Náð sé með ykkur og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi. Í nafni föður og sonar og heilags anda. Amen.
Herra, miskunna þú okkur. Kristur, miskunna þú okkur. Herra, miskunna þú okkur.
Það er eitthvað svo rólynt og áþreifanlegt við þá mynd sem spámaðurinn Esekíel málar handa okkur í dag. Hann talar ekki um fjarlægan konung í gullnu höllu, heldur um hirði sem bregður á betra ráð og fer út í þokuna og skýjahyluna. Ég sjálf, segir Drottinn, mun leita sauða minna og vitja þeirra. Hann fer ekki með látum eða herskára hrópum; hann gengur þangað sem fólkið hefur villst, þangað sem skugginn er þykkastur, og leiðir það heim í grænar grundir, við seyðandi læki. Það er konungur sem þekkir hvern einasta hvern stíg, hvern einasta langan veg, og sem beygir sig niður til að binda um það sem er brotið.
Þessi konungdómur Jesú Krists, sem við fögnum í dag á síðasta sunnundi kirkjuársins, er gjörólækur öllum ríkjum þessa heims. Hann er ekki byggður á valdi sem kremur niður, heldur á kærleika sem lyftir upp. Og þegar við hugsum um þessa fögru mynd af hirðinum sem þekkir hjörð sína, þá er eins og hugurinn leiti ósjálfrátt til þeirra sem við elskum og saknum svo sárt. Ég hugsa um Benjamin okkar. Þið sem þekktuð hann vitið hvernig hann var; hann var drengur sem hafði svo skýran og skæran tilgang með öllu sem hann tók sér fyrir hendur, hvort sem það var að smíða flókinn kóða, velta fyrir sér hugmyndum um „con chim airlines“, eða bara sitja hljóður og nærgætinn hjá fjölskyldu sinni. Hann hafði þetta einkennandi bros, þennan glettna og fallega svip sem lýsti upp herbergið. Í dag, á þessari miklu hátíð Krists konungs, þá er Benjamin í hendi þessa sanna Hirðis. Hann er kominn á þann stað þar sem ekkert illt fær á sig borið, þar sem engin þreyta er og engin þjáning.
En áður en við dveljum við þá dýrð, verðum við að vera alveg hrein- og hjartaskilin við okkur sjálf. Við skulum orða það sem er þungt. Alan og Thao, kæru foreldrar, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan Ben gekk þennan síðasta veg yfir í faðm Guðs. Ég veit að dagarnir geta verið óbærilega hljóðlátir. Það er þetta tómarúm við morgunverðarborðið, þögnin í herberginu hans, og sú sárgrætilega þrá að fá bara að heyra hann segja eitt aukaframtakssamt orð um nýjustu tæknina eða deila einum hlátri með Ryan. Þessi sársauki sem rífur í hjartað er ekki merki um veika trú. Þvert á móti. Hann er vitnisburður um þá djúpu, ómælanlegu ást sem þið báruð og berið enn til hans. Þið elskuðuð hann svo heitt að fjarvera hans skilur eftir sig stóran alheim af söknuði. Og Guð hræðist ekki tárin ykkar; hann safnar þeim í skál sína.
Mig langar til að létta af ykkur einum þungum steini í dag, einni hljóðlátri spurningu sem stundum læðist að í myrkrinu þegar enginn heyrir til: „Hefði ég átt að sjá eitthvað fyrr? Hefði ég getað gert eitthvað öðruvísi til að breyta þessu?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta og með guðdómlegri vissu: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk, og aldrei afleiðing neins þess sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skall á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát á jörðu gat hindrað það sem fór á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Hann veit hversu vandlega þiðvöktuð yfir honum, hversu mikið þið gáfuð af ykkur. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð.
…
Í guðspjalli dagsins birtist okkur svo dómur konungsins, en það er dómur sem kemur öllum á óvart. Konungurinn lítur til þeirra sem gerðu það sem minnst varum um: „Ég var hungraður og þið gáfuð mér að eta, ég var þyrstur og þið gáfuð mér að drekka, ég var sjúkur og þið vitjuðuð mín.“ Og þegar hinir réttlátu spyrja hvenær þeir hafi séð hann þannig, þá svarar konungurinn þeim orðum sem hljóma eins og gull í eyrum okkar: „Sá sem gerði það einum þessara minnstu bræðra minna, það gerðuð þið mér.“
Hvort er þetta ekki einmitt myndin af því hvernig Ben lifði? Ég man eftir þeirri hljóðlátu og dásamlegu stund þegar Ben, aðeins fimmtán ára gamall, sagði við ykkur mömmu sína og pabba að hann væri tilbúinn að láta allan sinn sparibauk af hendi til að hjálpa frænda sínum William sem átti um sárt að binda eftir veikindi. Hann tæmdi hann ekki með látum, hann braut hann ekki; hann bara bauð fram allt sem hann átti, algjörlega ósekjaður og óeigingjarn. Það var hjarta sem sló í takt við kærleika Krists. Hann þurfti ekki að vita af stórum orðum; hann vissi hvernig á að gefa sig allan, alveg eins og hann gaf foreldrum sínum þessi fallegu, einlægu skilaboð á síðasta föðurdegi þegar hann kallaði föður sinn þann besta og fyndnasta.
Ryan, kæri bróðir, ég veit hvað þú saknar hans. Ég veit hvernig það er að horfa á þessa staði þar sem þið voruð saman, þar sem brosið þitt mætti brosi hans, eins og þar sem þið stóðuð saman í ferðalögum eða þegar þú gáft uppi þessa fyndnu svipbrigði fyrir framan myndavélina. Benjamin er ekki horfinn úr kærleikanum. Hann horfir á þig frá ríki föðurins, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að ganga þinn veg. Þú ert ekki einn. Þú átt stóran bróður sem biður fyrir þér í himneskri dýrð.
Í öðru bréfi Póstulsins til Korintumanna segir Páll okkur að síðasti óvinurinn sem verði að engu gerður sé dauðinn. Kristur ríkir þar til öllum óvinum er eytt. Og það er þessi sigur sem við stöndum frammi fyrir í dag. Dauðinn hefur ekki síðasta orðið. Jesús, konungur kærleikans, hefur opnað dyrnar.
Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og leyfa friðnum að streyma inn í þann stað þar sem sárin eru dýpst.
Benjamin okkar er nú í veislu himnanna, kominn heim til þess hirðis sem leitaði hans og fann hann. Þegar þið farið út í dag, þegar þið finnið hvernig vindurinn blæs eða horfið upp í bláinn þar sem flugvélarnar rísa til lofts, þá skuluð þið muna: þið eruð ekki skilin eftir ein. Guð heldur utan um ykkur, og Ben brosir til ykkar úr ljósinu og biður ykkar við endimörk vegarins. Gangið í þessum friði, og leyfðuð kærleika Krists konungs að vera sú skýla sem bera ykkur í gegnum hverja þraut. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Að boði frelsarans og mynduð af guðlegri kenningu, þorum vér að segja:
Faðir vor, þú sem ert á himnum. Helgist þitt nafn, komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð. Og fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Og eigi leið þú oss í freistni, en frelsa oss frá illu. Amen.
Guð almáttugur, faðir, sonur og heilagur andi, blessi ykkur og varðveiti nú og að eilífu. Amen.
✝ Signi ykkur Guð almáttugur, Faðir og Sonur og heilagur Andi. Amen.