Во името на Отецот, и Синот, и Светиот Дух. Мирот и благодатта на нашиот Господ Исус Христос, Царот на вековите, нека бидат со сите вас.
Господи, Ти си пастир кој ги бара своите овци, смилувај се на нас. Христе, Ти си Цар кој дојде да ја победи смртта, смилувај се на нас. Господи, Ти си оној што ги брише сите солзи, смилувај се на нас.
Застанете со мене за момент пред една слика која веројатно ја имате во срцето – сликата на Бен, нашиот драг Benjamin Vo, како со онаа своја карактеристична љубопитност го истражува светот. Се сеќавате ли на неговата насмевка додека стоеше пред изложбата со модели на авиони? Тој не гледаше само пластика и метал; тој гледаше можности, гледаше далечини, гледаше слобода. Тој беше момче кое сонувало за своите „con chim airlines“, момче чиј ум беше толку брз, а срцето толку нежно. Денес, на оваа свеченост на Исус Христос, Царот на вселената, ние не славиме царство на копја и штитови. Ние славиме Царство на љубовта, Царство каде што пастирот не стои над овците, туку оди меѓу нив, ги бара кога се изгубени и ги превива кога се ранети.
Пророкот Езекил ни вели: „Јас самиот ќе се грижам за своите овци“. Ова е ветувањето на нашиот Бог. Тој не е далечен владетел, туку Пастир кој ги познава имињата на своите. Колку често, Алан и Тао, во овие пет месеци од тој 13 јуни, сте посакале да го слушнете гласот на овој Пастир како ви вели: „Тука сум, не се плаши“? Знам дека празнината што ја остави Бен е како отворена рана, како тишина што одекнува низ целиот дом. Знам дека во тие часови кога ноќта е најтешка, знае да се провлече онаа тивка, мачна мисла: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали нешто пропуштив? Дали ова е некако мое дело?“… Слушнете ме добро денес, со сета вистина на нашата вера и со сета нежност на Христа: симнете го тој камен од градите. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, родители кои му дадоа свет полн со раскошна љубов, патувања, раце што го држеа кога беше најтешко. Има работи во овој паднат свет кои се наоѓаат целосно надвор од секаква човечка контрола. Ниту една будност на овој свет не можеше да го спречи она што се случи. Бог не ве обвинува. Бог не го гледа вашиот живот низ призмата на она што се случило, туку низ призмата на таа неизмерна љубов со која го опкруживте од првиот до последниот ден. Вие не пропуштивте ништо. Вие бевте верни. Вие сте ослободени од секаква лажна вина; Бог не ве обвинува, па немојте ни самите себе.
Евангелието денес ни ја открива сликата на Царот кој доаѓа во слава. Но, што бара Тој? Не бара крвни жртви, туку бара љубов кон „најмалите“. „Што и да направивте за еден од овие мои најмали браќа, за мене го направивте“. Ова е клучот на Христовото царство. Бен го живееше ова царство. Се сеќавате ли на онаа негова неверојатна епизода кога петнаесетгодишниот Бен, сосема неочекувано, им рече на родителите дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда од касичката за да му помогне на својот чичко Вилијам? Тој не ја скрши касичката – тоа не беше ни потребно – но самата понуда, фактот што едно момче сакаше да го понуди сè што има за да му олесни на друг човек, е вистинскиот портрет на неговата душа. Тоа беше срце кое не мислеше само на себе. Тоа беше срце кое веќе припаѓаше на Царството Божјо.
Рајан, ти си тука. Ти си братот на Бен, неговиот сопатник во толку многу игри, во онаа убава насмевка што ја споделувавте пред камерите. Знам дека ти недостасуваат неговите разговори, неговото присуство. Но знај дека Бен те сака од вечноста. Кога ќе го погледнеш небото, кога ќе видиш некој авион што минува, тоа е мала покана да се насмееш, знаејќи дека тој е таму горе, ослободен од секаква болка, здрав и силен. Живеј храбро, Рајан. Живеј со радоста што твојот брат би сакал да ја види во тебе. Твојот татко го сонуваше здрав и силен – тоа не е случајно. Тоа е прозорец што Бог ви го отвора за да ви покаже дека животот не завршува во гробот.
Свети Павле во второто читање ни вели: „Зашто како што во Адам сите умираат, така и во Христос сите ќе оживеат... последниот непријател што ќе биде уништен е смртта“. Ова е нашата надеж. Смртта не е крај на приказната. Смртта е само врата низ која Бен помина, за да биде пречекан од Царот, кој самиот помина низ смртта за да ни го отвори патот. Бен сега е во онаа небесна литургија, во Банкетот на Небото, заедно со свети Карло Акуцис, млади кои заминаа од овој свет прерано, но чии срца останаа целосно предадени на Бога. Тие се наши застапници.
Затоа, кога ќе излезете денес од ова свето место, земете со себе само една мала работа. Не носете ја вината што не ви припаѓа; оставете ја на олтарот на милосрдието. Земете ја со себе надежта. Кога ноќта повторно ќе се спушти и празнината ќе се почувствува тешка, затворете ги очите и замислете го Бен онака како што живееше – насмеван, со своите очи полни љубопитност, како ви вели дека сè е во ред, дека тој чека на вас во светлината каде што нема повеќе солзи. Бог не е Бог на мртвите, туку на живите. За Него, Бен е жив. И за вас, тој е жив. Нека Господ ве благослови, нека ја чува вашата мајчинска и татковска болка во Своето срце, и нека ви даде мир што го надминува секој човечки разум. Амин.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Оче наш, Кој си на небесата, да се свети името Твое, да дојде царството Твое, да биде волјата Твоја, како на небото, така и на земјата. Лебот наш насушен дај ни го денес и прости ни ги долговите наши, како и ние што им ги простуваме на нашите должници, и не воведувај нè во искушение, но избави нè од лукавиот. Амин.
Господ нека ве благослови, нека ве чува и нека го сврти Своето лице кон вас, давајќи ви мир. Одете во мирот на Христос.
✝ Ве благословил Семоќниот Бог: Отецот, Синот и Светиот Дух. Амин.