamingni, har bir muvaffaqiyatingni osmondan g‘urur bilan kuzatib turibdi. Hayotni jasorat bilan, akang uchun ham munosib yashagin. Sen akangning davomchisisan, uning sevgisi sening yuragingda yashaydi.

Bugun dunyoning turli chekkalaridan biz bilan birga ibodat qilayotgan barcha oilalar, farzand dog‘ini ko‘tarib yurgan ota-onalar, kasalxonalarda og‘ir xastalik bilan kurashayotgan aziz bolalar... Siz yolg‘iz emassiz. Xudo sizning har bir ko‘z yoshingizni sanab turibdi. Benning xotirasiga bag‘ishlab ochilgan o‘sha toza suv qudug‘i — «Giếng Gioan Baotixita» — uning sevgisi hali ham bu dunyoda hayot berayotganining tirik guvohidir. Uning sevgisi to‘xtagani yo‘q, u boshqalarning hayotida oqishda davom etmoqda. Uning o‘sha «con chim» — qushcha — ruhi endi samoda, Xudoning huzurida parvoz qilmoqda.

Aziz birodarlarim, bugun bu yerdan ketayotganingizda o‘zingiz bilan bitta kichik narsani olib keting. Bugun kechqurun uyingizga borganingizda, yaqinlaringizga bir zum ko‘proq qarang, ularni bag‘ringizga bosing. O‘zingizni ayblashni to‘xtating, chunki siz Xudoning sevgisi ostidasiz. Vaqt qisqa, lekin sevgi abadiydir. Biz bir kun kelib o‘sha samoviy ziyofatda Benning shirin kulgisini qayta eshitishimizga ishonaylik. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun va barcha qiynalayotganlar uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchamizni O‘zining cheksiz rahmi va tinchligi bilan quchoqlasin. Amin.