W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Niech łaska i pokój od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa będą z wami wszystkimi.
Panie, który oczyszczasz serca, zmiłuj się nad nami. Chryste, który jesteś naszą nadzieją, zmiłuj się nad nami. Panie, który prowadzisz nas do życia, zmiłuj się nad nami.
Pamiętacie ten moment, gdy wczesnym rankiem, jeszcze przed świtem, świat za oknem wydaje się nieruchomy? Jest w tej ciszy coś, co sprawia, że każda myśl staje się wyraźniejsza, a każdy ciężar – nieco bardziej namacalny. Dzisiaj, w ten piątek, zatrzymujemy się przy proroku Janie, który w wizji z Księgi Apokalipsy słyszy polecenie: „Weź i połknij je”. To mały zwój, który ma smakować słodko jak miód w ustach, ale stać się gorzkim w żołądku. To obraz, który każdy z nas zna z własnego życia. Ileż to razy stawaliśmy przed prawdą, która na początku wydawała się obietnicą, by później stać się ciężarem nie do uniesienia? Ileż to razy życie, które miało być słodkie, nagle stało się gorzkie w naszych wnętrznościach?
Spójrzcie na ten zwój. Jest on mały, kruchy, a jednak zawiera w sobie głos Boga. Przypomina on każde nasze „dlaczego”. Dlaczego czas płynie tak nierówno? Dlaczego niektóre historie kończą się tak wcześnie, zanim jeszcze zdążyliśmy dopisać kolejne rozdziały? Alanie, Thao, Ryanie, wiem, że to pytanie o zwój – o to, co jest w środku, o to, dlaczego niektóre strony zostały zamknięte tak szybko – towarzyszy wam każdego dnia od tamtego czerwcowego popołudnia. Benjamin Vo, chłopiec o umyśle tak błyskotliwym, że potrafił zgłębiać tajniki chmury obliczeniowej, zanim inni nauczyli się podstaw logiki, miał przed sobą tak wiele otwartych zwojów. Miał swoje plany, swoje marzenia o „Con Chim Airlines”, ten dziecięcy, radosny entuzjazm, który sprawiał, że każdy jego projekt na GitHubie był jak mały, cyfrowy ślad jego ciekawości. A jednak, Bóg w swojej tajemnicy pozwolił, by ten zwój został wzięty do ręki przez kogoś innego.
I tutaj, w samym centrum tej bezradności, wchodzi Jezus. W dzisiejszej Ewangelii wchodzi do Świątyni i wyrzuca tych, którzy zrobili z niej „jaskinię zbójców”. On nie szuka tam porządku dla samego porządku. On szuka miejsca, gdzie człowiek może spotkać się z Bogiem w prawdzie. Jezus uczy w Świątyni codziennie, a ludzie „wiszą na Jego słowach”. Dlaczego? Bo w Jego słowach nie ma fałszu. On nie obiecuje, że życie będzie łatwe. On nie obiecuje, że zwój nie będzie gorzki. On obiecuje, że w tym wszystkim On sam jest obecny.
Chciałbym teraz zatrzymać się przy czymś, co nosicie w sobie, a co często przygniata was bardziej niż jakikolwiek inny ciężar. Wiem, że w ciszy waszego domu, w godzinach, gdy wspomnienia wracają z największą siłą, pojawia się to dręczące pytanie: „Czy to moja wina? Czy mogłem zrobić coś więcej?”. Widzę to w waszych oczach, gdy wspominacie te wszystkie dni walki. Chcę wam dzisiaj, w imię Chrystusa, powiedzieć: zdejmijcie ten kamień z serca. Choroba, która dotknęła Benjamina, nie była wynikiem waszego błędu, waszego przeoczenia czy braku czujności. Bóg nie jest sędzią, który szuka winnych w waszym cierpieniu. On jest Ojcem, który trzymał was za rękę, gdy wy już nie mieliście siły trzymać nikogo. Nie oskarżajcie siebie, bo Bóg was nie oskarża. Niektóre burze przychodzą w życie bez żadnego powodu, którego człowiek mógłby się doszukać. Nie ma w tym waszej winy. Jesteście wolni od tego oskarżenia. Przyjmijcie to jako dar – Boże przebaczenie dla waszych własnych serc, które tak bardzo chcą was teraz karać.
Spójrzcie na Benjamina. On nie był tylko „chłopcem z chorobą”. Był chłopcem, który kochał. Pamiętacie ten moment, gdy z taką prostotą chciał oddać całą swoją skarbonkę, by wspomóc wujka Williama? Nie musiał jej rozbijać, nie musiał jej opróżniać, bo pomoc już nadeszła – ale liczył się ten czysty, bezinteresowny odruch. To był Ben. On nie kalkulował. On dawał. Ta jego gotowość do poświęcenia wszystkiego, co posiadał, jest echem tego zwoju, który prorok Jan musiał połknąć. Ben też „połknął” swój los – przyjął go z godnością, która przerastała jego wiek. Ta miłość, którą on wam zostawił, jest trwalsza niż jakikolwiek kod, który napisał, i wyższa niż jakikolwiek lot, o którym marzył.
Ryanie, bracie… wiem, że tęsknota jest czasem jak niekończący się lot, w którym nie widać pasa startowego. Ale pamiętaj, że więź, która łączy braci, jest silniejsza niż śmierć. Ben nie jest „gdzieś daleko”. On jest w Bogu, a Bóg jest w tobie. Kiedy będziesz czuł ciężar, pamiętaj, że twój brat chce, abyś żył pełnią życia. On nie chce, żebyś był smutny. On chce, żebyś tak jak on, z odwagą i ciekawością, szedł przez świat. Twoja miłość do niego jest mostem, którego śmierć nie może zburzyć. Pamiętaj o tym, gdy będziesz patrzył w niebo na samoloty – to nie są tylko maszyny. To jest przypomnienie, że duch jest stworzony do wznoszenia się, do bycia blisko Tego, który jest źródłem wszelkiego życia.
Zabierzcie dzisiaj ze sobą tę jedną myśl: Bóg nie jest waszym przeciwnikiem. On nie jest tym, który zabrał wam to, co kochaliście. On jest tym, który przygarnął Benjamina do siebie, by tam, w „Banquet of Heaven”, mógł on wreszcie poznać odpowiedzi na wszystkie pytania, które tak bardzo go fascynowały. Kiedy poczujecie, że lęk znów puka do drzwi, powiedzcie: „Panie, ufam Tobie. Ufam, że Ben jest w Twoich rękach, a Ty jesteś w moich”. Niech to wystarczy. Niech to będzie wasza modlitwa na dzisiejszy dzień. Bóg jest z wami. On was nie opuści. Niech Jego pokój, który przewyższa wszelki umysł, strzeże waszych serc. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
At the Savior’s command and formed by divine teaching, we dare to say:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom, i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Amen.
Niech Pan nas błogosławi, niech nas strzeże od złego i doprowadzi do życia wiecznego. Amen.
✝ Niech was błogosławi Bóg wszechmogący: Ojciec i Syn, i Duch Święty. Amen.