Përkujtimi i Shën Martinit të Turit, Ipeshkëv

Shpesh herë, kur mendojmë për shenjtërinë, ndalemi te figurat që duken sikur kanë jetuar jashtë kohës, të palëvizshme në një piedestal mermeri. Por Shën Martini i Turit, të cilin e përkujtojmë sot, na mëson diçka krejt tjetër. Ai nuk u bë shenjt sepse qëndroi larg botës, por sepse e kuptoi se Zoti gjendet pikërisht atje ku ndahet një copë bukë, ku ofrohet një veshje në të ftohtë, ku dikush ndalet për të parë nevojën e tjetrit. Martini e ndau mantelin e tij përgjysmë, jo sepse ishte i pasur, por sepse zemra e tij nuk mund ta duronte vuajtjen e një të huaji. Kjo është logjika e Mbretërisë së Zotit: dashuria nuk është një llogari, është një gjest.

Benjamin Vo, djali ynë i dashur, e jetoi këtë logjikë me një natyrshmëri që na mahnit edhe sot. Mendoni për atë moment kur, në moshën pesëmbëdhjetëvjeçare, ai i tha prindërve të tij se donte të ofronte kursimet e tij për xhaxhain William, që po përballej me pasojat e rënda të shëndetit. Ai nuk e theu arkën, nuk e zbrazi atë me bujë, nuk kërkoi vëmendje. Ai thjesht ofroi. Kjo është ajo 'mirësi dhe dashuri e Hyjit' për të cilën flet Shën Pali në leximin e parë: një dashuri që nuk vjen nga veprat tona të mëdha, por nga mëshira e Tij që na ka shpëtuar. Beni ishte një djalë që e dinte se jeta ka kuptim vetëm kur 'fluturon' drejt të tjerëve, ashtu siç ëndërronte për 'Con Chim Airlines', atë kompani imagjinare që mbante gjithmonë emrin e zogjve dhe që shkaktonte një buzëqeshje të ëmbël tek të gjithë ne.

Por sot, ndërsa jemi mbledhur këtu, katër muaj pas asaj dite të 13 qershorit, le të jemi të sinqertë. Dhimbja nuk është një gjë që mund ta fshehim pas fjalëve të bukura. Karrigia e Benit është bosh. Shtëpia ndonjëherë duket tepër e heshtur. Mëngjeset, që dikur ishin të mbushura me bisedat e tij për teknologjinë, për ëndrrat e tij apo për 'airport spotting', tani ndjehen ndryshe. Është e natyrshme të pyesësh: 'Zot, ku është ai tani? Pse jeta është kaq e brishtë?'. Kjo është e vërteta që ne mbajmë në zemër. Dhe Ungjilli i sotëm na tregon dhjetë lebrozët që thërrasin: 'Jezus, Mësues, ki mëshirë për ne!'. Ata ishin të larguar, të vetmuar, të shënjuar nga sëmundja. Jezusi i shëron, por vetëm njëri kthehet për të falënderuar. Ai ishte një samaritan, një i huaj.

Ndonjëherë, ne ndjehemi si ata nëntë të tjerët që humbën mundësinë për t'u kthyer, sepse dhimbja na ka bërë të shikojmë vetëm brenda vetes. Por Beni nuk ishte kështu. Beni ishte ai që kthehej gjithmonë për të thënë 'faleminderit'. Ai e dinte se çdo ditë ishte një dhuratë. E kujtoni atë moment kur ai ulej në tryezë me Ryan-in, vëllain e tij, me atë buzëqeshjen e tij të brishtë dhe sytë plot kureshtje? Ai e dinte se lidhja me njerëzit e dashur është gjëja më e çmuar. Edhe në momentet e vështira, ai nuk e humbi kurrë atë dritë të brendshme.

Alan dhe Thao, prindër të shtrenjtë, e di se në këto muaj keni kaluar netë të gjata ku pyetja 'pse' ka bërë çerdhe në mendjen tuaj. Dhe e di që shpesh, në heshtjen e dhomës, ju troket ajo hije e rëndë, ajo ndjenjë e fshehtë e fajit: 'A mos harrova diçka? A mund të kisha bërë më shumë?'. Dua t'ju them sot, me gjithë forcën e dashurisë së Krishtit: hiqeni atë gur nga supet tuaja. Ju keni qenë për Benin gjithçka që një djalë mund të ëndërronte. Sëmundja që e mori atë nuk ishte pasojë e asnjë gabimi tuajin. Zoti nuk është një gjykatës që kërkon fajtorë aty ku ka vetëm lot të kulluar dashurie. Sëmundja vjen si një stuhi e verbër, përtej çdo kontrolli njerëzor. Ju jeni të absoluar. Beni nuk kërkon fajin tuaj, ai kërkon paqen tuaj. Ai dëshiron t'ju shohë të buzëqeshni, ashtu siç buzëqeshte ai kur ju tregonte për ëndrrat e tij.

Ryan, vëllai i tij i dashur, ti je mbajtësi i kujtimeve të përbashkëta. Beni është atje, në Banquet e Qiellit, duke të pritur, duke të vështruar me atë dashuri që nuk ka më kufij. Vazhdo të jetosh me atë kuriozitet që Beni e donte aq shumë. Kur shikon aeroplanët, kur ëndërron, dije se ai është aty me ty. Ti nuk je vetëm, sepse dashuria që ju keni ndarë është dritë që nuk perëndon.

Beni është gjallë në Zotin. Ai është pjesë e atij 'shërbimi' që tani është bërë lavdi. Ai nuk është larg; ai është në çdo vepër të mirë që bëhet në emër të tij, si ai pus në Cà Mau që mban emrin e tij dhe që sjell ujë të freskët për ata që kanë etje. Ai është në çdo buzëqeshje që ndani, në çdo lutje që thoni. Beni na mëson, edhe sot, se jeta është një dhuratë për t'u ndarë. Kur të dilni nga kjo lutje sot, mbani me vete këtë mendim: Beni është gati. Ai është në atë dasmë të përjetshme, duke pritur që një ditë t'ju takojë përsëri. Dhe deri atëherë, ai ju kërkon të jetoni. Të jetoni me gëzim, të jetoni me kuriozitet, të jetoni me dashuri. Mos lejoni që trishtimi të bëhet një mur që ndalon rrjedhën e jetës suaj. Mbajeni atë lumë të rrjedhë përmes lutjes, përmes kujtimeve, përmes veprave të mira. Beni është gjallë në Zotin, dhe ju jeni të mbështjellë përgjithmonë në dashurinë e Tij. Ai është Shkëmbi juaj, streha juaj, dhe krahët e Tij janë gjithmonë hapur për t'ju mbledhur, për t'ju ngushëlluar, për t'ju mbajtur. Beni është atje, duke pritur, në dritën që nuk perëndon kurrë. Amen.