Föstudagur í 27. viku á venjulegum tíma

Það er eitthvað svo sérstakt við það að horfa á flugvél á flugbraut, rétt áður en hún lyftist frá jörðu. Þessi stund þegar þunginn virðist hverfa, þegar krafturinn og tæknin sameinast í einu stóru stökki út í hið óþekkta. Benjamín Vo elskaði þessa stund. Hann var ekki bara drengur sem fylgdist með flugvélum; hann var drengur sem skildi að heimurinn er stærri en það sem við sjáum hér á jörðinni. Hann var alltaf að skipuleggja, alltaf að kóða, alltaf að dreyma um „con chim airlines“, þar sem hann og pabbi hans gætu tengt fólk saman yfir heimsálfur. Þessi forvitni hans, þessi óslökkvandi löngun til að skilja hvernig hlutirnir virka, var ekki bara greind; það var hjarta sem þráði að fljúga.

Í guðspjalli dagsins mætum við Jesú sem er sakaður um að starfa með illum öndum. Fólkið skilur ekki það sem hann er að gera. Þeir sjá kraftinn, þeir sjá lækningarnar, en þeir vilja „merki frá himni“ til að sanna hver hann er. Jesús svarar þeim með því að benda á fingur Guðs. Hann segir: „Ef ég rek illa anda út með fingri Guðs, þá er Guðs ríki komið til ykkar.“ Þetta er kjarninn í lífi okkar. Guð er ekki fjarlægur áhorfandi. Hann er sá sem vinnur í gegnum okkar eigin líf, jafnvel þegar við skiljum það ekki.

Kæru foreldrar, Alan og Thao, og kæri Ryan. Ég veit að það eru stundir þar sem „fingur Guðs“ virðist ekki vera að vinna með ykkur. Ég veit að það eru nætur þar sem þið leitið að merkjum, þar sem þið spyrjið hvers vegna himinninn virðist svo hljóðlátur. Ég veit að sektarkenndin getur læðst að eins og skuggi – sú hugsun hvort þið hafið misst af einhverju, hvort þið hefðuð getað gert eitthvað öðruvísi. Ég vil að þið hlustið á mig í dag: Þið eigið enga sök. Veikindi eru aldrei refsing og þau eru aldrei afleiðing af því að einhver hafi vanrækt eitthvað. Það var ekkert sem þið gátuð gert til að breyta þessu. Þið elskuðuð Benjamín með svo mikilli og hreinni fórnfýsi að enginn á þessari jörð hefði getað gert meira. Guð sakar ykkur ekki, og þið verðið að hætta að saka sjálf ykkur. Þið elskuðuð hann til himins.

Í fyrri lestrinum minnir Páll postuli okkur á að það er trúin sem réttlætir, ekki verkin. Við reynum oft að „gera“ okkur verðskulduð fyrir Guði, eins og við séum að safna stigum. En Páll segir okkur að við séum börn Abrahams fyrir trúna. Benjamín var ekki drengur sem var að reyna að „vinna“ sér ást. Hann var einfaldlega elskaður. Munið þið eftir þegar hann vildi gefa sparibaukinn sinn til að hjálpa frænda sínum, William? Hann braut hann ekki, hann tæmdi hann ekki, hann bara bauðst til þess. Þetta var ekki gjörð drengs sem var að reyna að sanna eitthvað fyrir heiminum; þetta var gjörð drengs sem skildi að kærleikurinn er ekki eitthvað sem maður heldur í – það er eitthvað sem maður gefur. Hann var „náungi“ í sinni hreinustu mynd.

Þegar Jesús talar um sterka manninn sem gætir hallar sinnar, þá er hann að lýsa því hvernig við reynum að verja okkur gegn sársauka. Við byggjum veggi. Við reynum að „kóða“ lífið okkar þannig að ekkert fari úrskeiðis. En Jesús segir að þegar einhver sterkari kemur, þá séu varnir okkar brotnar. Það er erfitt að vera varnarlaus. Það er erfitt að vera brotinn. En það er einmitt þar, í okkar mestu varnarleysi, sem ljós Guðs fær að skína. Benjamín var ekki varnarlaus vegna þess að hann var veikur; hann var varnarlaus vegna þess að hann var fullur af ást. Hann var alltaf tilbúinn að opna hjarta sitt.

Ryan, bróðir minn, ég veit að það er sárt að ganga um án hans. Ég veit að það eru stundir þar sem þú vilt deila einhverju með honum, sýna honum nýtt forrit eða bara sitja með honum. Mundu að Benjamín er ekki horfinn. Hann er í veislu himinsins. Hann fylgist með þér. Hann vill að þú haldir áfram að brosa, að þú haldir áfram að dreyma. Hann er stoltur af þér. Þú ert ekki einn.

Við stöndum öll frammi fyrir því að þurfa að sleppa takinu á því sem við héldum að væri okkar öryggi. Við þurfum að treysta því að Guð sé með okkur, jafnvel þegar við skiljum ekki hvers vegna hlutirnir gerast eins og þeir gera. Benjamín er núna á stað þar sem engin „con chim airlines“ þarf, því hann er kominn beint í faðm þess sem skóp himininn og jörðina. Hann er heill, hann er frjáls, og hann er að biðja fyrir ykkur.

Þegar þið gangið út í dag, takið þá með ykkur þessa vissu: Þið eruð ekki ein. Guð er með ykkur í hverju skrefi, í hverju tári, í hverri þögn. Gerum eitt lítið verk í nafni Benjamíns – bros, hlustun, hjálpsemi – og leyfum því að vera okkar leið til að heiðra þann dreng sem kenndi okkur svo mikið um ástina. Hann er ekki týndur; hann er geymdur í hjarta Guðs. Og þar, í þeirri eilífð, munum við öll hittast aftur. Amen.