Понеделник од триесеттата седмица во секојдневното време

Понекогаш, додека одите низ тишината на една соба, вашиот поглед може случајно да застане на една обична секојдневна работа – да речеме, на едно мало шише со вода, едно патничко капче оставено на комодата, или пак на едно парче облека што потсетува на сонце, на патување, на движење. За Бен, за нашиот драг Бен, таквите предмети не беа само обични ситници од секојдневието. Тие беа дел од еден широк, светски хоризонт што тој со толку многу радост го истражуваше. Се сеќаваме на оние моменти кога тој стоеше под крилото на некој огромен авион, со водата во рака, со сламен шешир на глава, давајќи му рака на светот со онаа своја светла, разиграна насмевка, подготвен за следната дестинација. Тој беше момче кое не само што гледаше во светот, туку со сета своја душа сакаше да го разбере, да го допре и да го направи поблизок.

Ако постои една слика што може да го носи овој ден од првиот до последниот збор, тоа е сликата на дрвото засадено покрај течајни води, за кое ни зборува денешниот псалм – дрво што дава плод во свое време и чие лисје никогаш не венее. Бен беше како тоа младо дрво во Божјата градина. Неговиот ум беше прецизен и длабок, способен да ги разбере најсложените системи на технологијата, математиката и логиката со таква леснотија што ги надминуваше неговите години. Но она што навистина го хранеше тој живот, она што течеше низ него како скриени подземни води, беше неговата нежност. Тој беше момче кое знаеше да сонува со отворени очи, кое со насмевка и со искрено грчење на лицето јадеше зачинета храна само за да ја искуси авантурата до крај, и чие срце беше толку чисто што во еден момент, кога неговиот чичко Вилијам се бореше со болеста, беше подготвено да понуди сè што има – целата своја заштеда од касичката – без воопшто да се двоуми. Тој не ја скрши таа касичка, не ја испразни, бидејќи не беше потребно; но самата понуда, таа подготвеност на едно петнаесетгодишно момче да го даде сето свое богатство за да олесни нечија болка, е вистинскиот плод што никогаш не венее.

Во денешното Евангелие гледаме сосема поинаква слика од човечкиот живот. Гледаме една жена која со осумнаесет години е свиткана до земјата, чие тело е притиснато од мака, неспособна да се исправи и да погледне кон небото. И додека таа стои во синагогата, опкружена со погледи што мерат и бројат правила, Исус ја забележува. Тој не чека да заврши денот, тој не бара дозвола од фобиите на законниците. Тој и приоѓа, ги става своите раце врз неа и вели: „Жено, ослободена си од својата слабост“. И таа во истиот миг се исправа и го прославува Бога. Во таа сцена гледаме како Божјата милост ги крши сите човечки окови и ја враќа човечката достоинственост во нејзината полнота.

Но токму тука, во срцето на оваа средба, мораме да застанеме и да си ја кажеме вистината онаква каква што е. Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по разделбата со Бен се време на тешка, тишина што ги пара градите. Знам дека во тие мигови кога сенките паѓаат врз домот, кога ќе се сетите на неговиот глас, на неговите разговори, на онаа негова мисла од сонот на неговиот татко – кога Бен прашуваше: „Ba ơi, test nào con cũng qua hết. Con tự thở được bình thường mà... sao con lại bị như vầy?“ – во вас се буди онаа најтешка, најнемилосрдна мисла. Онаа тивка лага што ви шепоти во темнината: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали некој знак ми пројде пред очи? Дали ова е некаква моја вина?“

Ве молам, застанете овде. Слушајте ме со сета понизност и со сета сила на Христовата љубов: тој глас што ве обвинува не доаѓа од Бога. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше последица на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа се што еден син може да посака – свет полн со љубов, патувања, прегратки и онаа чиста семејна топлина која се протега сè до вечноста. Бог не ве обвинува. Некои работи во овој свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност и грижа, и никој не можеше да ги спречи. Ве молам, симнете го тој тежок камен од своите гради. Вие не пропуштивте ништо. Бог го прими Бен како скапоцен дар во својот небесен дом, а вас ве повикува да живеете во слободата на Неговата прошка и милост.

Затоа што, како што ни вели свети Павле во Посланието до Ефесјаните, ние бевме некогаш темнина, но сега сме светлина во Господа. Треба да живееме како деца на светлината. Тоа е потегот кон кој не повикува денешниот ден. Бен повеќе не е свиткачен под тежината на никаква болест. Тој сега е во онаа совршена слобода, таму каде што секој негов здив е лесен, каде што неговите соништа за летање и за неговата „con chim airlines“ се претворени во една небесна реалност, каде што тој стои како жив сведок на Божјата милост.

Рајан, ти си оној кој ја продолжува оваа приказна овде на земјата. Твојот брат те гледа со гордост од вечноста. Не плаши се да се насмевнеш, да сонуваш, да одиш напред, знаејќи дека љубовта што ја делевте останува засекогаш врежана во твоето срце. Ти не си сам; секој чекор што го правиш е дел од тоа исто семејно патување кое има свој дом во срцето на Бога.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот свет, земете го со себе ова едно мало потсетување: бидете добри еден кон друг, простувајте си како што Бог ни прости нам во Христа. Живејте во љубовта, како деца на светлината, носејќи го во срцата споменот на Бен – момчето чија насмевка и чија нежност сè уште светеат како ѕвезда на нашиот пат. Нека Мајката Марија, која стоеше под крстот и ја знае секоја човечка болка, ги спушти своите мајчински раце врз вашите раменици и ви даде мир. Амин.