Në emër të Atit, e të Birit, e të Shpirtit Shenjt. Paqja dhe dashuria e Zotit qoftë me të gjithë ju që jeni mbledhur këtu për të kërkuar dritën e Tij.
Zot, që na thërret të ecim në rrugën e thjeshtësisë, ki mëshirë për ne. Krisht, që na premton paqen tënde në çdo shtëpi, ki mëshirë për ne. Zot, që na premton se do të shohim lavdinë tënde, ki mëshirë për ne.
Sot, në festën e Shën Terezës së Fëmijës Jezu, ne jemi ftuar të shikojmë botën me sytë e një fëmije të Zotit. Tereza nuk bëri gjëra të mëdha sipas standardeve të botës; ajo e gjeti shenjtërinë në 'rrugën e vogël', në besimin e patundur se Zoti është Atë dhe se dashuria është e vetmja gjë që ka vërtet rëndësi. Ajo na mëson se të jesh i madh para Zotit nuk do të thotë të kesh shumë dije, por të kesh një zemër që di të dorëzohet plotësisht në krahët e Tij. Kjo është e vërteta që na duhet sot, ndërsa kujtojmë Benjamin Vo-në, djalin tuaj të dashur, tre muaj pas kthimit të tij në shtëpinë e Atit.
Në leximin e parë, dëgjojmë Jobin. Ai është në kulmin e vuajtjes. Ai thotë: 'Unë e di se Shpëtimtari im jeton... dhe nga mishi im do ta shoh Perëndinë'. Kjo nuk është një deklaratë e thjeshtë; është një britmë nga thellësia e një zemre që ka humbur gjithçka, por që refuzon të humbasë shpresën. Kur Jobi thotë se sytë e tij do ta shohin Zotin, ai po na thotë se ka një realitet përtej dhimbjes sonë, një realitet ku çdo lot fshihet dhe çdo pyetje gjen përgjigje në përqafimin e Krijuesit. A e keni ndjerë ndonjëherë këtë dëshirë, këtë 'etje' për të parë fytyrën e Zotit kur gjithçka rreth jush duket se është errësuar?
Benjamin ishte një djalë që e donte qiellin. Ai nuk e donte thjesht sepse ishte i pasionuar pas avionëve, pas Boeing 737, apo pas ëndrrës së tij të ëmbël për 'Con Chim Airlines'. Ai e donte qiellin sepse kishte një shpirt që kërkonte lartësi, që kërkonte të kuptonte mekanizmat e botës, por edhe misterin e dashurisë. Ai ishte një djalë i ndritur, një mendje që kodonte në GitHub dhe mendonte për infrastrukturat cloud, por që në thelb mbante një butësi që nuk mund të shpjegohej me logjikë. Mendoni për atë moment kur ai, në një gjest të pastër dashurie, ofroi të gjithë kursimet e tij për të ndihmuar xhaxhain William. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi me bujë; ai thjesht e ofroi. Kjo është 'rruga e vogël' e Terezës: të dhurosh gjithçka, edhe kur nuk kërkohet, thjesht sepse dashuria të shtyn të kujdesesh për tjetrin.
Sot, Alan dhe Thao, ju ndoshta ndiheni si Jobi në rrënojat e jetës së tij. Ju keni në shtëpi një karrige bosh, një dhomë që ruan ende gjurmët e tij, një 'GitHub repo' që mbetet si dëshmi e një mendjeje të jashtëzakonshme. Dhe shpesh, në heshtjen e natës, ju mund të ndjeni atë gur të rëndë të fajit. Ju pyesni veten: 'A munda të bëja më shumë? A ishte diçka që unë, si baba apo si nënë, nuk e vura re?'. Dua t'ju them sot, me gjithë butësinë e Zotit që shëron çdo plagë: hiqeni atë gur nga shpatullat tuaja. Beni nuk ishte faji juaj. Sëmundja e tij nuk ishte një dënim, asnjë dështim i kujdesit tuaj. Zoti nuk dërgon sëmundje për të ndëshkuar, dhe asnjë prind në këtë tokë nuk mund të kishte parandaluar atë që ishte përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju keni qenë prindër të mrekullueshëm. Beni e dinte këtë. Ai e ndjente këtë në çdo buzëqeshje, në çdo udhëtim që bëtë së bashku, në atë dashuri të madhe që e rrethonte. Ju jeni të absoluar nga çdo faj. Zoti ju sheh me mëshirë dhe ju jep lirinë të qani pa u rënduar nga pesha e rreme.
Në Ungjillin e sotëm, Jezusi dërgon dishepujt e tij si 'qengja midis ujqërve'. Ai u thotë atyre: 'Kur të hyni në shtëpi, së pari thoni: Paqe kësaj shtëpie'. Kjo është detyra jonë sot: të sjellim paqen e Zotit në shtëpinë tuaj, në zemrat tuaja të thyera. Jezusi nuk u premtoi dishepujve se rruga do të ishte e lehtë. Ai u premtoi se Ai do të ishte me ta. Dhe Beni, tani që është në 'Banketin e Qiellit', është pjesë e kësaj paqeje të përjetshme. Ai është atje, duke vëzhguar, duke buzëqeshur, duke ju pritur. Ai nuk është larg; ai është i gjallë në çdo gjest mirësie që bëhet në emër të tij, si ai 'Pus i Dashurisë' në Cà Mau që tani u jep ujë atyre që kishin etje. Ai është gjallë në dashurinë që ju, Alan dhe Thao, keni për Ryan-in, djalin tuaj tjetër, i cili ka nevojë për forcën tuaj.
Ryan, vëllai i tij, ti je pjesa e gjallë e kësaj dashurie. Ti që ke ëndërruar me Benin, që ke ndarë me të çdo aventurë, ti je thirrur të vazhdosh këtë rrugë. Kur ndjehesh i vetmuar, kujto se Beni është atje, duke të mbështetur. Ai është duke të parë, duke të mbështetur, duke qeshur me ty në çdo moment gëzimi. Ti nuk je vetëm. Ti je vëllai i një engjëlli, dhe kjo lidhje nuk mund të ndërpritet nga vdekja. Ajo është e shkruar në përjetësi.
Sot, kur të dilni nga kjo lutje, mos kërkoni përgjigje të mëdha për pyetjet e pafundme të jetës. Kërkoni vetëm praninë e Jezusit. Ai është Ai që 'i dëgjon britmat tona' dhe 'na fsheh nën hijen e krahëve të Tij'. Beni është atje, në atë hije të sigurt të dashurisë së Zotit. Ai është i lirë. Ai është i lumtur. Dhe ai ju pret, me atë buzëqeshje që ju e njihni aq mirë, për t'ju treguar se në fund të gjithçkaje, ajo që mbetet është dashuria. Kjo është e vetmja gjë që mund ta merrni me vete, dhe kjo është e vetmja gjë që Beni ju la si trashëgimi. Ecni me shpresë, sepse dashuria është më e fortë se vdekja. Beni, ky djalosh i mrekullueshëm, na mëson se jeta nuk matet me kohën që kemi, por me dashurinë që kemi dhënë. Dhe ai, në 15 vitet e tij, na ka dhënë një oqean dashurie. Le ta mbajmë atë në zemrat tona sot dhe përgjithmonë. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Të udhëhequr nga urdhërimi i Shëlbuesit dhe të formuar nga mësimi hyjnor, guxojmë të themi:
Ati ynë, që je në qiell, u shenjtëroftë emri yt; ardhtë mbretëria jote; u bëftë vullnesa jote si në qiell ashtu në tokë. Bukën tonë të përditshme na e jep sot; na i fal fajet tona, si i falim ne fajtorët tanë; e mos na lër të biem në tundim, por na liro prej së keqes. Amen.
Zoti ju bekoftë dhe ju ruajtë. Paqja e Tij qoftë me ju në çdo hap të rrugës suaj.
✝ May almighty God bless you: the Father, and the Son, and the Holy Spirit. Amen.