W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Gromadzimy się dzisiaj przed Obliczem Pana, który jest prawdziwym Pasterzem naszych dusz, Królem miłości i pokoju, u którego wszystko ma swoje życie.
Panie, który szukasz tego, co zagubione, zmiłuj się nad nami. Chryste, który opatrujesz nasze rany, zmiłuj się nad nami. Panie, który prowadzisz nas do wiecznych pastwisk, zmiłuj się nad nami.
Pamiętacie ten moment, gdy w chłodny, cichy poranek patrzycie przez okno na mgłę unoszącą się nad polem, a w ciszy tej godziny wydaje się, że cały świat wstrzymał oddech? Jest w takim poranku coś niepojętego – chwila, w której czas na moment zastyga, a w sercu pojawia się przestrzeń na pytania, których nie zadajemy w zgiełku dnia. Dzisiaj, w tę Uroczystość Chrystusa Króla, stajemy wobec obrazu, który towarzyszy ludzkości od zarania dziejów. Słyszymy o Pasterzu, który sam wychodzi w ciemność, by szukać swoich owiec. Nie wysyła posłańców, nie czeka, aż stado samo odnajdzie drogę – On sam bierze na siebie trud szukania, kluczenia pośród gęstych zarośli, schodzenia w doliny spowite cieniem i chłodem.
Ten obraz Pasterza biegnie przez całe dzisiejsze Słowo jak złota nici. Spójrzcie na proroka Ezechiela: „Ja sam będę szukał moich owiec i ja sam będę je pasł”. To jest królestwo, o którym mówi nam dzisiaj Ewangelia – królestwo nie z marmuru i złota, nie z wojsk i rozkazów, ale z bliskości, z dotyku, z opatrywania ran. Królestwo, w którym tronem staje się krzyż, a berłem – miłosierna dłoń wyciągnięta do człowieka. Kiedy Chrystus zasiada na swoim tronie w chwale, nie pyta o wielkie imperia czy ludzkie osiągnięcia. Pyta o podane we śniegu kubki wody, o odwiedziny w ciemności więzienia, o chleb podany drżącą ręką głodnemu. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”. Te słowa brzmią dzisiaj tak czysto, bo dotykają samej istoty tego, kim jesteśmy w oczach Boga: nie anonimowym tłumem, ale imiennie kochanymi dziećmi.
Kiedy myślimy o tym, co znaczy być pod opieką takiego Pasterza, staje nam przed oczami nasz drogi Benjamin Vo. Pamiętacie, jak on sam patrzył na świat z tą swoją niesamowitą, dziecięcą ciekawością? Dla Bena życie było wielką przestrzenią do odkrycia – od skomplikowanych projektów w chmurze AWS, które zgłębiał z pasją dorosłego inżynieria, po te codzienne, proste chwile, gdy z uśmiechem na twarzy planował swoje ukochane, wyimaginowane linie lotnicze, gigantyczne „Con Chim Airlines”. Chichotał sam do siebie, opowiadając o tych samolotach, bo w jego czystym sercu wszystko miało w sobie lekkość i zachwyt. Ben był chłopcem, którego umysł wyprzedzał lata, ale którego serce pozostawało niesamowicie miękkie, gotowe na dobro. Czy pamiętacie tę czułość, z jaką potrafił pochylić się nad najmłodszymi w rodzinie, z jaką dbał o swojego brata Ryana, z jaką troską patrzył na świat wokół siebie? Ten jego wewnętrzny blask nie zgasł. On został podjęty przez Tego, który sam jest źródłem każdego światła.
Wiem, że dla was, Alanie i Thao, dla ciebie, Ryanie, i dla wszystkich, którzy nosicie w piersiach ból po stracie Bena, dzisiejsze słowa o królowaniu i pasterskiej opiece mogą brzmieć czasem jak echo z innej rzeczywistości. Kiedy w domu wciąż unosi się zapach jego obecności, kiedy patrzycie na jego rzeczy, na te miejsca, gdzie jego śmiech był tak naturalny, pustka wydaje się ciężka do uniesienia. Ale pozwólcie, że zatrzymamy się na chwilę przy tym, jak Bóg przychodzi do takich zranionych miejsc. Chrystus Król nie przychodzi po to, by Was pouczać z daleka. On przychodzi, by usiąść z Wami na podłodze, tam gdzie łzy spadają bezgłośnie. On jest tym Pasterzem, który bierze na ramiona to, co zmęczone i poranione.
Chciałbym w tej świętej chwili dotknąć czegoś, co wiem, że nosicie w najgłębszych zakamarkach serc, często w milczeniu, nie pozwalając nikomu tam zajrzeć. Wiem, że w cichych godzinach nocy, gdy zmęczenie miesza się z tęsknotą, wraca to dręczące pytania: „Czy mogłem zrobić coś więcej? Czy gdzieś nie przeoczyliśmy czegoś, co mogło zmienić bieg wydarzeń?”. Widzę ten cień w Waszych oczach, Alanie i Thao. Chcę wam dzisiaj powiedzieć z całą mocą Ewangelii: zdejmijcie ten kamień z ramion. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem żadnego Waszego błędu, żadnego przeoczenia, żadnego zaniedbania. Bóg nie jest sędzią, który z notesem w ręku szuka winnych w Waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który płakał razem z Wami przy każdym szpitalnym łóżku, który trzymał Was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Jesteście niewinni. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg Was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w ludzkie życie poza jakąkolwiek kontrolą, a żadna ludzka czujność nie mogła ich zatrzymać. Przyjmijcie to uwolnienie jako dar od Chrystusa Króla – dar pokoju dla Waszych utrudzonych serc.
Popatrzcie na to, jak Bóg posługuje się miłością, którą Ben zostawił na ziemi. Pamiętacie tę historię, gdy Ben jako piętnastolatek, z całą prostotą swojego wielkodusznego serca, powiedział rodzicom, że jest gotów oddać całą swoją skarbonkę, by pomóc wujkowi Williamowi przeżyć ciężkie chwile po udarze? Nie musiał jej rozbijać, nie musiał jej opróżniać – pomoc już była w drodze, a wujek miał opiekę. Ale liczył się sam gest. Chłopiec, który bez wahania chciał oddać wszystko, co posiadał, dla ratowania drugiego człowieka. To był właśnie Ben. I ta miłość nie umarła wraz z jego odejściem. Ona krąży w świecie w tak wielu cichych gestach – w czystej wodzie, która płynie ze studni w dalekim Wietnamie, niosąc ulgę spragnionym, w każdym dobrym uczynku spełnionym w jego pamięci, w każdym uśmiechu, który Ryan dzieli z innymi, niosąc w sobie pamięć o starszym bracie. Ben żyje w tymdobru, bo dobro, które zasiał, należy do królestwa Chrystusa, a królestwo Chrystusa nie ma końca.
Ryanie, bracie… wiem, jak bardzo brakuje ci tej braterskiej obecności, z którą dzieliłeś codzienne chwile, żarty i ciche porozumienie spojrzeń. Ale pamiętaj: więź między wami jest wieczna. Ben patrzy na ciebie z nieba z tym swoim ciepłym, łagodnym uśmiechem, nie jako ktoś, kto odechciał być blisko, ale jako ten, kto wyprzedził cię w drodze do domu Ojca. On chce, żebyś szedł przez życie z podniesioną głową, z odwagą i tą samą ciekawością świata, którą obaj dzieliliście. Kiedy będziesz patrzył w niebo na przelatujące samoloty, pamiętaj, że to nie są tylko maszyny – to jest dla ciebie cichy znak, że duch ludzki jest stworzony do wznoszenia się wysoko, prosto w ramiona Miłości.
Zabierzcie dzisiaj ze sobą tę jedną, prostą myśl: Bóg nie odebrał Wam Bena, by Was ukarać. On przyjął go do swojego wiecznego królestwa, do „Banquet of Heaven”, gdzie nie ma już cierpienia, nie ma szpitali, nie ma łez, a jest tylko światło, w którym Ben z całą swoją pasją poznaje tajemnice nieskończoności. A kiedy poczujecie, że lęk lub samotność znów pukają do Waszych drzwi, powiedzcie cicho w sercu: „Panie, Ty jesteś moim Pasterzem. Ufam, że Ben jest bezpieczny w Twoich rękach, a Ty trzymasz nas”. Niech ta ufność stanie się Waszym domem na dzisiejszy dzień. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom, i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.
Niech Pan nas błogosławi, niech strzeże nas od wszelkiego zła i doprowadzi do życia wiecznego. Amen.
✝ Niech was błogosławi Bóg wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty. Amen.