E Diela e Tridhjetë gjatë Vitit

Shpesh herë, ne e imagjinojmë dashurinë si një ndjenjë, si një reagim të ngrohtë që lind brenda nesh kur takojmë dikë që na bën të lumtur. Por Ungjilli i sotëm na thotë diçka shumë më të fortë, diçka që kërkon gjithçka. Kur Jezusi pyetet për urdhërimin më të madh, Ai nuk përgjigjet me një listë detyrash, por me një thirrje për tërësi: 'Duaje Zotin, Hyjin tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd dhe me gjithë mendjen tënde'. Kjo nuk është një kërkesë për të ndjerë emocion, por për të orientuar çdo qelizë të qenies sonë drejt Tij. Dhe pastaj, në një frymë, Ai shton: 'E i dyti është i ngjashëm me këtë: Duaje të afërmin tënd porsi vetveten'.

Këto dy urdhërime nuk janë dy gjëra të ndara. Ato janë si dy krahët e një aeroplani. Pa njërin, nuk mund të fluturosh; pa tjetrin, nuk mund të qëndrosh në ekuilibër. Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e kuptonte këtë ekuilibër në një mënyrë që na mahnit ende. Beni nuk ishte vetëm një djalë i zgjuar, një mendje e shndritshme që zhytej në kodet e AI dhe në infrastrukturat e 'cloud'-it me një kuriozitet që nuk njihte kufij. Ai ishte një djalë që e dinte se teknologjia, ëndrrat për 'Con Chim Airlines', dhe pasioni për të vëzhguar aeroplanët në pistat e botës, ishin të gjitha pjesë e një jete që i përkiste Zotit. Ai e dinte se për të fluturuar, duhet të jesh i lidhur me tokën, por me shikimin drejt qiellit.

Alan dhe Thao, unë e di se në këto katër muaj, keni ndjerë se kjo 'fluturim' i jetës suaj është ndërprerë nga një mjegull e dendur. Kur ktheheni në shtëpi dhe vështrimi juaj bie mbi ato gjëra të vogla që Beni i donte — një kartë aeroplani, një lojë e koduar në GitHub, vendi ku ai ulej për të biseduar me babanë e tij për gjithçka — heshtja bëhet gati e padurueshme. Dhe në atë heshtje, shpesh vjen ajo hije e rëndë që shumë prindër e mbajnë në fshehtësi: guri i fajit të rremë. Ju pyesni veten: 'A mos humba ndonjë shenjë? A mund të kisha bërë më shumë? A ishte diçka që unë, si prind, duhej ta kisha parë më herët?'. Dua t'ju shikoj në sy sot dhe t'ju them me gjithë autoritetin e Ungjillit: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju nuk keni gabuar. Sëmundja e Benit nuk ishte pasojë e asgjëje që keni bërë ose keni lënë pa bërë; nuk është një ndëshkim, nuk është një dështim i dashurisë suaj. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të pastër. Sëmundja, ndonjëherë, vjen si një stuhi e papritur, përtej çdo kontrolli njerëzor, përtej çdo vigjilence. Ju keni qenë për Benjaminin gjithçka që një fëmijë mund të ëndërronte: streha e tij, sytë e tij, krahët e tij. Ai nuk u largua sepse dashuria juaj u ndal; ai shkoi në shtëpi sepse atje e prisnin. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Lëreni atë barrë të bjerë në tokë.

Shën Pali, në leximin e dytë, na flet për ata që e pranuan fjalën 'në mes të një mundimi të madh, me gëzimin e Shpirtit Shenjt'. Kjo është e vërteta që Beni na mëson. Ai ishte një djalë që, pavarësisht gjithçkaje, mbante atë buzëqeshje të ëmbël, atë zemër të butë që gjithmonë mendonte për të tjerët. Mendoni për atë moment kur ai, në moshën 15-vjeçare, i tha prindërve të tij se ishte i gatshëm të jepte të gjitha kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William, i cili po vuante pasojat e goditjeve në tru. Ai nuk e theu atë arkë, nuk e zbrazi me bujë, nuk kërkoi lavdi. Ai thjesht ofroi. Kjo është rrënja e thellë e një shpirti që nuk jeton për vete, por për të tjerët. Ai nuk e shkatërroi kursimin e tij, por e shenjtëroi atë me ofertën e tij. Kjo është dashuria që Jezusi na kërkon: jo një ndjenjë, por një akt i gatishmërisë për të dhënë gjithçka.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti që ke ndarë me të lojërat, ëndrrat për aeroplanët, dhe ato momente të bukura familjare nëpër botë. Ti e di se vëllai yt të do ende. Kur të ndjesh se të mungon ai partner lojrash, ai zë, kujto se Beni është tani ai që të mbron nga lart. Vazhdo të ëndërrosh për të dy. Bëjini ato gjëra që ai do t'i kishte pëlqyer. Mos ki frikë të jetosh, sepse jeta jote është një vazhdim i gëzimit që Beni ndante me ty. Ai është gjallë në Zotin, dhe dashuria që ju keni për njëri-tjetrin është një lidhje që as vdekja nuk mund ta këpusë.

Jezusi na thotë: 'Duaje të afërmin tënd porsi vetveten'. Kjo do të thotë që, nëse ne vuajmë, ne duhet ta trajtojmë veten me të njëjtën butësi që do t'i trajtonim ata që na janë më të shtrenjtë. Alan dhe Thao, trajtojeni veten me mëshirë. Mos e kërkoni veten tuaj të jeni 'të shëruar' përpara kohe. Lejoni që Zoti ta punojë tokën e shpirtit tuaj. Beni nuk ka ikur larg. Ai është atje ku nuk ka më sëmundje, ku frymëmarrja është e lirë, ku ai nuk ka më nevojë të pyesë pse, sepse e sheh dritën në burimin e saj. Ai është në 'Banketin e Qiellit', duke pritur që një ditë t'ju përqafojë sërish.

Kur të dilni nga kjo lutje sot, mos kërkoni përgjigje të mëdha filozofike. Bëni vetëm një gjest të vogël mirësie për dikë që ka nevojë – një ushqim i dhënë fshehurazi, një buzëqeshje për një fëmijë, një ndihmë për dikë që është vetëm. Bëjeni këtë në emër të Benit. Kështu 'Con Chim Airlines' do të vazhdojë fluturimin e saj, jo në qiellin e kësaj toke, por në zemrat e atyre që nuk e harrojnë kurrë. Beni është gjallë në Zotin, dhe dashuria juaj është lidhja që ju mban bashkë, tani dhe përjetësisht. Zoti ju bekoftë, dhe ju dhëntë paqen që asnjë stuhi nuk mund ta shuajë. Amen.