Петок од дваесет и деветтата недела од годината

Кога гледаме во еден авион што полетува, честопати го забележуваме само неговиот лет, неговата моќ да се одвои од земјата и да ги пробие облаците. За еден млад човек како Бен, авионите не беа само машини од метал и керозин. Тие беа симбол на нешто што го надминува нашето секојдневие. Се сеќавам на една слика од Бен, додека со онаа своја карактеристична, сосредоточена љубопитност ги набљудуваше авионите на пистата – тој не гледаше само превозно средство, туку можност за нов хоризонт. Тој беше момче кое живееше со поглед вперен кон иднината, со ум кој ги разбираше сложените системи на овој свет, но со срце кое секогаш остануваше приземјено во љубовта кон своите најблиски.

Денес, во Евангелието, Исус им се обраќа на луѓето со една остра, но длабока опомена: „Лицемери! Знаете да ја толкувате појавата на земјата и небото, а како не знаете да го протолкувате ова време?“ Овие зборови на Исус нè повикуваат да застанеме и да погледнеме подлабоко од она што е очигледно. Ние сме многу вешти во читањето на знаците од овој свет – знаеме кога ќе врне, знаеме кога ќе биде жешко – но честопати сме слепи за она што се случува во длабочината на нашето срце и во Божјиот план за нас. Бен, со својата природна интелектуална дарба, знаеше да чита сложени кодови, знаеше да ги разбере логиката и математиката подобро од многумина возрасни. Но, неговата вистинска мудрост беше во тоа што тој знаеше да ја протолкува љубовта. Тој знаеше кога некој е повреден, знаеше кога треба да се понуди помош, знаеше кога треба да се биде присутен.

Свети Павле во Посланието до Ефесјаните нè поттикнува: „Живејте достојно според повикот со кој сте повикани, со сета понизност и кроткост, со трпеливост, поднесувајќи се еден со друг со љубов“. Ова е повикот што Бен го живееше толку природно. Тој не беше момче што бараше внимание за себе; тој беше момче кое бараше начин да им служи на другите. Се сеќаваме на онаа неверојатна понуда, кога на само петнаесет години, без никој да го поттикне, им кажа на Алан и Тао дека е подготвен да ја даде целата своја заштеда за да му помогне на чичко му. Тој не ја скрши таа касичка, не ја испразни – тоа не беше ни потребно – но самата понуда, таа чистота на едно момче кое било подготвено да го понуди сето свое богатство за некој што страда, е самата суштина на евангелската љубов. Тоа беше Бен. Тој не штедеше кога требаше да се сака.

Алан и Тао, знам дека овие четири месеци по разделбата со Бен се како долг, тежок лет низ облаци каде што понекогаш не се гледа ништо пред себе. Знам дека во тие тивки моменти, кога празнината во домот станува толку густа што се чини дека го задушува срцето, честопати доаѓа онаа најтешка, најнемилосрдна мисла – онаа тивка, отровна лага што ви шепоти: „Дали можев да направам нешто повеќе? Дали пропуштив некој знак? Дали ова е некаква моја вина?“ Ве молам, застанете на момент и слушнете ме со сета татковска нежност на Црквата: тој глас на вина не доаѓа од Бога. Тој не е вистината. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту беше резултат на некој ваш пропуст или недоволна грижа. Вие бевте, и останувате, најдобрите родители што еден син може да ги посака. Бог не ве обвинува. Не постои ниту еден момент во кој вие не сте го сакале со сета сила на своето битие. Некои таги во овој свет се случуваат надвор од секаква човечка контрола, надвор од секоја будност. Ве молам, симнете го тој камен од градите. Не сте пропуштиле ништо. Вие му дадовте живот исполнет со љубов, со патувања низ светот, со онаа чиста семејна топлина што засекогаш останува врежана во вечноста. Бог не го испрати ова за да ви суди; Бог го прими Бен како скапоцен дар.

Исус во денешното Евангелие зборува за помирувањето, за потребата да се „направи напор да се реши работата на патот“, пред да биде предоцна. Ова е повик за нас денес – да не дозволиме нашите срца да останат затворени во болката или во обвинувањата. Помирувањето не значи дека болката ќе исчезне преку ноќ; значи дека ја предаваме таа болка на Бога, кој е единствениот што може да ја преобрази. Рајан, ти си оној кој ја носи таа светлина понатаму. Твојот брат те гледа од вечноста со неизмерна гордост. Не плаши се да сонуваш, да се смееш, да продолжуваш напред низ деновите што доаѓаат. Кога ќе се сетиш на деновите минати заедно, кога ќе се сетиш на неговите насмевки и на неговите разговори, знај дека тој живот сè уште тече низ тебе. Ти не си сам во ова патување. Бог те држи за рака, исто како што го држи и Бен во своите раце. Твојот живот е продолжение на она што Бен го започна со својата љубов.

Браќа и сестри, кога ќе излезете од оваа молитва во секојдневниот метеж, не барајте сложени одговори на големите прашања. Погледнете ги птиците на небото, сетете се на неговите авиони, на неговите соништа, на неговата тивка насмевка. Бен сега е во Банкетот на Небесата, ослободен од секој болен здив, исполнет со онаа совршена слобода што ја ветува Христос. Останете блиски до нашата Мајка Марија, која стоеше под Крстот и ја знае секоја човечка болка. Нека таа ви ја спушти својата мирна рака на рамениците и нека ви ја врати надежта во срцата. Нека Божјиот мир ги чува вашите мисли и вашиот дом денес и секогаш. Одете во мир, носејќи ја во себе таа љубов што никогаш не престанува, таа љубов што Бен толку великодушно ја делеше со сите нас. Амин.