Përkujtimi i Shenjtorëve Gjon de Brébeuf dhe Isak Jogues, Meshtarë, dhe Shokëve, Dëshmorë

Shpesh herë, ne e imagjinojmë jetën si një ndërtesë që ngrihet tullë pas tulle, ku çdo sukses, çdo arritje dhe çdo plan është një gur që e vendosim për të siguruar të ardhmen. Ne duam të ndërtojmë, duam të ruajmë, duam të jemi të sigurt. Në Ungjillin e sotëm, dëgjuam për atë njeri që, përballë një korrjeje të bollshme, nuk gjeti asgjë më të mirë për të bërë sesa të prishte hambarët e tij për të ndërtuar të tjerë më të mëdhenj. Ai ishte i zënë me 'ruajtjen' e jetës. Por Zoti i thotë atij: 'I marrë! Këtë natë do të kërkojnë shpirtin tënd'.

Kjo nuk është një paralajmërim kundër punës apo planifikimit, por kundër iluzionit se ne zotërojmë kohën. Nëse ka diçka që na mëson jeta e Benjamin Vo-së, është pikërisht kjo: jeta nuk është një grumbullim, por një dhurim. Beni, me mendjen e tij të mprehtë që zhytej në infrastrukturat e cloud-it dhe në kodet e AI, ishte një djalë që e kuptonte se bota është e mbushur me mrekulli për t'u zbuluar, jo për t'u zotëruar. Ai ëndërronte për 'Con Chim Airlines', jo sepse donte të bëhej një manjat, por sepse ëndërronte lirinë, fluturimin, mundësinë për të parë botën me sytë e një kureshtari të përjetshëm.

Alan dhe Thao, unë e di që në këto katër muaj, keni ndjerë shpesh se kjo botë është bërë e huaj. Kur shikoni karrigen bosh të Benit, kur dëgjoni heshtjen në shtëpi, zemra juaj shpesh kërkon të kthehet pas, të analizojë çdo sekondë, të pyesë 'pse' dhe 'si'. Shpesh, prindërit që kanë kaluar atë që keni kaluar ju, mbajnë mbi supe një gur të rëndë: gurin e fajit të rremë. Ju pyesni veten: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë autoritetin e Ungjillit dhe butësinë e Zotit: hiqeni atë gur. Sëmundja e Benit nuk ishte dështim i dashurisë suaj, nuk ishte një dënim, dhe nuk ishte diçka që mund të ndalohej nga vigjilenca njerëzore. Zoti nuk akuzon prindërit për atë që është përtej kontrollit të kësaj bote. Ju keni qenë për Benin gjithçka që ai kishte nevojë: krahët e tij, sytë e tij, streha e tij. Beni nuk u largua sepse ju nuk bëtë mjaftueshëm; ai u kthye në Shtëpi sepse Zoti e thirri në një banesë ku nuk ka më dhimbje. Ju jeni të absoluar nga çdo faj.

Le të ndalemi te imazhi i 'hambarëve'. Njeriu i pasur në Ungjill donte të mbante gjithçka për vete, duke harruar se jeta është një huazim nga Zoti. Beni, megjithatë, ishte krejt ndryshe. Mendoni për atë moment kur ai, në moshën 15-vjeçare, i tha prindërve të tij se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William, i cili po vuante pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë, nuk kërkoi lavdi. Ai thjesht ofroi. Në atë ofertë, ne shohim pasqyrimin e asaj që Shën Pali na thotë në leximin e parë: 'Ne jemi krijesa e tij, të krijuar në Krishtin Jezu për vepra të mira'. Beni nuk po ndërtonte hambarë për veten; ai po ndërtonte ura dashurie për të tjerët. Ai ishte i pasur, jo në gjërat që mund të ruhen në një bankë, por në atë që ka vërtet rëndësi për Zotin: në aftësinë për të dashur pa rezerva.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke qenë partneri i tij në lojëra dhe në ëndrra, ti ndoshta ndjen më shumë se kushdo këtë boshllëk. Por dije se Beni është tani në atë 'Banket të Qiellit'. Ai është atje, jo si një kujtim i zbehtë, por si një vëlla që të shikon, që të pret, që të do. Dashuria juaj nuk është një gjë që ka mbetur në të kaluarën; ajo është një energji që vazhdon të jetojë, një lidhje që as vdekja nuk mund ta këpusë. Kur ti zgjedh të ëndërrosh, kur ti zgjedh të jesh i mirë, kur ti zgjedh të jetosh për të dy, Beni është me ty. Ai nuk ka ikur; ai thjesht ka kaluar në një dimension tjetër ku dashuria nuk ka më kufij.

Këta dëshmorë që kremtojmë sot, si Gjon de Brébeuf dhe Isak Jogues, nuk u vranë sepse kishin shumë 'gjëra', por sepse kishin diçka që asnjë pasuri nuk mund ta blinte: kishin Krishtin. Ata u bënë 'gruri i Zotit'. Beni, në jetën e tij të shkurtër, ishte gjithashtu një dëshmitar i asaj dashurie që nuk kërkon shpërblim. Kur ne ndihmojmë të tjerët në emër të tij, siç ndodh me atë 'Pus të Dashurisë' në Vietnam që sjell ujë për ata që kanë etje, ne nuk po bëjmë thjesht një bamirësi; ne po vazhdojmë fluturimin e 'Con Chim Airlines', duke çuar dashurinë e tij atje ku ka nevojë.

Beni na mëson se jeta nuk është një garë për të grumbulluar, por një ftesë për të ndarë. Ai ishte ai djalë që ëndërronte për aeroplanët, por tani ai fluturon në lirinë e plotë të Zotit. Kur të dilni nga kjo lutje, mbani me vete këtë siguri: Ju jeni të dashur, jeni të parë, dhe Beni është gjithmonë me ju. Ai po ju pret, dhe në atë pritje, do të gjeni paqen që bota nuk mund ta japë. Ecni përpara, jo me peshën e fajit, por me lehtësinë e shpresës. Beni është gjallë në Zotin, dhe dashuria juaj është lidhja që ju mban bashkë, tani dhe përjetësisht. Amen.