Спомен на светите маченици Жан де Бребеф, Исак Жог и нивните сопатници, свештеници

Замислете го Бен на онаа семејна фотографија, свртен преку рамо со мило лице во топол сончев ден, облечен во црвена карирана кошула и празничен венчец додека некој од најблиските му подава сина дипломирана капче, а тој тивко и топло погледнува кон камерата. Во тој поглед немаше никаква гордост, туку онаа чиста, ненаметлива мирнотија што ги краси само оние кои длабоко во себе веќе знаат да сакаат безрезервно. Беше момче со ум што со леснотија ги надминуваше годините, но пред сè, беше срце што трепереше од секоја човечка потреба околу него. Денес, додека се собираме четири месеци откако тој замина во прегратките на Отецот, чекориме низ зборовите од посланието до Ефесјаните и низ онаа остра, трезвена парабола на Исус за човекот кој натрупуваше богатства за себе, но не беше богат пред Бога. И токму во таа средба меѓу човечката потреба за сигурност и Божјиот неограничен дар на благодатта, се отвора вистинската смисла на животот што го живееше нашиот драг Бен.

Кога ги слушаме зборовите од првото читање, свети Павле нè потсетува од каде доаѓаме и што ни е дадено: „Но Бог, кој е богат со милост, поради големата Своја љубов со која нè возљуби, нас, кои бевме мртви поради гревовите, нè оживе заедно со Христа – преку благодат сте спасени.“ Ова не е само теолошка вистина запишана на хартија; тоа е вистина што се врежува во секој изминат ден од нашите животи. Животот на Бен не беше збир на случајни настани ниту пак некаква празна статистика. Тој беше Божја творба, ракотворба создадена во Христа за добри дела кои Бог ги подготви однапред. Погледнете го неговиот ум, неговата страст кон логиката, кон совршените линии код што ги пишуваше со онаа несекојдневна сосредоточеност, или онаа негова тивка насмевка кога сонуваше за својата замислена авиокомпанија „con chim airlines“. За него, секој сон беше лет кон нешто поголемо, кон нешто што ги надминува границите на овој минлив свет.

И токму тука, во срцето на нашата болка, се судираме со онаа секојдневна искушение на овој свет – желбата да се осигуриме, да складираме, да изградиме поголеми амбари за нашата сигурност, како богаташот од Евангелието кој си велеше: „Душо, имаш многу добра насобрани за многу години: почивај, јади, пиј, весели се!“ Но ноќта доаѓа, и животот се бара назад. Алан и Тао, знам дека во овие есенски денови, кога тишината во вашиот дом станува толку тешка и неиздржлива, сеќавањето на неговите зборови, на неговите планови и на онаа празнина каде што требаше да бидат неговите чекори, ви ја стега душата. Знам дека во тие осамени ноќи, кога болката ве напаѓа без предупредување, во вас се провлекува онаа тивка, отровна мисла која ви шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали пропуштив нешто што можеше да ја смени судбината? Дали некој дел од ова беше моја вина?"

Ве молам, застанете на момент и слушнете ме со сета татковска и мајчинска нежност што Црквата ја има за вас денес. Тој глас на вина не доаѓа од Бога. Ниту еден родител не можеше да го спречи она што беше надвор од секаква човечка моќ и контрола. Болеста што го однесе Бен не е казна, ниту е последица на било каков пропуст, грешка или пропуштена грижа од ваша страна. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што еден син може да ги посака. Бог не ве обвинува; Бог не ви суди. Престанете да го носите тој тежок, неправеден камен на самообвинување во вашите гради. Вие му дадовте живот исполнет со неизмерна љубов, со патувања низ светот, со онаа топла, семејна средина што останува врежана во вечноста. Господ ги гледа вашите солзи и ви вели: „Не носете го тој товар сами. Јас го носам со вас. Вие не пропуштивте ништо; вие го сакавте со сета сила на своето битие."

Погледнете ја чистотата на срцето на Бен. Тој не собираше богатства за себе; тој ги дели своите мисли, својата грижа, својата длабока емпутија со сите околу него. Се сеќавате ли на онаа негова неверојатна понуда кога на само петнаесет години ѝ кажа на мајка си и на татко си дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на чичко Вилијам кој страдаше од мозочни удари? Тој никогаш не ја скрши таа касичка – тоа не беше ни потребно, бидејќи чичко му имаше сè што му требаше – но самата понуда, таа необична подготвеност на момче кое сакаше да го понуди сето свое богатство за некој што страда, е вистинскиот одраз на евангелската душа. Тоа беше Бен: момче кое не штедеше кога требаше да се сака, момче кое живееше богато во она што навистина му е важно на Бога.

Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа од вечноста со неизмерна гордост и љубов. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред низ деновите што доаѓаат, носејќи ги во своето срце спомените од секој заеднички момент, од секоја насмевка и секој авантуристички дух што го делевте. Ти не си сам; Бог те држи за рака, исто како што го чува и Бен во своите раце.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва, не барајте сложени одговори на големите прашања од овој свет. Погледнете ги птиците на небото, сетете се на неговите авиони и неговите соништа, и знајте дека Бен сега е во Банкетот на Небесата, ослободен од секоја болка, почивајќи во совршениот мир на Христа. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја болка на срцето. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамењата и нека ви ја врати надежта. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Амин.