Wspomnienie św. Marcina z Tours, biskupa

Wyobraźcie sobie drogę, która ciągnie się przez pylisty, surowy krajobraz. Jezus idzie w stronę Jerozolimy, a gdzieś na obrzeżach, w bezpiecznej odległości, zatrzymuje się dziesięciu mężczyzn. Ich głosy są zachrypnięte, ich ciała naznaczone piętnem, które wykluczało ich ze wspólnoty. „Jezu, Mistrzu, ulituj się nad nami!” – krzyczą. To krzyk kogoś, kto czuje, że traci wszystko, co znał jako normalne życie. To krzyk, który w swojej prostocie i desperacji przebija się przez wszystko inne.

Alanie, Thao, Ryanie… minęły cztery miesiące od dnia, gdy Benjamin, wasz syn i brat, zakończył swoją ziemską pielgrzymkę. Wiem, jak bardzo w te jesienne dni, w których świat zdaje się zwalniać, szukacie śladów jego obecności. Widzicie go w tych wszystkich technicznych detalach, w jego pasji do lotnictwa, w tych marzeniach o „Con Chim Airlines”, o których potrafił opowiadać z tym swoim charakterystycznym, radosnym chichotem, który rozjaśniał każdy pokój. Szukacie go w ciszy, która czasami staje się tak głośna, że trudno w niej usłyszeć cokolwiek innego niż tęsknotę. Pytacie, dlaczego ta tak jasna, tak pełna obietnic droga, którą Ben szedł z taką ciekawością świata, musiała zostać przerwana.

Święty Paweł w Liście do Tytusa mówi nam dzisiaj o czymś, co jest kluczem do zrozumienia naszej ludzkiej kruchości: „Gdy jednak ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, Boga naszego, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego, zbawił nas”. To jest fundament. Ben nie musiał „zapracować” na Bożą miłość. Jego życie, choć tak krótkie, było darem, który został przyjęty przez Boga w sposób pełny i bezwarunkowy. On nie był tylko „chłopcem z matematycznym umysłem” czy „pasjonatem chmury”. On był synem, który – jak wtedy, gdy zaoferował całą swoją skarbonkę, by pomóc wujkowi Williamowi – miał serce tak wielkie, że chciało objąć wszystkich wokół.

Chciałbym zatrzymać się w tym miejscu nad czymś, co wiem, że nosicie w sobie, spowite często milczeniem i ciężarem, którego nikt z zewnątrz nie jest w stanie w pełni pojąć. Wiem, że w tych długich godzinach, kiedy zmęczenie miesza się z żalem, w waszych sercach pojawia się to ciche, dręczące oskarżenie: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy jakiegoś znaku? Czy to moja wina?”. Słyszę to pytanie w zmęczonych oczach rodziców, którzy walczyli o każdy oddech, o każde uderzenie serca swojego dziecka. Chcę wam dzisiaj powiedzieć coś z całą powagą Ewangelii: zdejmijcie ten kamień z ramion. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem jakiegokolwiek waszego błędu. Nie było w tym nic, co moglibyście przewidzieć, nic, co moglibyście zmienić. Bóg nie jest sędzią, który z notesem w ręku szuka winnych w waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który płakał razem z wami przy każdym szpitalnym łóżku, który trzymał was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Jesteście niewinni. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w ludzkie życie poza jakąkolwiek kontrolą, a żadna ludzka czujność nie mogła ich zatrzymać. Przyjmijcie to uwolnienie jako dar. Bóg nie szuka winy; On szuka waszego serca, by je utulić.

Spójrzcie na tego jednego trędowatego, który wrócił do Jezusa. „Wrócił, wielbiąc Boga donośnym głosem; padł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu”. Jezus pyta: „Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu?”. To nie jest wyrzut z powodu braku wdzięczności. To jest zaproszenie do głębszej relacji. Jezus chce, abyśmy zrozumieli, że uzdrowienie to dopiero początek. Prawdziwy cud dzieje się wtedy, gdy wracamy do źródła, gdy uznajemy, że wszystko, co mamy – nasze życie, nasze dzieci, nasze wspomnienia – jest darem, który pochodzi od Niego. Ben wiedział, co to znaczy być wdzięcznym. Pamiętacie jego uśmiech przy każdej wspólnej podróży? Pamiętacie, jak cieszył się z najprostszych rzeczy, jak z tej wspólnej herbaty boba z Ryanem? On potrafił dostrzec piękno w tym, co dla innych było codziennością.

Ben jest teraz w tym „Banquet of Heaven”, o którym tak często myślimy. On nie jest „nieużytecznym sługą”. On jest synem, który w pełni wszedł w radość swojego Pana. Kiedy myślicie o tej czystej wodzie, która dzięki studni w dalekim Wietnamie płynie teraz dla ludzi spragnionych, albo o tych wszystkich cichych, ukrytych dobrych uczynkach spełnianych w jego imieniu, widzicie, że ziarno wrzucone w ziemię przynosi owoc. Ben wciąż „działa” w tym świecie. Jest jak ten cichy, ale stały sygnał, który prowadzi was do domu, nawet gdy mgła jest gęsta.

A ty, Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo tęsknisz. Ale pamiętaj, że więź, która łączy braci, jest silniejsza niż śmierć. Twój brat patrzy na ciebie z nieba z tym swoim ciepłym uśmiechem i chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową, odkrywając świat z taką samą pasją i ciekawością, jaką on w sobie nosił. Nie bój się być szczęśliwym. Twój brat by tego chciał. On nie chce, żebyś żył w cieniu jego odejścia, ale w świetle tego, kim był i jak bardzo was kochał.

Dzisiaj, kiedy wrócicie do domu, zróbcie jedną małą rzecz. Nie pozwólcie, by cisza was przygniosła. Opowiedzcie sobie jedną, choćby najprostszą historię o Benie. Może o tym, jak śmiał się, gdy mówił o swoich samolotach, albo o tym, jak czule potrafił być obecny w waszym życiu. Niech to wspomnienie nie będzie powodem do rozpaczy, ale dowodem na to, że miłość jest silniejsza niż śmierć. Bóg nie zostawił was samych. On jest tą skałą i tym pasterzem, który prowadzi was przez tę dolinę. Zaufajcie Mu. Pozwólcie, by Jego pokój ogarnął wasze serca dzisiaj i przez wszystkie dni, które przed wami. Niech to będzie wasze małe „tak” wobec Boga, który obiecuje, że pewnego dnia, kiedy przyjdzie czas, wszyscy zasiądziemy do tego samego stołu w niebie. Tam nie będzie już żadnych rozstań, żadnych łez, żadnych pytań bez odpowiedzi. Będzie tylko radość, której nikt wam nie odbierze. Bóg jest z wami. On was trzyma. Nie jesteście sami. Amen.