Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych

Wyobraźcie sobie drogę, która pnie się wysoko w góry, wprost ku przełęczy, gdzie powietrze staje się tak czyste, że niemal boli w piersiach, a ziemia zdaje się zostawać daleko w tyle. Ktoś, kto nigdy tam nie był, mógłby pomyśleć, że to koniec świata, przepaść, miejsce, w którym nie da się zaczerpnąć tchu. Ale każdy, kto choć raz wspiął się na szczyt, wie dobrze, że dopiero stamtąd widać cały horyzont. Świat, który z dołu wydawał się labiryntem ciasnych uliczek i szarych murów, nagle ukazuje się jako wielka, jasna przestrzeń, ułożona w logiczny, piękny porządek.

Dzisiaj Kościół zatrzymuje nas w tak niezwykłym miejscu. Wchodzimy w modlitewną pamięć o wszystkich wiernych zmarłych, a słowo Boże nie szuka miękkich słów, by uśpić nasz ból. Ono od razu dotyka samej istoty naszej ludzkiej drogi. Słyszymy w Pierwszym Czytaniu z Księgi Mądrości te zadziwiające zdania: „Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nikt ich nie dotknie udręka. Zdawało się oczom głupich, że oni umarli, ich zejście poczytano za nieszczęście i odejście od nas za zagładę. A oni trwają w pokoju”.

Zatrzymajmy się przy tym obrazie dłoni Boga. To nie jest odległa, abstrakcyjna siła. To dłoń, która trzyma. Dłoń, która nie wypuszcza.

Alanie, Thao, Ryanie… wiem, jak bardzo ta prawda musi dziś przedzierać się przez gęstą mgłę waszej codzienności. Minęły cztery miesiące od dnia, kiedy Benjamin przekroczył próg wieczności, a każdy poranek wciąż przynosi ten cichy, obezwładniający ciężar. Wchodzicie do jego pokoju i widzicie przestrzeń, która pamięta jego obecność – ten niezwykły, genialny umysł chłopca, który już w wieku piętnastu lat z taką pasją nurkował w świecie technologii, kodu i chmur obliczeniowych, a jednocześnie potrafił tak szczerze i zaraźliwie chichotać, opowiadając o swoich wymyślonych liniach lotniczych „Con Chim Airlines”. Szukacie go w spojrzeniach, we wspomnieniach, w tej pustce, która czasem wydaje się tak gęsta, że nie sposób zaczerpnąć tchu.

I właśnie do tej ciszy, do tego puste krzesła przy stole, wchodzi dzisiaj Ewangelia. Jezus mówi do tłumów słowa, które brzmią jak niezachwiana obietnica: „Wszystko, co mi daje Ojciec, przyjdzie do Mnie, a tego, kto przychodzi do Mnie, nie odrzucę… Albowiem wolą Tego, który Mnie posłał, jest to, abym nie stracił niczego z tego wszystkiego, co mi dał, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym”.

Pomyślcie o tym. Jezus nie mówi, że cokolwiek z tego, co prawdziwe, co czyste, co piękne, może zniknąć w czarnej dziurze zapomnienia. On mówi: „Nie stracę niczego”. Ani jednej myśli, ani jednego uśmiechu, ani jednej iskry tej ciekawości świata, którą nosił w sobie Benjamin. Wszystko, co zostało nam dane w tym krótkim, a jakże intensywnym życiu, jest teraz bezpieczne w Nim.

Chciałbym zatrzymać się dzisiaj nad czymś, co wiem, że nosicie w najgłębszych zakamarkach serc – nad tym cichym, dręczącym pytaniem, które czasem wraca w środku nocy: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy czegoś? Czy to moja wina?”. Słyszę to pytanie w zmęczonych oczach rodziców, którzy walczyli o każdy oddech, o każde uderzenie serca swojego dziecka. Chcę wam dzisiaj powiedzieć coś z całą mocą Ewangelii: zdejmijcie ten kamień z ramion.

Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem jakiegokolwiek waszego błędu. Nie ma w tym ani krzty waszej winy. Bóg nie jest sędzią, który z notesem w ręku szuka waszych potknięć czy zaniedbań. On jest Ojcem, który widział każdą waszą nieprzespaną noc, każdą łzę wylaną w szpitalnej sali, każdą cichą modlitwę szeptaną o świcie. Jesteście niewinni. Bóg nie oskarża was o nic. I wy sami nie musicie się oskarżać. Niektóre cierpienia w tym ziemskim życiu przychodzą cicho i niespodziewanie, poza jakąkolwiek ludzką kontrolą, przekraczając granice tego, co mogłoby powstrzymać jakiekolwiek staranie czy czujność. To nie była kara. To była tajemnica, przed którą kłaniamy się w milczeniu, wiedząc, że Bóg trzyma was w swoich ramionach dokładnie tam, gdzie najbardziej boli.

Popatrzcie na to, jaki był Ben. Ten chłopiec o tak niesamowitej, rozbrajającej delikatności serca. Pamiętacie ten moment, gdy mając zaledwie piętnaście lat, powiedział wam, że chciałby oddać całą swoją skarbonkę, by pomóc wujkowi Williamowi, który zmagał się ze skutkami udaru? Nie rozbił jej, nie trzeba było tego robić, bo wujek miał opiekę, ale liczył się sam gest – ten czysty, bezinteresowny odruch chłopca, który zapragnął oddać wszystko, co miał, by komuś innemu stało się lżej. To jest właśnie ta miłość, o której mówi święty Paweł w Liście do Rzymian: miłość Boga rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego. Miłość, która nie kończy się wraz z ostatnim oddechem.

Ta miłość Benjamina wciąż pracuje w świecie. Kiedy myślicie o tej czystej wodzie, która dzięki studni w dalekim Wietnamie płynie teraz dla ludzi spragnionych, albo o tych wszystkich cichych, ukrytych dobrych uczynkach spełnianych w jego imieniu, widzicie, że ziarno wrzucone w ziemię przynosi owoc stokrotny. Ben jest teraz w tym wielkim zgromadzeniu – w „Banquet of Heaven” – tam, gdzie nie ma już żadnych trudnych testów, żadnego szpitalnego łóżka, żadnego zmęczenia. Jest w domu.

A ty, Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo tęsknisz za swoim starszym bratem, z którym dzieliłeś tyle chwil, tyle podróży, tyle wspólnych uśmiechów i marzeń o przyszłości. Nie bój się nosić w sobie tej pamięci. Twój brat patrzy na ciebie z nieba z tym swoim ciepłym uśmiechem i chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową, odkrywając świat z taką samą pasją i ciekawością, jaką on w sobie nosił. Jesteście domem dla siebie nawzajem.

Dzisiaj, kiedy wrócicie do domu, zróbcie jedną małą, prostą rzecz. Usiądźcie razem przy stole, zapalcie małą świecę i zamiast pozwalać, by cisza was przygniosła, opowiedzcie sobie jedną, choćby najprostszą historię o Benie. Może o tym, jak z zachwytem patrzył na samoloty lądujące na lotniskach całego świata, albo o tym, jak uśmiechał się, gdy rozmawialiście o jego planach. Niech to wspomnienie nie będzie powodem do rozpaczy, ale dowodem na to, że miłość jest silniejsza niż śmierć.

Bóg nie zostawił was samych. On jest tą skałą i tym pasterzem, o którym śpiewaliśmy w Psalmie: „Choćbym szedł ciemną doliną, złego się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną”. Zaufajcie Mu. Pozwólcie, by Jego pokój ogarnął wasze serca dzisiaj i przez wszystkie dni, które przed wami. Amen.