Четврток од дваесет и седмата недела во обичното време

Замислете го Бен како стои на некој аеродром, со поглед вперен високо кон небото, следејќи ја траекторијата на некој авион што полетува. За него, тоа не беше само машина од метал и гориво; тоа беше симбол на човечкиот стремеж, на желбата да се допре до она што е подалеку, пошироко и повозвишено. Тој ја сакаше таа прецизност, таа логика на летот, она што подоцна го преточи во своите кодови и апликации. Но, она што јас го гледам кога размислувам за него, не е само неговиот бистар ум, туку онаа слика на момче кое стои раширени раце под широкиот, облачен хоризонт, како да се подготвува да прегрне сè што е убаво и чисто.

Денес, додека се собираме три месеци по неговото заминување, нашето срце е како оној пријател во Евангелието што доаѓа на полноќ. „Пријателе, позајми ми три леба“. Тоа е молитва што се раѓа од недостиг, од празнина, од потреба што не можеме сами да ја пополниме. Колку пати во овие изминати денови, Алан и Тао, сте се почувствувале како да чукате на вратата што изгледа заклучена? Колку пати сте се прашале каде е одговорот на таа толку болна тишина?

Исус нè учи дека молитвата не е само барање, туку упорност. „Барајте и ќе ви се даде; барајте и ќе најдете; чукајте и ќе ви се отвори“. Ова не е лесна утеха за некој што преживува загуба. Ова е покана да останеме пред вратата, дури и кога таа изгледа затворена. Зашто, што вели Господ? „Кој татко меѓу вас, ако неговиот син побара риба, ќе му даде змија?“. Ова е клучниот пресврт. Бог не е оној што ја испраќа болеста. Бог не е оној што ја дизајнира нашата болка. Тој е Отецот кој, дури и кога ние не разбираме, секогаш ни го нуди најдобриот дар — Светиот Дух.

Сакам да зборувам многу нежно за нешто што знам дека лежи како камен во вашите срца. Честопати, родителите што изгубиле дете се мачат со мислата: „Што пропуштив? Дали можев да направам повеќе?“. Ве молам, слушнете ме денес: тој товар не е ваш. Вие бевте, и останувате, прекрасни родители. Болеста што го однесе Бен не беше казна, ниту резултат на некој ваш пропуст. Тоа беше сурова бура, една од оние што доаѓаат без најава, надвор од контролата на кој било човек. Никој не можеше да ја спречи. Вие му дадовте на Бен свет полн со љубов, патувања и поддршка. Бог не ве обвинува, и затоа ве молам, престанете да се обвинувате себеси. Вие му дадовте сè, до последната капка љубов. Немате ништо за што да се каете пред Бога.

Бен беше момче со неверојатна душа. Се сеќавате ли на онаа негова желба да ја понуди целата своја заштеда за да му помогне на чичко Вилијам? Тој никогаш не ја скрши таа касичка — тоа не беше потребно — но самата понуда, таа чистота на срцето кое е подготвено да се испразни за да му помогне на друг, е слика на самите ангели. Тоа беше Бен: момче кое сакаше да дава. Тој не беше само генијалец за технологија; тој беше момче кое сакаше да биде ближен на секого. Тој беше како онаа „риба“ што ја спомнува Исус — дар, чистота, живот.

Во првото читање, Свети Павле ги укорува Галатјаните затоа што се враќаат на „телото“ откако почнале со „Духот“. Тој нè потсетува дека верата не е закон, не е список со задачи, туку доверба во она што сме го слушнале и што сме го примиле. Нашата вера денес не е во тоа дека сè ќе биде лесно, туку дека Бог е со нас дури и во најтемната ноќ. Бен сега е во тој „Банкет на Небесата“. Тој не е далеку. Тој е дел од онаа љубов што ве одржува денес.

Рајан, ти си помладиот брат. Ти си оној кој ја носи светлината на Бен во светот. Не плаши се да бидеш радосен. Твојот брат те гледа од височините и се радува на секој твој успех, на секоја твоја насмевка. Ти си дел од неговото наследство. Продолжи да сонуваш, продолжи да учиш, продолжи да живееш со онаа љубопитност што ја делевте. Ти не си сам; ти ја носиш неговата топлина во себе. Кога ќе погледнеш кон небото, знај дека Бен те гледа со онаа иста насмевка со која те гледаше додека заедно ги истражувавте авионите или додека се смеевте на приказните на тато. Ти си неговиот глас овде на земјата.

И за сите вас кои слушате од далеку, кои носите свој тежок крст, знајте дека Бог ве гледа. Тој не ја заборава ниту една ваша солза. Не барајте големи одговори денес. Доволно е само да го предадете своето срце на Бога, како што Бен го предаваше своето секој ден преку својата доброта и почит. Кога ќе излезете од оваа молитва, направете едно мало дело на љубов во името на Бен. Бидете нежни кон себе. И кога ноќта ќе стане тивка, погледнете кон небото и знајте: Бен е таму, чекајќи го денот кога сите заедно повторно ќе бидеме собрани во совршениот мир на нашиот Господ. Нека ангелите ве чуваат, нека ве тешат и нека ве водат по патот на вечноста. Амин.