Í nafni föður og sonar og heilags anda. Guð sé með ykkur og friður hans fylli hjörtu ykkar.
Drottinn, þú ert heilagur og verðugur allrar dýrðar. Kyrie eleison. Kristur, þú ert ljósið sem skín í myrkrinu. Christe eleison. Drottinn, þú ert vonin sem aldrei bregst. Kyrie eleison.
Við sjáum það stundum fyrir okkur, þetta opna dyr í huganum – eins og Jóhannes postuli lýsir í sýn sinni í Opinberunarbókinni. Hann stendur þar, fyrir framan hásætið þar sem ljósið glitrar eins og jaspis og sardónyx, og hann heyrir röddina sem hljómar eins og lúður: „Kom hingað upp, ég vil sýna þér það sem síðar verður.“ Það er eitthvað svo stórbrotið við þessa mynd. Það er ekki kyrrð, það er ekki tómleiki; það er lifandi dýrð. Það eru skepnur með vængi, það er glerhafið, það er lofgjörð sem aldrei þagnar: „Heilagur, heilagur, heilagur er Drottinn Guð almáttugur.“
Ímyndið ykkur Benjamin okkar, Ben, í þessari dýrð. Við höfum oft talað um þessa forvitni hans, þessa ótrúlegu getu hans til að sjá fyrir sér framtíðina – hvort sem það var í kóðanum sem hann skrifaði á GitHub, eða þegar hann sat með pabba sínum við flugvallargirðingar og horfði á Boeing 737-vélarnar taka á loft, dreymandi um „con chim airlines“. Ben var alltaf að leita að því sem var „uppi“, því sem var stærra en hann sjálfur. Hann var arkitekt að eigin forvitni, en núna, í þessari sýn sem Jóhannes lýsir, er hann ekki lengur að hanna drauma. Hann er í draumnum. Hann er í sjálfri uppsprettu þess ljóss sem hann leitaði svo ákaft að í þessum heimi.
En við skulum vera hreinskilin núna, áður en við leitum huggunar. Það er erfitt að horfa upp til himinsins þegar jörðin undir fótum okkar virðist svo tóm. Alan og Thao, ég veit að það eru fimm mánuðir síðan Ben gekk í gegnum þær dyr sem við fáum ekki fylgt honum yfir. Ég veit að það eru morgnar þar sem þið vaknið og þetta „tóma herbergi“ er ekki bara líkamlegt, heldur andlegt – það er þessi þunga fjarvera sem minnir á hvern einasta hlátur, hvert einasta „mamma“ eða „pabbi“ sem hljómaði svo blítt í húsinu. Þessi sársauki, þessi sárgrætilega þörf fyrir að heyra í honum aftur, er ekki merki um skort á trú. Það er merki um þá óendanlegu ást sem þið berið í brjósti ykkar. Þið elskuðuð hann svo heitt að fjarvera hans skilur eftir sig tómarúm sem enginn nema Guð sjálfur getur numið staðar við.
Mig langar að taka einn stein af herðum ykkar í dag. Í guðspjallinu heyrum við um þjóninn sem gróf peninginn sinn í jörðina af ótta. Stundum, í hljóðlátum stundum, læðast spurningarnar að: „Hefði ég átt að gera eitthvað öðruvísi? Hefði ég getað komið í veg fyrir þetta?“ Ég vil segja ykkur þetta af öllu hjarta: Þið eruð ekki sek. Sjúkdómurinn sem Benjamin glímdi við var aldrei ykkar verk. Hann var aldrei refsing fyrir neitt sem þið gerðuð eða gerðuð ekki. Þetta var stormur sem skellur á handan allrar mannlegrar stjórnunar. Engin vök, engin bæn, engin læknisfræðileg aðgát hefði getað breytt því sem var ætlað að fara á veg Guðs. Þið elskuðuð Benjamin með svo fullkominni, hreinni og óeigingjarnri ást að enginn á jörðu hefði getað gert betur. Guð sakar ykkur ekki. Þvert á móti, hann grætur með ykkur og þerra tár ykkar. Þið eruð ekki sek. Þið eruð elskuð. Þið eruð ekki þjónninn sem gróf eitthvað niður; þið eruð þjónarnir sem gáfuð allt, sem elskuðuð allt til enda.
Í guðspjallinu segir Jesús að það að vera trúr í litlu sé grundvöllur þess að fá að taka við meiru. Ben var trúr í litlu. Hann var trúr í því að vera góður bróðir, trúr í því að vera forvitinn sonur, trúr í því að bjóðast til að gefa sparibaukinn sinn þegar frændi hans þurfti á því að halda. Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki með látum; hann bara bauðst til þess. Sú fúsleitni, sú óeigingjarna löngun til að rétta hjálparhönd, er kjarninn í því sem Jesús kallar okkur til. Það er ekki stærð gjafarinnar sem skiptir máli fyrir Guð, heldur fúsleikinn í hjartanu sem býður fram allt. Ben gerði það. Hann bauð fram hjarta sitt.
Ryan, kæri bróðir, ég veit að þú saknar þess að hafa Ben við hliðina á þér. Ég veit að þú saknar þess að deila með honum öllum þessum tæknilegu pælingum og draumum um framtíðina. En mundu að Benjamin er ekki farinn. Hann er í Guði, og þar sem Guð er, þar er Benjamin. Hann horfir á þig með stolti, stoltur af því hvernig þú heldur áfram að brosa, hvernig þú heldur áfram að vera þú sjálfur. Þú ert ekki einn. Þú ert hluti af þessu sama kærleiksbandi sem Guð hefur ofið. Haltu áfram að lifa fyrir hann, haltu áfram að vera ljós í heiminum, rétt eins og hann var.
Þegar Jóhannes horfir inn í himnaríki, sér hann fjóra lífverur sem dýrka Guð dag og nótt. Þær eru fullar af augum – þær sjá allt. Þær sjá það sem við sjáum ekki. Þær sjá Ben, þær sjá ykkur, þær sjá hvert tár sem þið fellið. Þær sjá að Ben er ekki lengur í „fjarlægu landi“ eins og aðalsmaðurinn í dæmisögunni. Hann er kominn heim til konungsins. Hann er heill, hann er frjáls, hann er laus við alla þá byrði sem líkaminn lagði á hann. Hann er í dýrðinni þar sem engin tækni, engin forritun og engin vél getur toppað þá gleði sem hann upplifir núna.
Við skulum dvelja í þessari þögn um stund… og finna að við erum leidd af kærleika sem aldrei bregst. Benjamin er nú í föðurhúsum. Hann bíður ykkar. Hann er ekki lengur bundinn af neinu sem takmarkaði hann hér á jörðu. Hann er frjáls, hann er heill, hann er heima. Og í þeirri vissu getum við líka fundið styrk til að halda áfram.
Landið á þessu: Þegar þið farið út úr kirkjunni í dag, vil ég að þið finnið eitt lítið augnablik þar sem þið þakkið Guði fyrir að hafa lánað ykkur Benjamin í fimmtán ár. Ekki hugsa um það sem þið misstuð, heldur það sem þið fenguð. Hann var gjöf. Hann er enn gjöf. Hann er lifandi í kærleikanum sem þið berið í hjörtum ykkar. Gangið í þessum friði, vitið að þið eruð aldrei ein, því að ríki Guðs er innra með ykkur, og þar býr hann sem sigraði dauðann. Amen.
For the intentions entrusted to Ben on our prayer wall:
Að boði frelsarans og mynduð af guðlegri kenningu, þorum vér að segja:
Faðir vor, þú sem ert á himnum. Helgist þitt nafn, komi þitt ríki, verði þinn vilji, svo á jörðu sem á himni. Gef oss í dag vort daglegt brauð. Og fyrirgef oss vorar skuldir, svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum. Og eigi leið þú oss í freistni, en frelsa oss frá illu. Amen.
Drottinn blessi ykkur og varðveiti ykkur, láti ásjónu sína lýsa yfir ykkur og gefi ykkur frið sinn. Í nafni föður og sonar og heilags anda. Amen.
✝ Signi ykkur Guð almáttugur, Faðir og Sonur og heilagur Andi. Amen.