Otaning, O‘g‘ilning va Muqaddas Ruhning nomi bilan. Omin. Rabbimiz Iso Masihning tinchligi va ilohiy sevgisi barchangiz bilan bo‘lsin.
Ey Rabbim, Rahm ayla. Ey Masih, Rahm ayla. Ey Rabbim, Rahm ayla.
Tasavvur qiling, shahar chetidagi sokin bir bog‘ yo‘lidan yuribsiz. Yerga ildiz otgan, yoshi ulug‘, tanasi baquvvat bir daraxt turibdi. Uning barglari hech qachon so‘lmaydi, chunki uning ostida, ko‘zga ko‘rinmas chuqurlikda tiniq va to‘xtovsiz oqib yotgan suv bor. U shunchaki turgani yo‘q; u hayotni ichkaridan tortib olib, har bir novdasiga meva berib turibdi. Bugungi Muqaddas Kitobda biz o‘sha ildiz haqida, hayotimizni qayerga ekayotganimiz haqida o‘qiymiz.
Keling, shu yerda bitta kichkina narsani ushlab turaylik: Benjamin Vo — Ben — va uning o‘sha shirin, go‘dakligidan qolgan bir xotirasi. Bir kuni otasi tush ko‘radi: yoshgina, ikki-uch yoshli kichkina Ben uning oldida g‘o‘ldirab o‘tiribdi, shirin so‘zlar bilan gaplashib, kulib o‘tiribdi. O‘sha paytda u hali dunyoning og‘irligini bilmas edi. Uning butun borlig‘i shunchaki quvonch va ochiq qalb edi. Ben ulg‘aydi, o‘tkir aqlli, samolyotlarga, ayniqsa Boeing 737 larga mehr qo‘ygan, hatto o‘zining orzusidagi «Con Chim Airlines» haqida gapirganda yuziga tabassum yuguradigan yigitga aylandi. Lekin uning ichidagi o‘sha sodda, beg‘ubor bolalik ruhi hech qachon o‘zgargani yo‘q.
Lekin keling, haqiqatni aytaylik. To‘rt oy o‘tdi. Alan, Thao, Ryan... bu to‘rt oy ichida sizlar o‘sha bo‘sh xonaning sukutini, vaqtning o‘tishini qanday og‘irlikda ko‘tarib kelayotganingizni faqat o‘zingiz bilasiz. Ba’zan tunda, hamma uxlagandan keyin, yuragingizga o‘sha og‘ir savol kelib uriladi: «Nega? Biz biror narsani o‘tkazib yubormidim? Balki boshqacharoq qilganimizda...» Azizlarim, bu og‘riqni, yuragingizni ichdan kemirib kelayotgan o‘sha o‘z-o‘zini ayblashni bugun shu yerda, shu altar oldida to‘xtating. Kasallik — bu hech qachon ota-onaning xatosi emas, u hech qachon jazo ham emas. Xudo hech qachon sizni ayblamaydi. Iso Masihdan so‘rashganda: «Bu odam gunoh qilganmi yoki uning ota-onasimi?» — U darhol javob bergan edi: «Na u, na uning ota-onasi». Ba’zi og‘ir sinovlar inson irodasidan, har qanday ehtiyotkorlikdan tashqarida, hech kimning aybisiz sodir bo‘ladi. Siz Ben uchun dunyodagi eng fidoiy, eng mehribon ota-ona bo‘ldingiz. Siz hech narsani o‘tkazib yubormadingiz. Siz unga o‘z borlig‘ingizdagi hamma sevgini, butun hayotingizni berdingiz. O‘zingizni ayblashni bas qiling. Xudo sizni allaqachon quchoqlab, kechirib bo‘lgan. Sizning ko‘z yoshlaringizni U bittalab sanab turibdi.
Va mana shu yerda, o‘sha og‘riqning o‘rtasida, Injildagi o‘sha ajoyib voqea — ibodatxonadagi nogiron ayolning shifo topishi — xuddi yorug‘lik kabi kirib keladi. O‘n sakkiz yil davomida egilib qolgan, boshini ko‘tarolmagan bir ayol turibdi. U o‘zining yukidan o‘zi qutula olmas edi. Iso uni ko‘radi, to‘xtaydi va unga aytadi: «Ayol, sen o‘z dardingdan ozod bo‘lding!» Iso uning qo‘lidan tutadi, unga tegadi. Va ayol bir zumda qaddini rostlaydi, Xudoni ulug‘laydi.
E’tibor bering, o‘sha yerda boshliq norozilik qiladi: «Nima uchun shanba kuni shifo berasan? Boshqa kunlar ko‘p-ku!» Lekin Iso uning riyokorligini ochib tashlaydi: «Har biringiz o‘sha kuni molingizni yetaklab suv ichirgani olib chiqasiz-ku! Axir bu ayol ham Ibrohimning qizi emasmi? Sakkiz yil davomida bog‘langan bu insonni ozod qilish mumkin emasmi?»
Azizlarim, Iso bugun sizni ham o‘sha egilib qolgan yelkingizdan, o‘sha o‘zingizga ortib olgan ayblash yukingizdan ozod qilish uchun keldi. U shanba kunini yoki boshqa kunni kutib o‘tirmaydi. U hozir, shu soniyada sizning oldingizga kelib: «Qaddingizni rostlang, qo‘rqmang, men siz bilanman», demoqda. Ben ham xuddi shunday ruhda yashagan edi. Uning qalbida faqat sevgi bor edi. Eslang, u o‘n besh yoshida, amakisiga ikki marta insult kelib qolganida, o‘zining butun piggy bankini — bor topganini — unga berishni taklif qilgan edi. U uni sindirmadi, bo‘shatmadi, pullarni sanab o‘tirmadi. U shunchaki taklif qildi. Bu o‘sha bolaning yuragidagi sof, hech qanday g‘arazsiz sevgi edi. U o‘zida bor hamma narsani boshqalar uchun ochiq tutdi. Va uning o‘sha sevgisi bugun ham o‘lib ketgani yo‘q. Uning xotirasiga atalib Cà Mau shahrida ochilgan o‘sha quduq — «Giếng Gioan Baotixita» qudug‘i orqali qurg‘oqchilikdagi odamlarga toza suv qanday hayot baxsh etayotgan bo‘lsa, Benning sevgisi ham xuddi shunday hayot suvi kabi bu dunyoda oqishda davom etmoqda.
Sizga aytaman, Ryan, ukajon. Sen akangning eng yaqin do‘sti eding. Eslang, o‘sha birga kulgan, birga yurgan, o‘sha o‘yinqaroq ko‘ylaklarni kiygan damlaringizni. Sen yolg‘iz emassan. Akang seni osmondan turib, o‘sha o‘zlari orzu qilgan samolyotlar qanotidek balanddan g‘urur bilan kuzatib turibdi. Ota-onang uchun o‘sha tayanch, o‘sha yorug‘lik bo‘lishda davom et. Akangning sevgisi sening yuragingda aks etmoqda.
Dunyoning turli chekkalaridan biz bilan birga ibodat qilayotgan barcha oilalar... Agar bugun sizning ham yuragingizda og‘ir yuk bo‘lsa, agar kimdir tunda yolg‘iz yig‘layotgan bo‘lsa, esda tuting: Rabbimiz sizni unutgani yo‘q. U o‘sha oqayotgan suv bo‘yidagi daraxt kabi sizning ildizingizga egilib turibdi.
Bugun uydan chiqayotganda, o‘sha o‘zingizni ayblash toshini yerga qo‘ying. Benning o‘sha shirin tabassumini, uning samolyotlarga bo‘lgan cheksiz mehrini eslang. Benjamin Vo, bizning aziz o‘g‘limiz, biz uchun ibodat qil. Rabbimiz Iso Masih barchangizni O‘zining cheksiz tinchligi va rahmi bilan quchoqlasin. Omin.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Najotkorning amri bilan va ilohiy ta’limotdan shakllanib, aytishga jur’at etamiz:
Ey Otamiz, Sen osmondasan, Sening noming muqaddas bo‘lsin; Sening Shohliging kelsin, Sening irodang osmonda bo‘lgani kabi, yerda ham bajo bo‘lsin. Kundalik nonimizni bugun bizga bergin va bizga qarshi gunoh qilganlarni kechirganimiz kabi, bizning gunohlarimizni ham kechirgin; va bizni vasvasaga solmagin, balki yovuzlikdan xalos qilgin. Omin.
Rabbimiz Iso Masihning inoyati va osonlash, har biringizning qalbimgizga tinchlik olib kelsin. Omin.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.